Het bericht dat ik gisteren deelde via de facbookpagina van Co.Con, Aan de mama, heeft duidelijk heel veel mensen geraakt. Het is een van de meest gelikte berichten op mijn pagina. Ook mezelf liet het niet onberoerd. Ik werd plots 3 jaar terug gekatapulteerd in de tijd. Een periode waarin het niet zo goed ging en dat plots ook écht niet meer ging. Omdat zoveel vrouwen, maar ook mannen (!), in dezelfde situatie zitten als ikzelf toen, wil ik toch nog eens mijn verhaal brengen.

Kleine kinderen, drukke jaren

Het klinkt logisch he, als je kleine kinderen hebt, dan zit je in de drukke jaren. Tel daarbij nog eens op dat dit meestal ook de periode is waarin je van je huis een thuis wil maken – al dan niet met de nodige verbouwingen – en op het werk toch ook de kansen wil grijpen die jou passeren. Laten we het maar op houden dat die tijd tussen pakweg 25 en 35 jaar gewoon heel erg druk is. Ook bij ons ging het zo. Verbouwen gebeurde met een peuter en kleuter op de werf. Ik begon diezelfde periode bij een werkgever die erg hoog staat aangeschreven, maar waar ik ook tot het uiterste moest gaan om het beste van mezelf te geven. Thuis. Op het werk. Als mama. Als vrouw. Als consultant. Maar hé, we deden door, want zo wordt het toch van je verwacht, dat je al die bordjes in de lucht kunnen houden? O ja, niet te vergeten, er kwam in die periode ook een derde pruts bij. En idealistisch als ik ben, was ik er vast van overtuigd dat ik de 2 jongens toch zo graag een jaar lang borstvoeding zou geven van zodra ik ’s avonds thuis kwam.

De eerste scheurtjes

Ik voelde het wel hoor dat het veel was. Die borstvoeding ben ik trouwens 2 keer moeten stoppen, telkens nadat ik vol goede moed zo ongeveer een maand gestart was op een nieuwe job. Op was ik. Maar met flesjes en wat meer nachtrust zou het wel beteren. En dat gebeurde ook wel. Al ben ik als ik eerlijk ben toch een aantal jaren op de sukkel geweest. Om de zoveel weken had ik wel terug hoofdpijn, of een luchtweginfectie gevolgd door sinusitis die mij dan een maand lang alle energie ontnam. Het laatste jaar voordat ik écht plat viel, heb ik ongeveer elke ochtend bij mijn ontbijt een pijnstiller genomen. Zo rond de middag gevolgd door een tweede. Achteraf gezien waren dat eerste scheurtjes, eerste signalen dat het niet goed ging. Maar wat doe je? Je dekt de symptomen toe en je kan wel weer verder, toch?

De kikker in het kokend water

En toch had ik niet door wat er aan de hand was. Of toch wel? Als ik terugkijk, dan vind ik dit een hele lastige om uit te vissen. Ergens voelde ik wel dat het niet goed ging. En ik weet dat elke keer opnieuw met dezelfde klachten bij de dokter, ik vaker dacht ‘stel mij nu alsjeblief DE juiste vraag, zodat de tranen die klaarzitten gewoon kunnen stromen’. Maar die vraag kwam niet. Dus ja, ik besloot telkens opnieuw dat het wel niet zo erg zo zijn met mij. Dus doordoen was de boodschap. En pilletjes pakken. En veel hoofdpijn verdragen. En moe zijn. Voor mezelf was ik geen plezier. Maar voor mijn ventje en de kinderen zeker ook niet. Mijn werk was eigenlijk nog het beste af. Want overdag gaf ik alles wat ik had aan energie aan die job. Had ik door dat er iets was: ja dus. Had ik door dat het zo ernstig was? Eigenlijk niet. Het verhaal van de kikker in het water dat langzaam aan de kook wordt gebracht. Een kikker die in een pot kokend water wordt gegooid, springt weg en kiest de vlucht. Een kikker die in koud water wordt gezet dat langzaam aan de kook wordt gebracht, die merkt dat niet. Met alle gevolgen vandien. Zo gaat het ook met stress die overgaat in overspannen en ten slotte in burnout. Het is een sluipend proces dat voor de persoon zelf vaak onzichtbaar is.

En toen ging het licht uit

En plots was het écht op. Ik herinner me nog zo ontzettend goed de laatste werkdag voor mijn burnout. Ik was bezig met een super leuk project waarvoor ik een belangrijke mede-verantwoordelijkheid had. Die laatste dinsdag herinner ik me aan mijn bureau. De 3 gedachten die die dag constant door mijn hoofd speelden waren met wat ik nu weet dé typische signalen van een klassieke burnout

  • ‘ik mag niet beginnen huilen’; Ik was zo op dat elk tikje mij meteen van de kaart bracht. Totale emotionele en fysieke uitputting
  • ‘het kan mij niet meer schelen hoe dit project af geraakt, als het maar af geraakt’, een heel duidelijk voorbeeld van depersonalisatie; ik die altijd zo stond voor de kwaliteit van mijn werk, voelde mij er totaal niet meer bij betrokken. Ik had afstand genomen.
  • ‘ik wil niet breken, ik kan niet breken, ik zal niet breken’, was nog een laatste poging om mezelf te overtuigen van mijn kwaliteiten, want eigenlijk was het vertrouwen in mijn competenties, mijn kunnen, ver zoek

Die dinsdag ben ik naar huis gegaan met het idee dat ik met een hele woensdag in mijn zetel (ik werkte 4/5) het tegen de donderdag wel beter zou zijn. Ik ben pas dag op dag 4 maand later, op 8 september in plaats van op 8 mei, terug naar kantoor gegaan.

Het lichaam heeft beslist

Omdat ik al zo lang zo veel signalen aan het negeren was, heeft mijn lichaam uiteindelijk beslist. Ik ben erg ziek geweest. Een virus dat normaalgezien niet zo veel impact heeft op een volwassen lichaam, heeft mij tot stilstand gebracht. Een geluk eigenlijk op dat moment. Tegelijk was het op dat moment voor mij een uitvlucht, een reden die ik kon geven voor mijn uitval. Eindelijk ook een reden om te mogen rusten. Alweer een schoolvoorbeeld van hoe de natuur helpt als je zelf niet luistert naar de signalen die meer dan overvloedig de revue zijn gepasseerd. Als je zelf actief zorgt dat de stressreacties in je lijf naar beneden gaan, dan wordt je immuniteit zo flink aangetast dat je ziek wordt. Daar zitten heel wat biologische processen onder verstopt die drijven op de werking van het zenuwstelsel en hormonenstelsel. Maar daarover later meer.

Een burnoutje, een kleintje maar

Het moet al zo’n zes weken geweest zijn nadat ik ziek was gevallen dat het woord burnout wat duidelijker op de voorgrond kwam. Ik herinner me dat het op een dag was dat ik bij de therapeute buiten een sessie had. De plaats doet er eigenlijk niet veel toe, maar het beeld staat in mijn herinnering. Ik gaf aan dat het zo stilletjes tijd was om terug te werken. Ik kon het niet maken om zo thuis te blijven en te rusten en te fietsen zo af en toe terwijl mijn collega’s moesten werken. Zelf vond ik alvast dat ik een profiteur was en dat het heel onrechtvaardig was dat ik ‘aan de ziekenkas’ zat. Nog zo iets dat waarschijnlijk heel herkenbaar is als je in een burnout zit of gezeten hebt. Het is op dàt moment dat de therapeute zei ‘Griet, jij hébt een burnout’. Waarop ik verder ging ‘nee, echt niet hoor’ en zei repliceerde ‘toch wel en je mag blij zijn dat het nog geen depressie is’. Mijn besluit bij dat gesprek ‘ok, misschien, maar dan wel een heel kleintje’. De lat hoog leggen en mezelf niet veel toestaan, dat zal altijd een werkpunt blijven. Vooruitgaan en voortdoen. Ik ben eigenlijk ook wel vrij snel terug aan het werk gegaan, wellicht wat sneller dan goed was. Maar voor mij is dat wel in orde gekomen.

En nu terug? Maar hoe?

En dan is het hoge woord er uit. Dàt is het moment dat je eindelijk kan beginnen aan je herstelproces. Aan de weg terug. In eerste fase is dat vooral fysiek terug tot een niveau komen dat je genoeg energie hebt. Daarnaast bestond het meer mentale, het cognitieve herstel vooral in het omgaan met het ‘label’ hoogsensitiviteit. Nog iets wat de therapeute benoemd heeft. Op zich hou ik niet erg van labels, maar als het gaat over begrijpen waarom je sneller dan anderen onder druk komt te staan, dan is het wel handig voor even, dat label. Intussen heb ik heel wat gelezen over hoogsensitiviteit en ook over het neurobiologisch ontstaan van stress en burnout. Ik kan alleen maar besluiten: geen wonder dat zo veel mensen in burnout vaak ook hoogsensitief zijn.

In elk geval, met wat ik in juni 2014 aan klaarheid kreeg, ben ik stilletjes aan verder op zoek gegaan naar mezelf. Wat ik verder zou gaan doen, was nog niet helemaal duidelijk. Dat ik waarschijnlijk niet 100% op mijn plaats zat op het werk, was wel duidelijk. In een boek van Elaine Aron las ik dat het plots duidelijk wordt wat je professionele missie is. Zo is het ook bij mij gegaan. Niet dat ik het grote licht gezien heb, maar de puzzelstukjes vielen steeds meer op hun plaats en zelfstandig worden om mensen met gelijkaardige ervaringen als de mijne te helpen werd mijn doel.

Met ups en met downs

Ik heb het rustig gedaan, mijn terugkeer en de opbouw naar een zelfstandige praktijk. Het is eigen aan hoogsensitieve personen dat keuzes eerder bedachtzaam en heel doordacht gebeuren. Alles goed wikken en wegen; de 100 mogelijke risico’s en redenen om het toch niet te doen de revue laten passeren. Ja, op dat vlak herken ik mezelf meer dan veel in ‘het label’. Het heeft mij soms gefrustreerd om te zien hoe anderen veel sneller durven springen en niet de schrik hebben om hun dromen neer te zetten. Maar ik heb mijn eigen pad gevolgd en het is goed zo. Het heeft mij deugd gedaan om mezelf die ruimte te gunnen, want terugkeren uit een burnout gaat met ups en downs. Als ik één iets wil meegeven aan mensen die terug aan de slag gaan na zo’n uitval, is dat een terugval er eigenlijk onvermijdelijk zal komen. Neem jezelf dat dan ook niet kwalijk, maar omarm de signalen die je krijgt om zo te leren aftasten waar je grenzen liggen.

Mijn droom werd realiteit

Na een lange weg terug, de tijd en ruimte om te mogen groeien, maar vooral ook door de steun en het onvoorwaardelijk geloof van mijn ventje in mijn kunnen, is mijn droom realiteit geworden. Intussen heb ik een praktijk als coach neergezet en begeleid ik mensen in een bepaalde fase in hun leven. Als loopbaancoach wandel ik mee om te zoeken naar jouw passie en professionele missie. Als stress- & burnout coach geef ik graag mijn kennis mee en ondersteun ik je in je weg terug. Ik geef je inzichten in wat er met jou gebeurt en help je de nodige stappen te zetten om terug met volle energie in het leven te staan. Het elementje HSP, helpt mij bij het aanvoelen van wat je noden zijn en kan ik jou ook de nodige tips en handvatten aanreiken om zelf met je hoogsensitiviteit om te gaan.

En ik ben zo ontzettend blij met mijn nieuwe leven na de burnout!

 

 

Herken je jou in mijn verhaal of ken je mensen die er steun of herkenning in kunnen vinden? Dan zou het mij heel veel plezier doen om het artikel te delen op facebook!

 

Co.Con op facebook