Uit het leven gegrepen: “mama, ge moogt op uw kop staan!”.  Dat is wat mijn 5-jarige ergens eerder deze maand als boodschap gaf, zij het ietwat verbloemd, toen ik vroeg of hij de bordjes van tafel wou afruimen. Tegelijk had ik zijn zus gevraagd om even te stofzuigen. Mijn strong willed – kleuter dacht er anders over: “neen ik ruim de tafel niet af, ik wil stofzuigen!”

Het loopt niet altijd gesmeerd

Kinderen kunnen al eens het bloed van onder je nagels halen. Je kent het wel: in je hoofd heb je een stappenplan voorzien om alles zo efficiënt en rustig mogelijk te laten verlopen. Tot plots de wil van ene peuter – het kan ook een tiener zijn, die kunnen er ook wat van! – roet in het eten komt gooien. Wat eerst een strak plan leek, draait in een mum van tijd om tot een strijd over controle. Ineens verloopt datgene waarmee je bezig was niet meer zoals voorzien en als daar dan nog wat tijdsdruk bij komt kijken, heb je het ideale recept om een stevige portie stress aan te wakkeren. Ben je dan nog eens perfectionist, dan wordt alles nog is extra aangewakkerd. De kans is groot dat je toch controle wil houden en dat je voet bij stuk houdt: “nee, jij gaat niet stofzuigen, jij bent pas 5 jaar. Jij kan dat nog niet, want dan heb ik meer werk met jou helpen. Het moet vooruit gaan. Jij gaat de tafel afruimen!”. 

Kan het ook anders? Ja!

Waarom vertel ik dit verhaal nu? Wel, ik wil dit voorbeeld meegeven om te laten zien dat je voor een stuk zelf in de hand hebt of en hoeveel stress je toelaat in situaties die je niet onder controle hebt. Niet dat ik mezelf als perfecte voorbeeld zie. Oh nee, er zijn vaak opvoedingssituaties waarin het mij niet lukt om de kalmte te bewaren. Als het waar is dat je grijze haren krijgt door je kinderen, dan is het niet voor niets dat de mijne plots als onkruid uit mijn kruin schieten de voorbije 5 jaar. Maar die dag begin augustus is het WEL gelukt om rustig te blijven.

Het geheim?

Hoe heb ik dat gedaan en wat is het geheim? Wel, als er zich een gebeurtenis voordoet heb je eigenlijk zelf de keuze welke gedachte je daarbij toelaat en hoe je vervolgens reageert. Ik heb dus zelf de keuze gemaakt om geen welles-nietes ruzie te starten, maar heb gezegd “het is goed, stofzuig maar, daar en daar en daar moet je zeker passeren, want daar ligt het vuil. Ik zal dan de bordjes doen”. En weet je, dat is dus eigenlijk behoorlijk goed gegaan. De vloer lag proper – mits op het einde een kleine interventie – en de afwasmachine werd geleegd en gevuld. Zonder tijd te verliezen.

Kies waar je energie naartoe gaat

Ik geef toe, feit dat het die dag zaterdagochtend was en het op zich niet zo erg was dat alles wat langer zou kunnen duren speelde in het voordeel van mijn keuze. En toch ben ik ervan overtuigd dat het een manier is om controle te kunnen loslaten. Controle die we soms te veel willen naar ons toe trekken, wat vervolgens stress bezorgt.

Het gaat er vooral om te kiezen wanneer het wel of niet belangrijk is om de controle vast te houden. Choose your battles. Toen diezelfde 5-jarige er op reis rotsvast van overtuigd was dat hij zonder zwembandjes in het zwembad kon springen, want “kijk mama, ik kan zwemmen”, heb ik voet bij stuk gehouden. Terecht lijkt mij. Maar om 6u30 staan discussiëren over de kleur van een onderbroek of het feit dat groen gestreept t-shirt niet past bij een turquoise geruite short, daar verlies ik geen energie meer aan. Al moet ik soms wel even slikken of ziet het raar als zoonlief bij 30 graden op de klasfoto als enige een t-shirt met lange mouwen draagt. 

Kies dus zélf waar je energie naartoe gaat en waar je misschien de controle wat kan loslaten. Lijkt dit onoverkomelijk? Probeer dan eens. Kies iets klein om te beginnen zie wat er gebeurt als je wat meer ruimte geeft. Je zal merken dat je al doende meer en meer zal leren om niet altijd on top of things te zitten. En je zal merken dat dat ook rust geeft. Veel rust.

In the end…

Hoe het die zaterdag is afgelopen? In mum van tijd waren alle werkjes gedaan en was iedereen rustig aan het spelen op een stressloze zaterdagochtend. Het had wellicht anders gelopen als ik mijn been had stijf gehouden en de kleine man geen kans had gegeven om te tonen wat hij kon. Want verbazend genoeg: hij heeft echt wel goed gestofzuigd voor een 5-jarige! Ook de voorbije weken is hij een aantal keren spontaan op de proppen gekomen met het voorstel om de kruimels onder tafel weg te zuigen. Dat het klepje van de toebehoren intussen stuk is nemen we er met een kleine grrr bij.

 

Hoe je met je denken je emoties kan sturen kan je leren. Het is een methode die je in een aantal coachsessies gemakkelijk onder de knie kan krijgen. Zoek je hulp, aarzel dan niet om contact op te nemen om te kijken wat ik voor jou kan betekenen.