De voorbije dagen zijn intens geweest. Ik ben gestart met een opleiding NLP. Dat is een methodiek die helpt om tot een constructieve communicatie te komen. Op zich niet zo bijzonder zou je denken, want ik leer er gewoon heel veel technieken die ik gewoon moet toepassen. Ware het niet dat NLP niet alleen gaat over communiceren met anderen. NLP ondersteunt ook de communicatie met jezelf. Je innerlijke dialoog. Ach zo…

Een stroom aan impulsen

En wie mij al een beetje kent, weet dat het daar begint voor mij. Yep. Kritisch, analytisch, diep verwerkend en mezelf steeds opnieuw in vraag stellend. Zelfs als ik het eigenlijk niet wil! Met open geest en vertrouwen naar de cursus gegaan en na dag één al met een kop vol innerlijke stemmetjes – die ik NIET gevraagd heb. Gesprekken onderling, uitspraken van de lesgeefster, gedachtespinsels van medecursisten. Vanuit allerlei hoeken en kanten heb ik de voorbije dagen ideeën, flarden en eye-openers opgepikt. En dan begint het in mijn hoofd. Dinsdag ben ik bijna letterlijk ons huis uit gelopen, want ik moest stoom aflaten. Ik voel dat dan ook zo hé. Mijn hoofd voelt steeds maar groter en zwaarder worden, als een ballon die eigenlijk al op springen staat, maar waar men toch nóg een beetje extra lucht in probeert te pompen. Ik voel dan de stoom nog net niet langs mijn oren suizen.

Altijd op zoek

Ook al doe ik nu écht datgene waarvoor ik gekozen heb en ben ik ook oprecht blij en trots op de praktijk die ik heb neergezet, ik blijf op één of andere manier toch zoekende. Nuja, als startende ondernemer word je om de oren geslingerd met boodschappen als ‘je moet weten wie je ideale klant is’ en ‘wat is je missie’. En daar ligt voor mij de moeilijkheid. Ik weet ergens wel wat ik wil, ik ken een stuk van mijn missie, maar ik heb het gevoel nog niet helemaal op het juiste pad te zitten. Oh wat is dat lastig voor mij. Want ik bén in wezen mega resultaatgericht. Ik wil ZIEN dat ik iets gerealiseerd heb, niet zo fluffy met wat ideetjes blijven lopen. En ik word ook bij momenten gek van die stemmetjes in mijn hoofd, die innerlijke dialoog, die maar kritische vragen blijven stellen. Ik zou zo ontzettend graag NU METEEN met een vingerknip het hele plaatje, netjes kloppend op een schoteltje gepresenteerd krijgen. Zo hocus, pocus pats complete helderheid over wat ik verder wil doen met ‘mijn zaak’. Maar zo gaat het niet. Ook ik ben altijd een beetje op zoek, want eerlijk, zo gaat dat in het leven. Niets is statisch. Als je als mens in beweging gaat, als je iets wat tegenzat aanpakt of een nieuwe weg inslaat, dan is dat op zich weer aanleiding voor een nieuwe beweging die daarna zal volgen. Alleen kàn je niet voorspellen hoe het zal lopen. Het is zoals water dat door een rivier stroomt. Je weet wel dat de ‘grote weg’ de rivierbedding is, maar je hebt er totaal geen vat op waar en wanneer er vertakkingen zullen ontstaan. Dat gebeurt. Plots. Zomaar.

Dus diep in mij is er nog iets aan het zoeken. Wees gerust, het coachen zal ik blijven doen. Ik hou er ontzettend van mensen te mogen begeleiding in hun persoonlijk traject. Het zoeken dat ik zelf ervaar bij anderen mogen faciliteren om dan hele mooie dingen te zien ontstaan. Daar krijg ik mijn energie van. Gelijk hoe mijn zaak evolueert, loopbaanbegeleiding en stress & burnout coaching blijf ik doen. Maar ik wil nog iets meer. Ik weet alleen nog niet duidelijk genoeg wat.

Hersenen geloven je niet

Maar ik weet NIET wat ik wil!!! Was zowat de eerste zin die ik eergisteren na die eerste lesdag bijna letterlijk stampvoeten scandeerde. Je weet wel, op dat moment dat ik naar buiten vloog om stoom af te laten. Wacht, ik moet effen nuanceren. De beschrijving over dat vliegen en stampvoeten is vooral hoe het bij mij vanbinnen voelde. Als ik dit niet effe rechtzet, kom ik niet geloofwaardig over, want ik vermoed dat ik uiterlijk meestal beheerst over kom. Behalve als ik begin te praten. Maar met mijn lichaam ben ik doorgaans klein en beheerst in mijn bewegingen. Dit even terzijde.

Daar liep ik dan kwaad en gefrustreerd te niet-weten. En 1-2-3 ik werd naar de les gezogen. Eerder die dag had de lesgeefster nog even herinnerd aan het feit dat je hersenen het woordje niet niet kennen. Wat betekent dat dan precies? Wel, als je keihard roept ‘Ik weet het niet!’, dan deleten je hersenen als het ware dat woordje niet en registreren ze ‘Ik weet het!’ En daaaaaaar wordt het interessant. Ik hoor de lesgeefster aan haar uitleg nog fijntjes toevoegen: ‘roep dus maar hard dat je het niet weet’. Bij die herinnering aan dat deeltje van de cursusdag verdween de boosheid voor een stuk – nog niet helemaal, ik ben ook wat koppig. Maar er kwam toch wel een stevig beetje nieuwsgierigheid in de plaats. Stel je eens voor, dacht ik, als ik nu gewoon keihard blijf roepen in mijn hoofd dat ik niet weet wat ik wil en dat mijn hersenen dat vertalen naar een zeer goed weten wat ik wil… . Wat een gedachte. Doen! Dus ik deed het – efkes tijdens die wandeling, daarna heb ik het opgegeven.

Het vallen van puzzelstukjes

Tot vandaag. Eigenlijk op het onverwacht heb ik een ochtend voor mezelf. Er is wat gecanceld en geschoven in mijn agenda. Ik zat daarstraks wat te surfen, wat facebook updates te posten en hier en daar wat interessante links te lezen. Ook de voorbije dagen heb ik veel nagedacht over wat nu juist mijn sterktes zijn, wat ik te bieden heb en hoe ik de verschillende dingen die ik doe met elkaar kan verbinden. En ineens vielen er nieuwe inzichten als puzzelstukjes in elkaar. Nog niet alles, maar er werden weer dingen duidelijk. Getriggerd door het lezen van woorden van een ander. En net op dat moment. Op het moment dat de mist in mijn hoofd even helder werd, keek ik naar buiten. Recht voor mij een mooie regenboog die door een wolk verdween. Nu voel ik rust. Achter die regenboog ligt mijn uiteindelijke doel, maar de weg is vandaag weer een heel stuk duidelijker geworden. Ik slinger verder over een pad vol kleuren.

Ook in de praktijk

Ook in mijn praktijk zie en hoor ik verhalen die uiteindelijk heel vaak over hetzelfde gaan. Wij zijn als mens vaak op zoek naar iets dat we maar niet kunnen vatten. We voelen zo veel, maar het is ongrijpbaar. Of duizenden stemmetjes maken het zo mistig in je hoofd dat je geen helderheid meer hebt. En dan kom je op een punt dat je begint te twijfelen aan je loopbaan. Zit ik wel goed? Is dit eigenlijk wel mijn ideale job? En als de mist zodanig donker en zwart is geworden, lukt het denken helemaal niet meer. Dan wordt het piekeren stress en ligt een burnout op de loer. Als er alleen maar wolken zijn en geen straaltje zon te bespeuren, dan kan je je regenboog niet meer vinden. En dan zie je het pad niet meer dat je kan volgen.

Het voelen van mijn missie

Terwijl ik dit schrijf blijven stukjes verder vallen. Ik zie het als mijn missie om wolken lichter te maken, zon binnen te brengen en je regenboog terug zichtbaar te maken. Verbinding is al lang het sleutelwoord in mijn missie. Ik wil mensen helpen in de verbinding, in de eerste plaats met zichzelf, om vervolgens naar buiten toe te kunnen verbinden. Taal en woorden zijn daar deze week bij gekomen. Meer en meer word ik bevestigd in de kracht van mijn woorden. Woordkunstenaar is één van mijn talenten, dat weet ik al langer. Maar taal en woorden zullen belangrijker worden in mijn ondernemen. Dat voel ik. Dat wil ik. Als coach heb ik al meermaals die kracht van mijn taal mogen ervaren. Maar ik wil meer. Ik wil mij niet meer verstoppen achter regeltjes van marketing over wat mag en hoe het moet. Ik wil puur en authentiek mijn gedachten en gevoelens met jullie delen. Om zo te inspireren en de verbinding in jezelf terug te vinden. Dàt wil ik delen. Op dit moment weet ik nog niet hoe precies. Maar ik wil veel meer woord in de wereld zetten. Op mijn manier. I’ll keep you posted!

side note: de tranen rollen nu over mijn wangen