Een kort berichtje vandaag, onder het moto ‘de lat hoeft niet altijd ongrijpbaar hoog te liggen’. Over ploeteren, even ten onder gaan en opnieuw trappelen om het hoofd boven water te houden.

Ploeteren en watertrappelen

Ploetermoeder. Het is een woord geweest dat altijd tegelijk een lach en een traan heeft opgeroepen. Of is het eerder ‘groen lachen’? Af en toe een beetje zelfspot kan wel helpen om te relativeren wanneer het even lastig is, maar tegelijk confronteert dat ‘ploeteren’ mij vaak met de dagelijkse realiteit. Hoe hard ik ook mijn best doe om voor evenwicht te zorgen, het lukt niet altijd. Ook al wéét ik het écht wel, en voel ik aan mijn lijf dat het nodig is.

Ik probeer al watertrappelend alle bordjes in de lucht te houden van mijn (verplichte??) dagelijkse bezigheden. Zo voelt het met momenten. De combinatie van een goeie mama – vrouw – coach – consultant én onderneemster zijn, is bij momenten erg veel. Zeker als er dan nog opportuniteiten aan komen waaien om na een drukke werkweek ook nog heel fijne – en dus ook wel drukke – weekends door te maken.

Trop is teveel

Afgelopen weekend had ik bijvoorbeeld een super fijn maar erg druk weekend. Van vrijdagavond tot maandagavond zat het bomvol met à l’improviste BBQ’s, gezellige afspraakjes, verjaardags- en communiefeesten. “Maar dat ís toch ontspannend???” hoorde ik mezelf deze ochtend citeren.

Maar eigenlijk… ging mijn drukke werkweek van vorige week door al die activiteit quasi zonder pauze over in een nieuwe, drukke werkweek. En ergens besef ik dat wel – of nee, mijn lijf VOELT dat. Ik ben moe, mijn stem is het aan’t begeven en ik heb een klein beetje moeite om alles in een helder perspectief te krijgen. O ja… mijn oerbrein is het aan het overnemen.

Roer omgooien en weer keuzes maken

Het bewustzijn, daar begint het mee. Dat lukt mij op zich aardig. Ik heb intussen niet veel nodig om mijn neus genoeg op de feiten te drukken en te weten dat ik niet zomaar mag verder blijven doen. Ik heb het zelfs nog niet zo lang geleden helemaal uitgeschreven in mijn blog over doseren.

En ja, ik herinner mij dat daar ook in staat dat het zoeken naar balans een blijvende opdracht is. Om mezelf niet voorbij te lopen is het NU tijd om weer stil te staan bij mijn keuzes en het roer om te gooien. Of nee. Eigenlijk hoeft het zo drastisch niet. Ik weet heel goed waar ik naartoe moet. Alleen heeft de wind wat te hard geblazen en ben ik even uit koers.

Uitblazen en op adem komen

Op adem komen. Ademen. In. Uit. Lucht. Wind. Wind in mijn zeilen.

Ja, dat is het. Ik moet even uitblazen, wat zachter wind in mijn zeilen krijgen en dat gaat mij weer ruimte geven om te ademen. Ademruimte.

Even in de modder rollen en dan bloeien

Net zoals de lotusbloem groeit uit de modder, zo liggen er voor elk van ons ook kansen klaar na periodes van ploeteren. Het is ok om even te rollen in de modder. Voel en leef bewust om daaruit te leren wat je nodig hebt.

Ik heb vandaag alvast geleerd dat ik LICHT, ZON en LUCHT nodig heb. Voorlopig zijn het nog eerder vage begrippen. Ik laat het even zo en de tijd zal mij wel tonen hoe ik daarmee verder kan groeien.

Mijn ‘klein berichtje’ over ploeteren is wat langer geworden. Maar er staat precies in wat ik vandaag meedraag en wat ik met veel warmte wil uitdragen! Zodat ik voor anderen een steun kan zijn in hun ploeterproces en kan zeggen: “Het is ok en ook dat ploeteren mag er zijn”.
Omarm je ploetermomenten en laat het groeien je verder overkomen!

Heb je na het lezen nood om even samen van gedachten te wisselen, weet dat ik je dan graag ontvang om met volle aandacht naar jouw verhaal te luisteren.