Doorheen de voorbije jaren heb ik mezelf al redelijk goed leren kennen. Ik weet zo ongeveer wat mijn talenten zijn en waar de kuilen liggen die ik beter ontwijk of ik val er in. En toch, is het vaak op heel onverwachte momenten en plaatsen dat een brokje zelfinzicht weer wat dieper zakt. En daar hou ik van. Ook in coachtrajecten vind ik het fantastisch als ik zo’n moment van ‘inzakken’ zie gebeuren. Aan de blik van een persoon, maar ook aan de hele houding, kan je ineens zien dat iets wat iemand net heeft gezegd ervoor zorgt dat een stukje van de puzzel op zijn plaats valt. Gisteren had ik zelf zo’n moment. En dat deel ik graag!

Naar de Supermarkt

Gisterenavond. Een doodgewone, erg doordeweekse vrijdagavond. Of nee, misschien niet zo doordeweeks. Meestal ben ik niet zo vroeg thuis op vrijdag en is er geen tijd voor een bezoek aan de supermarkt. Nu dus wel. Wachten tot zaterdag was geen optie, want de melk was op. Echt op. Helemaal op, tot de allerlaatste druppel. Hoog dringend tijd dus voor een bezoekje aan de Colruyt en ah, ik was lekker vroeg thuis, had nog energie, dus riep ik naar manlief dat ik wel zou gaan shoppen. Normaal gaan we naar de Albert Heijn, ik hou van die winkel. Heerlijke producten die je in een ‘Belgische’ winkel niet vindt en lekker verse groenten en fruit. Maar ze verkopen daar echt geen deftige verpakkingen melk. Dus daarvoor gaan we naar de Colruyt, voor melk. En water, dat ook.

Stress aan de kassa

Vorige week nog wou ik graag iets schrijven over de stress die ik bij ‘de AH’ altijd weer ervaar aan de kassa. Niet alleen daar hoor, ook in de Lidl of ‘den Aldi’ heb ik het. Die klassieke kassa’s waarbij de winkeljuf (of heer) zo snel mogelijk al je aankopen voor het glazen bakje laat glijden. Piep.piep.piep.piep.piep.TSJING! Daar is de rekening. Meestal gaat het zo: ik neem me voor meteen alle aankopen te sorteren in de zakken die ik mee heb. Maar aan de snelheid waarmee de lieve dame (of heer) alles doorschuift, kan ik gewoon niet volgen. Of dan stel ik me strategisch aan het einde van die 2de loopband om met open armen groente, fruit en brood op te vangen, maar blijft alles vooraan liggen. En dan staat er achter jou een hele rij heeeeel ongeduldig te wachten terwijl je probeert te betalen en tegelijk nog verder je zakken vult. Meestal vertrek ik dan met een portefeuille onder de ene oksel, sjakos onder de andere en de rekening tussen de tanden. Om een meter of twee verder alles weg te steken voor ik buiten ga. Een punthoofd krijg ik ervan. Opgejaagd wild voel ik me telkens weer aan zo’n kassa. Er is gewoon geen TIJD om rustig je boodschappen in te laden en rustig te betalen. Snel, snel, snel, voortdoen, voortdoen, voortdoen. Het hele systeem, inclusief de bijhorende geluidjes heeft op mij de impact van een rode lap op een stier. Totaal ‘opgedraaid kom ik meestal buiten. Uit mijn lievelingssupermarkt.

Zen aan de kassa

Gisteren in de Colruyt was een verademing. Het was er druk, oh ja. En ik heb moeten wachten, oh ja. Maar he, ik was rustig. En toen het mijn beurt was om het water en de melk van kar te wisselen, drong het echt door hoe rustig ik was. Ik dacht terug aan mijn bezoekje van eerder deze week aan de AH. Die keer van het punthoofd en rood bezweet voorhoofd, ‘van het graaien en betalen’. In die paar minuten wachten stelde ik mezelf in vraag en vroeg ik me af hoe dat toch kon. En plots daagde één en ander: ik ben super mega fan van het systeem aan de kassa’s van de Colruyt. Er wordt daar tijd genomen om je als klant écht service te verlenen. Heb je zakken of dozen mee, dan worden die netjes gevuld. En er wordt ook geluisterd naar je specifieke wensen: ‘Doe de paaseitjes maar in aparte zak, want (gniffel, gniffel), die moeten een ander traject volgen als ik thuis kom – knipoog’.

Hoezo, heb je iets geleerd?

Een simpel bezoekje aan de Colruyt heeft me gisteren weer wat over mezelf geleerd. Door het het verschil in mijn beleving aan de kassa van twee verschillende winkels bewust te onderzoeken en in vraag te stellen, werd me duidelijk dat het de structuur, de controle, maar vooral ook de efficiëntie waren die mij gisteren rust gaven. En ja, dat zegt iets over mij. Ik hou ervan het gevoel te hebben om toch wat overzicht te hebben. Als alles tegelijk op mij af komt en ik niet de tijd heb om minstens een beetje te kunnen ordenen, voel ik me opgejaagd. Ook thuis, als ik de hoeveelheid was en strijk niet meer overzie. Of in het werk als ik niet meer uit het hoofd kan zeggen wat prioritair is. En efficiëntie… oh I LOVE IT!!! Hoe zalig is het niet om ervoor te zorgen dat taken op de meest efficiënte manier worden uitgevoerd. Of om verbeteringen aan te brengen in werkprocedures. Ik moet vaak op het puntje van mijn tong bijten als ik anderen bezig zie. Het overvalt mij meer dan eens dat mijn hele lijf naar iemand wil roepen ‘dat kan toch efficiënter!!!’

Is dat nieuw? Nee, dat niet. Maar voor het eerst werd mij heel erg duidelijk dat mijn talenten met bijhorende valkuilen echt in elk domein van mijn leven opspelen, ook bij het boodschappen doen dus. Ga ik mezelf daarom veranderen – want ja, het is zeker bij momenten overdreven, die drang naar controle en efficiëntie? Nee, dat ook niet. Maar wat er wel zal gebeuren de volgende keer dat ik aan de kassa bij AH sta, is dat ik me bewust zal zijn wat de onderliggende oorzaak is van mijn frustratie. En daar kan ik wel bewust iets mee doen. Want weet je, stress en emoties worden gestuurd door je gedachten. En als je bewust bent van die gedachten, kan je ze ook heel bewust bijsturen.

Stress bijsturen met je gedachten

Probeer eens met je ogen toe te denken aan een citroen die je heel smakelijk opeet. Als je je echt inleeft, is de kans groot dat het water je speekselklieren flink in werking schieten. Alleen maar door je gedachten. Zo gaat het vaak ook met stress. Door alle frustraties over dat ellendige kassasysteem door mijn hoofd te laten malen, wakker ik de stress verder aan. Het is dus zaak om te gaan zoeken naar welke gedachten bij diezelfde situatie jou blij kunnen maken in plaats van verdrietig of boos – of gefrustreerd. Zo kan ik er dus voor kiezen om een andere gedachte te laten domineren, zoals ‘oh fijn dat die winkeldame zo snel voort doet, dan ben ik heel snel klaar met winkelen en ben ik vlug bij mijn kinderen’.

Dit is alvast één van de technieken die kunnen helpen om op lange termijn oorzaken van stress en burnout aan te pakken. Het is goed jezelf en vooral dan je gedachten in vraag te stellen. In eerste instantie helpt dat om je zelfinzicht te vergroten. En dat alleen al is een hele stap vooruit. Weten wat jouw terugkerende patronen zijn. Bewust worden van jouw kwaliteiten, maar ook valkuilen. Inzicht krijgen in gedachten die je belemmeren. Als je daar verder mee aan de slag kan en wil gaan, zal je zien dat de stappen die je zet groot kunnen zijn!

Wil je hiermee verder aan de slag, dan ben ik er graag om je verder te begeleiden.

Heb je iets aan mijn artikels? Dan doe je mij een plezier met het volgen van de facebookpagina en het delen van de berichten!