De sleutel tot succes is 1x vaker opstaan dan vallen. Hmm… laten we zeggen dat ik dit 2 jaar geleden nogal letterlijk heb genomen. 5 september 2015 is een dag die ik niet snel zal vergeten. Laten we zeggen dat ik sindsdien nog steeds met de regelmaat van de klok de vraag krijg: “Zeg, hoe is dat nu nog met uw voeten? Dat was toch wel wat he!”.

Vers van de pers

Vandaag exact 2 jaar geleden was ik kersverse zelfstandige. Na lang wikken en wegen had ik in maart van dat jaar met steun van vrienden en geliefden de knoop doorgehakt. Ik zou niet meer in loondienst blijven werken, maar als freelance consultant aan de slag gaan. Voor iemand die als kind nog zei ‘ik word noooooit zelfstandig’, toch wel een pittige beslissing. Dat de overgang naar mijn effectieve startdatum zo’n 6 maand in beslag nam, gaf mij de tijd en de rust om aan het idee van mijn nieuw bestaan te wennen. Hoeveel ideeën ik ook heb en hoe graag ik ook snel resultaat zie van mijn dromen, intussen heb ik geleerd dat ik een diesel ben. Ik heb tijd nodig om te groeien. Veel tijd. Omdat alles juist moet voelen en moet voldoen aan mijn kwaliteitsnormen.

Soms vind ik dat best lastig hoor, zo voelen dat ik steeds op mijn eigen rem sta terwijl ik liefst volle gas vooruit wil. Maar intussen heb ik aanvaard dat ik ben wie ik ben. Een trage starter dus. Tegelijk weet ik intussen ook dat de ideeën waar ik van overtuigd ben ooit ook effectief realiteit worden. Zo werd ik dus op 1 september 2015 zelfstandig. Baai baai veilig vangnet en zekerheid.

Met beide voeten op de grond

Hoewel ik altijd al van het nuchtere (lees kritisch) type ben geweest, moest ik blijkbaar nog eens met mijn beide voeten op de grond gezet worden. Nogal letterlijk dan. Amper vier dagen nadat ik zelfstandig was geworden – 5 september 2015, lag ik plots op een doodgewone zaterdag onderaan een trap in de gebouwen van de academie. Met drie kinderen naast mij en een pijn die niet te harden was. ‘Breng mij maar naar huis, ik ga efkes in de zetel liggen en ’t zal wel overgaan’, zei ik niet veel later toen mijn man aankwam. Gelukkig is hij dan diegene die de beslissingen neemt. In plaats van de ziekenwagen te bellen, werd ik op een rolstoel door de straten van Deinze naar spoed gereden. Best wel een grappig zicht. De pijn was intussen gaan liggen en ik ging er van uit dat het allemaal wel zou meevallen.

Ik weet nog dat ik op spoed verplegers elkaar hoorde aanmanen dat ze mij snel moesten helpen omdat ik zoveel pijn had. Wisten zij veel dat de tranen met tuiten die ik huilde, tranen waren van pure frustratie. Ik was zo ongelooflijk kwaad dat dit mij overkwam. Net op dat moment. Net toen ik amper 4 dagen zelfstandig was. ‘Of ik wel al een verzekering gewaarborgd inkomen had‘ werd mij gevraagd door de spoedarts en orthopedist. Uiteraard had ik die niet. Ik moest mijn eerste cent nog verdienen en hoe zou ik weten welk bedrag te verzekeren. Dat was iets geweest voor ‘later’. Nooit gedacht dat ik die ‘later’ wel heel snel zou nodig hebben.

Verplicht om te vertragen…

Het verdikt was hard die dag. Ik herinner mij nog dat de verpleegster bij radiologie mij zelf liet sukkelen toen ik van rolstoel op die tafel moest gaan liggen. Immense pijn en het lukte nauwelijks. Toen ze na het nemen van de foto (die verplegers zien op hun schermpje wat ze op gevoelige plaat vastleggen) plots heel hulpvaardig naar mij toe snelde, wist ik dat het niet goed zat. Aan beide voeten een breuk. En zoals het bij een perfectionist als mijzelf hoort: netjes symmetrische, identieke breuken. Op staande voet was ik tot stilstand gebracht. Verplicht om te vertragen met 6 weken gips.

… en zelfs helemaal stil te staan

Vastberaden om toch zo snel mogelijk aan de slag te gaan had ik alle mogelijke scenario’s en taxi-chauffeurs opgetrommeld voor de dag dat ik uit het ziekenhuis mocht met 2 loopgipsen (de eerste 10 dagen open gips mocht ik niet steunen). Ik keek zo uit naar de dag dat ik naar de gipskamer mocht. En daarna op de kamer wachten tot de 2u droogtijd voorbij was. Het staat mij nog klaar voor de geest. Om 15u mocht ik eindelijk steunen op die gipsen. Ik was er tot dan écht van overtuigd dat ik gezwind het ziekenhuis uit zou wandelen. Echt, écht overtuigd. Het moet amper 5 seconden na 15u geweest zijn toen ik huilend van de pijn terug achterover viel in bed. In één klap viel mijn wereld nóg eens in. Dit ging niet. Achteraf gezien kan ik vertellen dat het mij pas 2 dagen voordat de gipsen er af mochten gelukt is om met de loop-gips te stappen. De pijn was niet te harden en ik had zelfs met krukken onvoldoende steun om die breuken te ontlasten. Al die tijd daartussen heb ik met een rolstoel gependeld tussen ziekenhuisbed en toilet. Een actieradius van zo’n 10 meter. 6 weken lang.

Meant to be

Achteraf gezien lijkt het hele voorval meant to be. Er moet een reden geweest zijn waarom ik zo keihard tot stilstand werd gebracht. Intussen zie ik dat ik zonder meer aan het doorhollen was. Hoewel het zelfstandig worden mede een keuze was om na mijn burnout meer vat te krijgen op mijn werktempo, leek het er op dat ik gewoon aan een zelfde tempo zou blijven doorrazen. Ik heb mezelf geen dag rust gegund om te wennen, te oriënteren en te voelen wat en hoe ik het wou aanpakken. Uit schrik wellicht voor vanalles en nog wat.

Hoe erg het ook was, dat breken van mijn voeten heeft ervoor gezorgd dat ik die tijd voor mezelf heb moeten nemen. Ik heb in die periode gigantisch veel gelezen, opgezocht en nagedacht over mijn toekomst. Daar is zonder twijfel de kiem voor de praktijk verder gegroeid. Daar heb ik écht voeling gekregen met datgene wat ik écht wil: mensen individueel begeleiden naar meer energie en veerkracht. Op mijn authentieke manier.

Terug opgestaan

En zo kom ik met mijn verhaal terug bij de sleutel tot succes. Ik ben letterlijk gevallen, maar ik ben nadien gesterkt terug opgestaan. Je hoort mij hier niet beweren dat ik succesvol ben, daar houdt de bescheidenheid mij tegen. Wat ik wél met zekerheid weet, is dat die periode van uitgestelde start er mee heeft voor gezorgd dat ik zicht heb gekregen op de weg die ik wou volgen. En dàt zal – uiteindelijk – mee mijn succes bepalen. Niet in de kwantiteit, maar wel in de kwaliteit die helemaal aansluit bij wie ik ben.

Met mijn verhaal hoop ik jou te inspireren om de tegenslagen die op jouw pad komen te aanvaarden voor wat ze zijn. Kijk, onderzoek, voel wat de boodschap is die jou wordt gegeven en neem de inzichten mee om terug op te staan en jouw eigen succesverhaal te schrijven!

Heb ik je kunnen raken? Dan zou het mij veel plezier doen als je mijn verhaal wil delen via Facebook. Zo kan ik hopelijk nog meer mensen bereiken om een hart onder de riem te steken.