De sleutel tot succes: vallen en weer opstaan!

De sleutel tot succes: vallen en weer opstaan!

De sleutel tot succes is 1x vaker opstaan dan vallen. Hmm… laten we zeggen dat ik dit 2 jaar geleden nogal letterlijk heb genomen. 5 september 2015 is een dag die ik niet snel zal vergeten. Laten we zeggen dat ik sindsdien nog steeds met de regelmaat van de klok de vraag krijg: “Zeg, hoe is dat nu nog met uw voeten? Dat was toch wel wat he!”.

Vers van de pers

Vandaag exact 2 jaar geleden was ik kersverse zelfstandige. Na lang wikken en wegen had ik in maart van dat jaar met steun van vrienden en geliefden de knoop doorgehakt. Ik zou niet meer in loondienst blijven werken, maar als freelance consultant aan de slag gaan. Voor iemand die als kind nog zei ‘ik word noooooit zelfstandig’, toch wel een pittige beslissing. Dat de overgang naar mijn effectieve startdatum zo’n 6 maand in beslag nam, gaf mij de tijd en de rust om aan het idee van mijn nieuw bestaan te wennen. Hoeveel ideeën ik ook heb en hoe graag ik ook snel resultaat zie van mijn dromen, intussen heb ik geleerd dat ik een diesel ben. Ik heb tijd nodig om te groeien. Veel tijd. Omdat alles juist moet voelen en moet voldoen aan mijn kwaliteitsnormen.

Soms vind ik dat best lastig hoor, zo voelen dat ik steeds op mijn eigen rem sta terwijl ik liefst volle gas vooruit wil. Maar intussen heb ik aanvaard dat ik ben wie ik ben. Een trage starter dus. Tegelijk weet ik intussen ook dat de ideeën waar ik van overtuigd ben ooit ook effectief realiteit worden. Zo werd ik dus op 1 september 2015 zelfstandig. Baai baai veilig vangnet en zekerheid.

Met beide voeten op de grond

Hoewel ik altijd al van het nuchtere (lees kritisch) type ben geweest, moest ik blijkbaar nog eens met mijn beide voeten op de grond gezet worden. Nogal letterlijk dan. Amper vier dagen nadat ik zelfstandig was geworden – 5 september 2015, lag ik plots op een doodgewone zaterdag onderaan een trap in de gebouwen van de academie. Met drie kinderen naast mij en een pijn die niet te harden was. ‘Breng mij maar naar huis, ik ga efkes in de zetel liggen en ’t zal wel overgaan’, zei ik niet veel later toen mijn man aankwam. Gelukkig is hij dan diegene die de beslissingen neemt. In plaats van de ziekenwagen te bellen, werd ik op een rolstoel door de straten van Deinze naar spoed gereden. Best wel een grappig zicht. De pijn was intussen gaan liggen en ik ging er van uit dat het allemaal wel zou meevallen.

Ik weet nog dat ik op spoed verplegers elkaar hoorde aanmanen dat ze mij snel moesten helpen omdat ik zoveel pijn had. Wisten zij veel dat de tranen met tuiten die ik huilde, tranen waren van pure frustratie. Ik was zo ongelooflijk kwaad dat dit mij overkwam. Net op dat moment. Net toen ik amper 4 dagen zelfstandig was. ‘Of ik wel al een verzekering gewaarborgd inkomen had‘ werd mij gevraagd door de spoedarts en orthopedist. Uiteraard had ik die niet. Ik moest mijn eerste cent nog verdienen en hoe zou ik weten welk bedrag te verzekeren. Dat was iets geweest voor ‘later’. Nooit gedacht dat ik die ‘later’ wel heel snel zou nodig hebben.

Verplicht om te vertragen…

Het verdikt was hard die dag. Ik herinner mij nog dat de verpleegster bij radiologie mij zelf liet sukkelen toen ik van rolstoel op die tafel moest gaan liggen. Immense pijn en het lukte nauwelijks. Toen ze na het nemen van de foto (die verplegers zien op hun schermpje wat ze op gevoelige plaat vastleggen) plots heel hulpvaardig naar mij toe snelde, wist ik dat het niet goed zat. Aan beide voeten een breuk. En zoals het bij een perfectionist als mijzelf hoort: netjes symmetrische, identieke breuken. Op staande voet was ik tot stilstand gebracht. Verplicht om te vertragen met 6 weken gips.

… en zelfs helemaal stil te staan

Vastberaden om toch zo snel mogelijk aan de slag te gaan had ik alle mogelijke scenario’s en taxi-chauffeurs opgetrommeld voor de dag dat ik uit het ziekenhuis mocht met 2 loopgipsen (de eerste 10 dagen open gips mocht ik niet steunen). Ik keek zo uit naar de dag dat ik naar de gipskamer mocht. En daarna op de kamer wachten tot de 2u droogtijd voorbij was. Het staat mij nog klaar voor de geest. Om 15u mocht ik eindelijk steunen op die gipsen. Ik was er tot dan écht van overtuigd dat ik gezwind het ziekenhuis uit zou wandelen. Echt, écht overtuigd. Het moet amper 5 seconden na 15u geweest zijn toen ik huilend van de pijn terug achterover viel in bed. In één klap viel mijn wereld nóg eens in. Dit ging niet. Achteraf gezien kan ik vertellen dat het mij pas 2 dagen voordat de gipsen er af mochten gelukt is om met de loop-gips te stappen. De pijn was niet te harden en ik had zelfs met krukken onvoldoende steun om die breuken te ontlasten. Al die tijd daartussen heb ik met een rolstoel gependeld tussen ziekenhuisbed en toilet. Een actieradius van zo’n 10 meter. 6 weken lang.

Meant to be

Achteraf gezien lijkt het hele voorval meant to be. Er moet een reden geweest zijn waarom ik zo keihard tot stilstand werd gebracht. Intussen zie ik dat ik zonder meer aan het doorhollen was. Hoewel het zelfstandig worden mede een keuze was om na mijn burnout meer vat te krijgen op mijn werktempo, leek het er op dat ik gewoon aan een zelfde tempo zou blijven doorrazen. Ik heb mezelf geen dag rust gegund om te wennen, te oriënteren en te voelen wat en hoe ik het wou aanpakken. Uit schrik wellicht voor vanalles en nog wat.

Hoe erg het ook was, dat breken van mijn voeten heeft ervoor gezorgd dat ik die tijd voor mezelf heb moeten nemen. Ik heb in die periode gigantisch veel gelezen, opgezocht en nagedacht over mijn toekomst. Daar is zonder twijfel de kiem voor de praktijk verder gegroeid. Daar heb ik écht voeling gekregen met datgene wat ik écht wil: mensen individueel begeleiden naar meer energie en veerkracht. Op mijn authentieke manier.

Terug opgestaan

En zo kom ik met mijn verhaal terug bij de sleutel tot succes. Ik ben letterlijk gevallen, maar ik ben nadien gesterkt terug opgestaan. Je hoort mij hier niet beweren dat ik succesvol ben, daar houdt de bescheidenheid mij tegen. Wat ik wél met zekerheid weet, is dat die periode van uitgestelde start er mee heeft voor gezorgd dat ik zicht heb gekregen op de weg die ik wou volgen. En dàt zal – uiteindelijk – mee mijn succes bepalen. Niet in de kwantiteit, maar wel in de kwaliteit die helemaal aansluit bij wie ik ben.

Met mijn verhaal hoop ik jou te inspireren om de tegenslagen die op jouw pad komen te aanvaarden voor wat ze zijn. Kijk, onderzoek, voel wat de boodschap is die jou wordt gegeven en neem de inzichten mee om terug op te staan en jouw eigen succesverhaal te schrijven!

Heb ik je kunnen raken? Dan zou het mij veel plezier doen als je mijn verhaal wil delen via Facebook. Zo kan ik hopelijk nog meer mensen bereiken om een hart onder de riem te steken.

 

De kracht van beelden: Dream and do it anyway!

De kracht van beelden: Dream and do it anyway!

Hoe heerlijk is het niet om te dromen. Van een ideale job, een slanke lijn, perfecte huiselijke taferelen en nog zo veel meer. In ons hoofd hebben we het vaak netjes voor elkaar. En toch, toch gaan we er bijna even snel van uit dat dromen bedrog zijn en laten we ze weer los. Vluchtig als zand door je vingers glijdt verliezen dromen hun kracht en laten we ons meeslepen door de dagelijkse realiteit. We maken van onze dromen geen doel en weg is het hele idee. Zo gaat het vaak. Maar wat als er nu eens een manier bestaat om je dromen langer vast te houden? Om zo doelen makkelijker te bereiken?

Droom met een deadline

De kracht van het dromen zit er in ze een deadline te geven. Dat maakt je droom concreet. Het wordt eigenlijk een doel. Om in beweging te kunnen komen is het belangrijk om min of meer een idee te hebben waar je naartoe wil. Dat hoeft nog niet meteen tot in de puntjes uitgedokterd, maar de grote lijnen voor ogen houden is alvast een goed begin. Daarmee kan je aan de slag. Als ik terugkijk naar mezelf, dan wist ik 2 jaar geleden al snel dat ik coach wou worden om mensen individueel te kunnen begeleiden op een andere manier dan als consultant. Hoe, wat en waar was nog niet duidelijk. Maar de richting was wel min of meer duidelijk. Eens ik daar nog eens een deadline aan koppelde, had ik meteen een doel.

De kracht van beelden

Het is belangrijk te weten waar je naartoe wilt, je doelen voor ogen te houden. En de gemakkelijkste manier om dat te doen is … jawel, letterlijk. Aan de hand van beelden. Als ik je nu ook nog vertel dat hersenen niet werken met woorden, maar wel met beelden, dan begrijp je ongetwijfeld wat de kracht is van een vision board. Zo’n vision board of droombord is niets meer of minder dan een collage van prenten, beelden, kleuren, sferen, woorden, quotes, … . Een verzameling van krachtige impressies die intuïtief helemaal passen bij jouw doel. Een vision board beeldt jouw droom uit. En vervolgens gaat je onderbewuste met die beelden aan de slag, volgens de wet van aantrekking. Dit helpt je om je eigen realiteit te creëren.

Maak je verlangen zichtbaar

De kunst is natuurlijk om datgene waar je zo hard naar verlangt zichtbaar te maken. Nuja, kunst… . Het is vooral belangrijk om de tijd te nemen en even stil te staan zodat je contact kan krijgen met wat je vanbinnen écht belangrijk vindt. Je verlangen zichtbaar maken doe je grotendeels intuïtief, dat gaat niet zozeer over harde feiten. Waarover jouw vision bord gaat dat bepaal jij zelf. Dat kan zo breed of zo specifiek als je wil. Laat het vooral een beeldverhaal zijn van een topic dat op dit moment voor jou van belang is: een nieuwe auto, je droomjob, een reis, de manier hoe je in je gezin wil staan, je ontspanning, … . Het gaat over wat je wil doen / wat je wil hebben / wie je wil zijn (in een bepaalde rol).

Krijg meer van wat je wil

De kracht van zo’n vision board helpt om (meer) te krijgen van wat je wil. Vooreerst zorgt het bezig zijn met je dromen ervoor dat je massa’s energie krijgt. Vraag maar eens aan iemand om zijn of haar droom te vertellen in geuren en kleuren alsof er een film afspeelt. Kijk tegelijk eens naar de ogen en de mimiek van die persoon. De kans is groot dat je gewoon ziet dat de verteller vol passie en energie spreekt. Nog een voordeel van het maken van een vision board is dat je focus krijgt.

Een doel is een droom met een deadline.

Focus, niet alleen op het moment van creëren, maar telkens je een blik op je bord werpt. Het is dan wel belangrijk dat je het resultaat van je knip- en plakwerk ergens op een voor jou goed zichtbare plaats hangt. Je bord wordt als het ware een geheugensteun. En dat werkt. Zelf heb ik een bord gemaakt over hoe ik mijn rol als coach en mama wil waarmaken. Een woordenketting die daar op staat is: “dromen -> doen -> satisfaction”. Als ik weer eens twijfel, dan helpt het om even naar dat hoekje op mijn bord te kijken.

Aan de slag

Ben je geïnspireerd en wil je aan de slag gaan? Dit is wat je nodig hebt:

  1. een stevige ondergrond om je knipsels op te kleven
  2. een stapel tijdschriften en kranten
  3. schaar
  4. lijm
  5. kleurrijke stiften
  6. eventueel ander knutselmateriaal om het geheel verder te versieren

En nu? Hoe gaat het verder?

  1. bepaal je thema
  2. blader door de tijdschriften en knip intuïtief uit wat past bij je thema
  3. leg je knipsels op de ondergrond en kies welke je wel/niet gaat gebruiken
  4. kleef alles netjes vast
  5. nu nog in een mooie kader en… KLAAR!

 

Ga je liever in een kleine groep aan de slag? Dat kan zeker in één van we workshops die Co.Con Coaching geeft. Klik snel op de knop hieronder en zie meteen alle nodige informatie om je in te schrijven!

Yes! I wanna dream and do it anyway!

 

 

La rentrée, symbool van de nieuwe start

La rentrée, symbool van de nieuwe start

La rentrée ofte 1 september voor de Fransen. Là-ren-trée. Een zalig woord heb ik dat altijd gevonden. Wie mij een beetje beter kent weet misschien dat Frans mijn lievelings-vreemde-taal is. Dat Engels accent ligt mij niet goed in de mond – ook al heb ik in het 6de middelbaar de prijs voor Engels gekregen, maar dat had wellicht meer te maken met de Spaanse furie in mij die gesproken bij een discussie met de leraar. Maar Frans, I love it… oeps J’adore ça … . 

Een frisse start

Terug naar la rentrée. In één begrip hebben ze het in Frankrijk over de terugkeer naar school na de grote zomervakantie. Bij ons is dat steevast 1 september, in la douce France verschilt dat per locatie al eens van dag. Als je het zo bekijkt is het lekker makkelijk om daar gewoon een term voor te hebben.

Waarom het begrip mij steeds zo heeft aangetrokken heb ik nooit geweten. Maar als ik er nu verder op inzoom, dan stel ik vast dat ik spontaan tot de associatie met ‘een frisse start‘ kom. De mogelijkheid die je elk jaar krijgt om opnieuw te beginnen. Telkens een nieuwe kans. Telkens een nieuwe uitdaging. En al het voorgaande kan je achter je laten als je dat wil.

Met volle moed vooruit

En laat die steeds terugkerende nieuwe kansen nu net datgene zijn wat ik als coach iedereen zo hard gun en graag mee help realiseren. Ongeacht welke beslissingen of welke keuzes je ooit gemaakt hebt, je hebt altijd de mogelijkheid om te kiezen voor een nieuwe start. AL-TIJD. Ook al lijkt het niet evident. Ook al is het niet altijd makkelijk en vanzelfsprekend. Dagelijks werk ik met mensen die een nieuwe start maken na een burn-out of een straffe wending nemen in hun loopbaan. Maar ook zij die na een sessie aan de slag gaan om nieuw geleerde communicatieskills toe te passen bij hun collega’s maken een nieuwe start. Met volle moed gaan ze aan de slag. 

Het zit ‘m ook in de kleine dingen

Beslissen om ergens een nieuwe start te maken hoeft niet te gaan om grootse of drastische realisaties. Maar liefst wel over datgene wat diep uit je binnenste komt. Ik heb het hier dus niet over de talloze ‘goede voornemens’ die jaarlijks op nieuwjaar worden gelanceerd. Wel over de beweging die je maakt of de stappen die je zet omdat het voelt als de juiste nieuwe weg. Elke keuze die je maakt om opnieuw te starten is een goeie keuze en brengt je dichter bij je persoonlijke missie. Ook als blijkt dat je nadien toch terug moet bijsturen of weer moet afslaan. Gaandeweg teken je zo je eigen, persoonlijke landkaart.

Fouten maken is toegelaten

Maar ook het leren uit je fouten en jezelf toestaan dat niet alles perfect hoeft te zijn hoort bij ‘een frisse start’ nemen. Dat betekent dat je mild mag zijn voor jezelf, want hé, uit elke fout kan je leren en telkens weer komt er een kans om het opnieuw te proberen. Denk maar aan de tijd dat je auto leerde rijden. In het begin is dat sukkelen, tot en met. Zelf ben ik ooit nog uitgestapt aan ‘De Sterre’ in Gent – jaja, nu is dat schoon aangelegd, maar 20 jaar geleden was het daar hel om te leren rijden. Ik was een schijtluis als leerling-chauffeur en ook telkens over een brug was ik in paniek dat net ik diegene zou zijn die naar beneden zou storten. En toch ben ik telkens opnieuw ingestapt en heb ik beetje bij beetje leren rijden. Ter info: met trots kan ik nu zeggen dat mijn man mij ‘een goeie chauffeur’ vindt. En dat is een compliment, want hij is op dat vlak kritisch publiek. 

Het is door fouten te maken en telkens opnieuw de moed te hebben om een frisse start te nemen dat je als mens kan groeien. Schenk jezelf dus ook die kansen. 

Afgedwaald en terug naar af

Ik ben intussen wat afgedwaald van dat schone Franse woord, dus ik kom nog even terug. Ik hoop dat jij via mijn verhaal een beetje geïnspireerd bent door de schoonheid van het woord La Rentrée – met een grote R. Ik hoop dat ik je wat heb kunnen prikkelen om met meer mildheid naar jezelf, je fouten en je kansen te kijken. Als kers op de taart geef ik nog mee dat La Rentrée ook thuiskomst betekent. En als dat geen mooi sluitstuk is van dit verhaal: geef je zelf telkens opnieuw kansen om een frisse start te nemen, dan kom je op den duur zeker en vast helemaal thuis bij jezelf. Bij de pure, ware ik. Bij de passie die diep vanbinnen leeft.

Ik wens jou de kracht, de moed en de fun van het steeds opnieuw herbeginnen, telkens wanneer het nodig is. 

Uitdaging van de dag: “Omarm je ploeterproces!”

Uitdaging van de dag: “Omarm je ploeterproces!”

Een kort berichtje vandaag, onder het moto ‘de lat hoeft niet altijd ongrijpbaar hoog te liggen’. Over ploeteren, even ten onder gaan en opnieuw trappelen om het hoofd boven water te houden.

Ploeteren en watertrappelen

Ploetermoeder. Het is een woord geweest dat altijd tegelijk een lach en een traan heeft opgeroepen. Of is het eerder ‘groen lachen’? Af en toe een beetje zelfspot kan wel helpen om te relativeren wanneer het even lastig is, maar tegelijk confronteert dat ‘ploeteren’ mij vaak met de dagelijkse realiteit. Hoe hard ik ook mijn best doe om voor evenwicht te zorgen, het lukt niet altijd. Ook al wéét ik het écht wel, en voel ik aan mijn lijf dat het nodig is.

Ik probeer al watertrappelend alle bordjes in de lucht te houden van mijn (verplichte??) dagelijkse bezigheden. Zo voelt het met momenten. De combinatie van een goeie mama – vrouw – coach – consultant én onderneemster zijn, is bij momenten erg veel. Zeker als er dan nog opportuniteiten aan komen waaien om na een drukke werkweek ook nog heel fijne – en dus ook wel drukke – weekends door te maken.

Trop is teveel

Afgelopen weekend had ik bijvoorbeeld een super fijn maar erg druk weekend. Van vrijdagavond tot maandagavond zat het bomvol met à l’improviste BBQ’s, gezellige afspraakjes, verjaardags- en communiefeesten. “Maar dat ís toch ontspannend???” hoorde ik mezelf deze ochtend citeren.

Maar eigenlijk… ging mijn drukke werkweek van vorige week door al die activiteit quasi zonder pauze over in een nieuwe, drukke werkweek. En ergens besef ik dat wel – of nee, mijn lijf VOELT dat. Ik ben moe, mijn stem is het aan’t begeven en ik heb een klein beetje moeite om alles in een helder perspectief te krijgen. O ja… mijn oerbrein is het aan het overnemen.

Roer omgooien en weer keuzes maken

Het bewustzijn, daar begint het mee. Dat lukt mij op zich aardig. Ik heb intussen niet veel nodig om mijn neus genoeg op de feiten te drukken en te weten dat ik niet zomaar mag verder blijven doen. Ik heb het zelfs nog niet zo lang geleden helemaal uitgeschreven in mijn blog over doseren.

En ja, ik herinner mij dat daar ook in staat dat het zoeken naar balans een blijvende opdracht is. Om mezelf niet voorbij te lopen is het NU tijd om weer stil te staan bij mijn keuzes en het roer om te gooien. Of nee. Eigenlijk hoeft het zo drastisch niet. Ik weet heel goed waar ik naartoe moet. Alleen heeft de wind wat te hard geblazen en ben ik even uit koers.

Uitblazen en op adem komen

Op adem komen. Ademen. In. Uit. Lucht. Wind. Wind in mijn zeilen.

Ja, dat is het. Ik moet even uitblazen, wat zachter wind in mijn zeilen krijgen en dat gaat mij weer ruimte geven om te ademen. Ademruimte.

Even in de modder rollen en dan bloeien

Net zoals de lotusbloem groeit uit de modder, zo liggen er voor elk van ons ook kansen klaar na periodes van ploeteren. Het is ok om even te rollen in de modder. Voel en leef bewust om daaruit te leren wat je nodig hebt.

Ik heb vandaag alvast geleerd dat ik LICHT, ZON en LUCHT nodig heb. Voorlopig zijn het nog eerder vage begrippen. Ik laat het even zo en de tijd zal mij wel tonen hoe ik daarmee verder kan groeien.

Mijn ‘klein berichtje’ over ploeteren is wat langer geworden. Maar er staat precies in wat ik vandaag meedraag en wat ik met veel warmte wil uitdragen! Zodat ik voor anderen een steun kan zijn in hun ploeterproces en kan zeggen: “Het is ok en ook dat ploeteren mag er zijn”.
Omarm je ploetermomenten en laat het groeien je verder overkomen!

Heb je na het lezen nood om even samen van gedachten te wisselen, weet dat ik je dan graag ontvang om met volle aandacht naar jouw verhaal te luisteren.

Leren doseren. Hoe? Zo!

Leren doseren. Hoe? Zo!

Een tijdje geleden kreeg ik de vraag om voor de website www.elkedagenergie.be een blog te schrijven over een onderwerp binnen mijn expertiseveld. Omdat ik de laatste tijd heel vaak lees en hoor dat mensen moeite hebben met het vinden van een ideale balans in hun energiehuishouding, heb ik daarover mijn verhaal in de zoektocht naar evenwicht uitgeschreven. Je vindt hier meteen ook 6 tips om mee aan de slag te gaan.

De aanleiding

Daar zat ik dan. Van de ene dag op de andere zei mijn lichaam STOP. Ik heb altijd een sterke wil gehad om door te gaan. ‘Doe je best’ en ‘wees perfect’ zijn lange tijd mijn drivers geweest. Het heeft iets te maken met perfectionisme, dat weet ik nu. Die ongelooflijke drang om te pleasen en verantwoordelijkheid op te nemen. Té veel verantwoordelijkheid waardoor ik langzaam aan over mijn grenzen ben gegaan. Als ik terugblik, dan heeft het proces erg lang geduurd. Doseren stond niet echt in mijn woordenboek. Eerder ‘een tandje bij steken en dan lukt het wel’. Intussen ligt de tijd van uitgeblust al eventjes achter mij en heb ik keuzes gemaakt. Vooral de keuze om mijn eigen weg te gaan en te kiezen voor wat mij energie geeft in een job. Daarom ben ik nu zelfstandig. Zodat ik zelf kan bepalen hoe en op welke manier ik met mijn tijd omga. Maar ook met de intensiteit en de kwaliteit van wat ik doe. Zo doe ik nu wat ik graag doe, waar ik mijn energie uit haal, wat mijn passie is: het begeleiden van mensen in de zoektocht naar de kracht die diep van binnen leeft. Alleen, als je in je passie leeft, is de verleiding groot om opnieuw veel te blijven geven en al snel loop je jezelf terug voorbij. Wat mij voor die stap naar het zelfstandig zijn erg makkelijk leek, blijkt als ex-burnouter nog steeds een dagelijks zoeken naar evenwicht. Doseren en het zoeken naar balans lijkt heel makkelijk gezegd, maar is in werkelijkheid zo moeilijk gedaan. Het heeft iets te maken met die drivers. Ze zitten in lijf en leden, daar raak je niet zomaar van af. Op zoek gaan naar patronen en drijfveren is dus één iets. Als je ze kent, kan je er alvast wat bewuster mee omgaan. Maar dan nog is de verleiding vaak groot om tóch terug over de grens te gaan.

Worstelen met tijd 

Als ik nadenkt over hoe ik voor mezelf probeer te doseren op zoek naar balans, dan merk ik dat het voor mezelf veel te maken heeft met tijd. Tijd én energie. Twee sleutelwoorden in mijn eeuwige zoektocht naar balans. Ik heb ik iets met tijd. Tijd is mijn vriend. Maar tegelijk ook mijn vijand. Ik weet dat het belangrijk is om zuinig te zijn met mijn tijd. MIJN tijd. ME time. En toch blijft het worstelen. Dag in, dag uit, want als ik ervoor kies om tijd in te bouwen voor het opladen van energie, heb ik vaak het gevoel dat er te weinig tijd overblijft voor alle leuke dingen.
Binnen maar ook buiten

Je kan je tijd maar één keer geven. Tijd komt nooit meer terug.

Intussen heb ik geleerd over mezelf dat ik een Extraverte introvert ben. Het is wat vergelijkbaar met een extraverte HSP (high sensation seaker), met dat verschil dat ik niet sta te springen om heel avontuurlijke dingen te proberen. Ik heb rust en tijd voor mezelf nodig om energie op te laden. Als ik me niet goed voel, dan kruip ik liefst in een hoekje van de zetel onder een warm dekentje. Maar als ik me goed voel, dan is het zalig om urenlang met iemand de diepste gesprekken te voeren. En gezellige etentjes of apero met goeie vrienden vind ik fantastische. En net dat maakt het vaak zo moeilijk om te doseren. De rust die ik eigenlijk zo hard nodig heb, gun ik mezelf vaak niet omdat er zo veel interessants voor me ligt dat ik niet wil missen. FOMO om het met een chic woord te zeggen: Fear Of Missing Out!

Doseren. Hoe? Zo!

De sleutel lijkt te liggen in het doseren, het zoeken naar balans. Evenwicht. Het klinkt bekend als je een burnout hebt of gehad hebt. Iedereen geeft je de ‘gouden raad’ om te doseren. Maar zo eenvoudig dit wordt gezegd, zo moeilijk is het om in praktijk om te zetten. Want wat is dat ‘doseren’? En hoe begin je daar mee als je midden in de uitputting of de rush zit? Letterlijk gezien betekent ‘doseren’ het opsplitsen in kleine hoeveelheden. Als ik even terugblik naar mijn eigen verhaal, dan is het doseren begonnen met het bewust kiezen voor hoe ik mijn tijd verder zou indelen. Ik ben ‘gedoseerd’ terug aan het werk gegaan, 3 dagen in de week. In kleine stukjes zodat er voldoende tijd was om te recupereren. Maar ook op vlak van energie kan je op zoek gaan naar mogelijkheden om te doseren. Als je de ene dag extra van je energie gegeven hebt, is het belangrijk om daarna wat te minderen. Doseren gaat dus eigenlijk over het zoeken naar een balans in het gebruiken van je tijd en energie.
Om je alvast een stapje vooruit te helpen, geef ik hier een aantal tips mee die ik zelf probeer toe te passen in het doseren. De ene dag lukt het al beter dan de anderen, maar ze zijn voor mij een goede leidraad.

1. Bepaal hoe jouw balans er uit ziet

Hoe de ideale balans er uit ziet is voor iedereen verschillend. Neem dus even de tijd om te bepalen welke onderdelen in jouw leven van belang zijn en hoeveel aandacht je daar aan wil besteden. Het kan handig zijn om dat visueel te maken door middel van een spinnenwebmodel of een agenda. Als je weet wat er voor jou belangrijk is, dan wordt het makkelijker je daar ook op te richten en keuzes op af te stemmen.

2. Leer bewust eigen keuzes maken

Meestal wordt er gezegd dat je moet leren ‘nee-zeggen’. Ik ben niet zo fan van die tip. Want het type persoonlijkheid dat in burnout gaat heeft het heel erg moeilijk met dat nee zeggen. En als je dan verplicht wordt om dat te leren en dat blijkt niet te lukken, heb je meteen een recept voor nieuwe faal-ervaring. Niet goed dus. Ik hou liever van bewust keuzes leren maken. Je hoeft niet altijd neen te zeggen. Wat wél belangrijk is, is dat je leert om voordat je keuzes maakt of beslissingen neemt eerst stil te staan bij wat je zelf wil. En liefst niet met je hoofd, maar wel met je hart. Probeer ook van moeten mogen te maken en van willen kunnen. Je màg doen wat je kàn, wat haalbaar is binnen je fysieke mogelijkheden en volgens de keuzes die je hebt gemaakt. Voortaan is het goed om komaf te maken met te moeten wat je allemaal wil. Want dat is bij een bevlogen perfectionist vaak onrealistisch veel.

3. De kunst van het plannen

Plan niet alleen je afspraken goed, maar ook je momenten van rust. Het kan goed zijn voor jezelf om te bepalen hoeveel dagen, dagdelen of avonden je aan een bepaalde activiteit wil spenderen. Voor mezelf betekent dit bijvoorbeeld dat ik maximaal 2 avonden per week uit huis wil zijn en vrijdagavond is heilige familietijd. De weken waarin wij donderdag date-dag hebben, plan ik dus maar 1 avond-coaching in. Het is écht belangrijk om dit voor jezelf te beslissen. Bij de start van mijn praktijk had ik daar niet bewust over nagedacht, waardoor ik al snel merkte dat ik mijn agenda elke avond vol propte. Van balans was zo snel niet veel meer over.

4. Communiceer over je noden

Iemand anders kan niet in je hoofd kijken. Het is dus o zo belangrijk dat je uitspreekt wat je behoeften zijn. En liefst ook op voorhand, zodat het niet nodig is om je te verdedigen wanneer je dreigt over de grens te gaan. En wanneer het toch gebeurt dat je dreigt door te buigen, durf dan terugkomen op gemaakte afspraken. Doe je dat niet, dan verval je terug in je patroon van pleasen. Een vraag die je jezelf kan stellen om een keuze te maken is ‘Voor wie of waarom wil ik dit doen?’. Is het antwoord niet ‘Voor mezelf’, dan weet je wat je te doen staat!

5. Ontspannen

De beste manier om te ontspannen is voor iedereen verschillend. Voor sommigen is yoga en meditatie dé relaxatie bij uitstek. Ikzelf wordt er tureluur van. Loop dus niet zomaar mee in de hypes die je langs alle kanten worden opgedrongen, maar zoek wat écht bij jou past. Het kan helpen om een lijstje te maken van 5 korte en 5 lange activiteiten die voor jou ontspannend zijn. Hang dit op een plaats waar je vaak komt of vaak behoefte hebt aan ontspanning, zodat je bij nood snel even kan spieken.

6. Leer je alarmsignalen kennen

Tot slot misschien nog de belangrijkste tip: leer je eigen, persoonlijke alarmsignalen kennen die aangeven dat de balans zoek is en je over je grenzen gaat. Ook deze signalen zijn voor iedereen anders. Vaak zijn het kleine, heel typische dingetjes die je laten merken dat ‘het weer zover is’. Omdat dit zo belangrijk is te weten wat jouw eigen typische ‘kantjes’ zijn, is dit een onderdeel dat ik bij Burnout begeleiding ook altijd zal helpen in kaart brengen. Bewustzijn is immers de eerste stap naar mogelijke actie.

Voel je na het lezen van deze tekst nood aan extra ondersteuning in je zoektocht, weet dan dat ik je als coach graag verder help en neem gerust contact op. Een traject bij Co.Con heeft als doel je inzicht te geven in jouw energiebalans, jouw keuzes en de acties die jou verder kunnen helpen. JIJ en jouw unieke situatie zijn het uitgangspunt.

Stress en geestelijk uitgeput? Laat je lichaam onder handen nemen!

Stress en geestelijk uitgeput? Laat je lichaam onder handen nemen!

Luister naar je lichaam. Dat is wat iemand met stress of burnout met de regelmaat van de klok te horen krijgt. Luister naar je lichaam. Gewoon. Ja, echt gewoon? De praktijk blijkt minder simpel te zijn. Want als we eerlijk zijn… mocht iedereen zo gemakkelijk naar zijn of haar lichaam luisteren, dan waren we toch niet zo massaal opgebrand en compleet uitgeput door stress. Toch?

Voel het echt, dat lichaam!

We zijn allemaal ‘kopmensen’. We leven in onze Westerse maatschappij met z’n allen gewoon heel erg in ons hoofd. Met dat hoofd ‘voelen’ we natuurlijk wel dat er pijn is. Vermoeidheid. Of stramheid. Of dat het lijf niet lekker zit, gewoon niet ok is. Maar als ik als coach vraag ‘wat voel je nu écht?‘ en ‘wáár voel je dat?’, blijft het vaak even heel erg stil. We zijn het zo gewoon om naar buiten gericht te leven. Vooral bezig met wat anderen zien (in ons), of wat anderen denken (van ons). Echt voelen wat er gaande is in je lichaam vraagt stilte. Stilte om naar binnen te keren en enkel naar jezelf te luisteren. Dat is verdomd moeilijk als er intussen 1000-den stemmetjes, vragen en bedenkingen in je hoofd op-poppen. En toch is dat wat nodig is om oprecht te kunnen luisteren naar je lichaam om er verder mee aan de slag te gaan.

Stilstaan en gewoon zijn

Zelf vind ik dat ont-zet-tend moeilijk. Het gewoon durven stilstaan en zijn. Om te voelen en te luisteren naar mijn lichaam. Maar het is zo belangrijk om die moeite te blijven doen. Want het stilstaan om te voelen en te luisteren naar je lichaam geeft je niet alleen de mogelijkheid om te leren waar je fysieke knelpunten zitten. Het is in de eerste plaats en vooral ook een moment voor jou alleen. Alleen met jezelf. Tijd om naar binnen te keren. Tijd waarin je niet hoeft bezig te zijn met de buitenwereld. Tijd om te ont-moeten. Ik beken, het woordje ont-moeten heb ik ‘gestolen’ van 2 fantastische collega’s. Maar ik permitteer mij het even over te nemen omdat het zo in alle volledigheid omvat welk cadeau je jezelf geeft als je durft stil te staan bij jezelf.

Ont-moeting met je lichaam

Yoga, mediteren, shiatsu, massage, … allemaal vormen van lichaamswerk die zeer heilzaam kunnen zijn voor het uitgeputte lichaam. Alleen: Niet.Voor. Mij. Mensen verklaren mij gek als ik zeg dat ik de muren op loop als ik een gezichtsbehandeling krijg. En het idee in lotus – of eender welke andere houding – een uurtje te moeten ‘oefenen’? Rillingen krijg ik ervan. Niet bevorderlijk voor het ontstressen dus.

Maar ik ben er wel van overtuigd dat een vorm van lichaamswerk of relaxatie wel belangrijk is. Alleen is het net zo belangrijk dat het een vorm is die bij jou past. Dus ben ik verder op zoek gegaan. De vele nieuwe contacten die ik in mijn netwerk heb opgedaan, hebben daar natuurlijk ook wat bij geholpen. Zo gebruik ik nu regelmatig mijn PSiO-bril die licht- en relaxatietherapie combineert in 1 toestel (ik schrijf hier heel binnenkort meer over. Beloofd!). Daar zijn programma’s die korte meditaties omvatten en dat lukt. Mijn geest is echt ontspannen na zo’n sessie. Maar naast die bril heb ik ook eindelijk nog iets gevonden dat bij mij past: Holistic Pulsing. ‘Holistic wat?’, hoor ik je denken. Ik neem je graag even mee in mijn verhaal, want ben ervan overtuigd dat het ook voor jou interessant kan zijn.

I dit it! Tijd voor mezelf!

Maandag 3 april. Dag 1 van de paasvakantie. Ik heb mezelf een week in ‘tweede versnelling’ beloofd. Ok, dat is nog niet helemaal stilstaan, maar alvast een hééééél pak trager dan de ‘zesde versnelling’ die ik gewoon ben. Maandag dus. Ik heb een afspraak bij collega coach Caroline voor een sessie Holistic Pulsing. Het trok mij al een tijdje aan om eens te weten wat dit zou zijn, maar de docenten van een opleiding die ik volg hebben die kennismaking een extra duwtje gegeven met de opdracht ‘doe een sessie lichaamswerk naar keuze’.

Het wiegende lijf

Holistic Pulsing is een zachte en diepgaande vorm van lichaamswerk die inwerkt op blokkades van het lichaam. Tijdens een sessie lig je gekleed op een massagetafel en wordt je lichaam ritmisch gewiegd en in beweging gebracht. Er wordt op een zachte manier ruimte gemaakt voor bewustwording, voelen en beweging in blokkades. Het is een holistische therapie met positieve effecten op het lichaam en is toegankelijk voor iedereen, zonder contra-indicaties. Het is heel ontspannend en werkt positief in op het zelfgenezend vermogen van je lichaam.

Gejaagdheid, drukte en stress zorgen ervoor dat je vaak op automatische piloot leeft. Om te overleven vervreemd je meer en meer van jezelf en van je lichaam. We negeren signalen van ons lichaam en blijven verder doen vanuit ons hoofd zodat we over onze grenzen gaan totdat we soms letterlijk uitgeblust zijn en het niet meer lukt. Via Holistic Puilsing geef je je lichaam de ruimte om je energie te laten stromen en leer je terug de taal van je lichaam begrijpen.

Mijn beleving

 

De voorbereiding

Op het moment dat ik bij Caroline aankom heb ik een hele tijd getwijfeld. Zou ik de afspraak niet beter afzeggen? De weken voor de paasvakantie waren zo gigantisch druk en ik had al weken last van een geblokkeerde nek en zeer pijnlijke nek- en schouderspieren met uitstralingspijn tot mijn handen en hoofdhuid. Ik ga toch maar, want een afspraak niet nakomen doe ik niet zo graag.
De sessie start met een gesprek. Normaalgezien is dit eerder kort, want een sessie Holistic Pulsing is op het lichaam en het voelen gericht. Het is niet de bedoeling dat je denken meehelpt.

Het echte werk

Na de kennismaking ga ik op tafel liggen. Ik mag kiezen: op de rug of op de buik, maakt niet uit. Caroline nodigt mij uit om te voelen hoe ik het beste lig. Het wordt op mijn rug. De omgeving is rustig en die maandag is het zalig warm waardoor het zonnetje door de ruit goed meehelpt om snel ontspannen mijn ogen te sluiten. Caroline begint zachtjes mijn lichaam te bewegen. Ze neemt mijn heupen vast en begint te wiegen. Even voordien heeft ze verteld dat je als ‘patiënt’ aan het wiegen gebracht wordt doordat zijzelf begint te wiegen en die beweging via haar handen op jouw lichaam overzet. Caroline gaat over mijn lichaam en wiegt mijn heupen, benen en voeten. Vooral op het moment dat ze aan mijn voeten wiegelt, voel ik de spanning uit mijn nek en rug wegtrekken. Voor het eerst in weken. De sessie eindigt met ‘iets’ aan mijn hoofd. Het lijkt sterk op wat mijn osteopaat doet als hij vindt dat mijn hoofd volledig vast zit. Heel traag gaan de handen van Caroline van de schedelbasis, door mijn haren tot aan mijn kruin. Of het echt die beweging is? Ik weet het niet, maar zo voelt het. Het voelt alsof ze heel traag de spanning helemaal uit mijn lijf trekt. Het is een vreemde gewaarwording, want echt, ik háát het als iemand in mijn haren wroet. Maar nu doet het deugd. En ook dat prullen aan mijn lichaam… normaal zorgt dat voor een ‘brrrrr’, maar het doet deugd.

Achteraf

Na de sessie stap ik van tafel en ik voel me ontspannen. Hoe ontzettend vreemd dat zo’n wieg-sessie zoveel ontspanning kan brengen. Voor het eerst in weken heb ik even geen pijn in mijn nek en schouders. En dat voor een sessie die eigenlijk veel korter heeft geduurd dan normaal voorzien is. Want we hebben te lang kennis gemaakt.

De conclusie

Ik kan tot een conclusie komen: de kennismaking met Holistic Pulsing is geslaagd. Meer nog. Ik ben fan geworden. Dit is een zéér toegankelijke vorm van lichaamswerk. De omgeving is veilig en je hoeft zelf niet veel te doen. Enkel voelen en zijn. Ik ben overtuigd dat zeker bij mensen met stressklachten én zelfs burn-out dit een heel waardevolle vorm is an lichaamswerk, juist omdat het vermoeide lichaam niets moet en gewoon mag ‘zijn’.  Voor mijn praktijk ga ik alvast verder kijken wat de mogelijkheden zijn om vormen van lichaamswerk te integreren in de trajecten! En wie bij mij komt voor stress- en burnout coaching zal voortaan uitgenodigd worden om naast de sessie ook op zoek te gaan naar een passende vorm van lichaamswerk. Gewoon. Omdat het zo belangrijk is om terug te leren voelen en daar bewust de tijd voor te nemen.

Volg je Co.Con al op facebook? Nee, nog niet? Klik hieronder dan snel even door!!!

Klik hier en volg Co.Con op facebook