Help, daar gaan we weer! Stress in de opvoeding

Help, daar gaan we weer! Stress in de opvoeding

Uit het leven gegrepen: “mama, ge moogt op uw kop staan!”.  Dat is wat mijn 5-jarige ergens eerder deze maand als boodschap gaf, zij het ietwat verbloemd, toen ik vroeg of hij de bordjes van tafel wou afruimen. Tegelijk had ik zijn zus gevraagd om even te stofzuigen. Mijn strong willed – kleuter dacht er anders over: “neen ik ruim de tafel niet af, ik wil stofzuigen!”

Het loopt niet altijd gesmeerd

Kinderen kunnen al eens het bloed van onder je nagels halen. Je kent het wel: in je hoofd heb je een stappenplan voorzien om alles zo efficiënt en rustig mogelijk te laten verlopen. Tot plots de wil van ene peuter – het kan ook een tiener zijn, die kunnen er ook wat van! – roet in het eten komt gooien. Wat eerst een strak plan leek, draait in een mum van tijd om tot een strijd over controle. Ineens verloopt datgene waarmee je bezig was niet meer zoals voorzien en als daar dan nog wat tijdsdruk bij komt kijken, heb je het ideale recept om een stevige portie stress aan te wakkeren. Ben je dan nog eens perfectionist, dan wordt alles nog is extra aangewakkerd. De kans is groot dat je toch controle wil houden en dat je voet bij stuk houdt: “nee, jij gaat niet stofzuigen, jij bent pas 5 jaar. Jij kan dat nog niet, want dan heb ik meer werk met jou helpen. Het moet vooruit gaan. Jij gaat de tafel afruimen!”. 

Kan het ook anders? Ja!

Waarom vertel ik dit verhaal nu? Wel, ik wil dit voorbeeld meegeven om te laten zien dat je voor een stuk zelf in de hand hebt of en hoeveel stress je toelaat in situaties die je niet onder controle hebt. Niet dat ik mezelf als perfecte voorbeeld zie. Oh nee, er zijn vaak opvoedingssituaties waarin het mij niet lukt om de kalmte te bewaren. Als het waar is dat je grijze haren krijgt door je kinderen, dan is het niet voor niets dat de mijne plots als onkruid uit mijn kruin schieten de voorbije 5 jaar. Maar die dag begin augustus is het WEL gelukt om rustig te blijven.

Het geheim?

Hoe heb ik dat gedaan en wat is het geheim? Wel, als er zich een gebeurtenis voordoet heb je eigenlijk zelf de keuze welke gedachte je daarbij toelaat en hoe je vervolgens reageert. Ik heb dus zelf de keuze gemaakt om geen welles-nietes ruzie te starten, maar heb gezegd “het is goed, stofzuig maar, daar en daar en daar moet je zeker passeren, want daar ligt het vuil. Ik zal dan de bordjes doen”. En weet je, dat is dus eigenlijk behoorlijk goed gegaan. De vloer lag proper – mits op het einde een kleine interventie – en de afwasmachine werd geleegd en gevuld. Zonder tijd te verliezen.

Kies waar je energie naartoe gaat

Ik geef toe, feit dat het die dag zaterdagochtend was en het op zich niet zo erg was dat alles wat langer zou kunnen duren speelde in het voordeel van mijn keuze. En toch ben ik ervan overtuigd dat het een manier is om controle te kunnen loslaten. Controle die we soms te veel willen naar ons toe trekken, wat vervolgens stress bezorgt.

Het gaat er vooral om te kiezen wanneer het wel of niet belangrijk is om de controle vast te houden. Choose your battles. Toen diezelfde 5-jarige er op reis rotsvast van overtuigd was dat hij zonder zwembandjes in het zwembad kon springen, want “kijk mama, ik kan zwemmen”, heb ik voet bij stuk gehouden. Terecht lijkt mij. Maar om 6u30 staan discussiëren over de kleur van een onderbroek of het feit dat groen gestreept t-shirt niet past bij een turquoise geruite short, daar verlies ik geen energie meer aan. Al moet ik soms wel even slikken of ziet het raar als zoonlief bij 30 graden op de klasfoto als enige een t-shirt met lange mouwen draagt. 

Kies dus zélf waar je energie naartoe gaat en waar je misschien de controle wat kan loslaten. Lijkt dit onoverkomelijk? Probeer dan eens. Kies iets klein om te beginnen zie wat er gebeurt als je wat meer ruimte geeft. Je zal merken dat je al doende meer en meer zal leren om niet altijd on top of things te zitten. En je zal merken dat dat ook rust geeft. Veel rust.

In the end…

Hoe het die zaterdag is afgelopen? In mum van tijd waren alle werkjes gedaan en was iedereen rustig aan het spelen op een stressloze zaterdagochtend. Het had wellicht anders gelopen als ik mijn been had stijf gehouden en de kleine man geen kans had gegeven om te tonen wat hij kon. Want verbazend genoeg: hij heeft echt wel goed gestofzuigd voor een 5-jarige! Ook de voorbije weken is hij een aantal keren spontaan op de proppen gekomen met het voorstel om de kruimels onder tafel weg te zuigen. Dat het klepje van de toebehoren intussen stuk is nemen we er met een kleine grrr bij.

 

Hoe je met je denken je emoties kan sturen kan je leren. Het is een methode die je in een aantal coachsessies gemakkelijk onder de knie kan krijgen. Zoek je hulp, aarzel dan niet om contact op te nemen om te kijken wat ik voor jou kan betekenen.

Uitdaging van de dag: “Omarm je ploeterproces!”

Uitdaging van de dag: “Omarm je ploeterproces!”

Een kort berichtje vandaag, onder het moto ‘de lat hoeft niet altijd ongrijpbaar hoog te liggen’. Over ploeteren, even ten onder gaan en opnieuw trappelen om het hoofd boven water te houden.

Ploeteren en watertrappelen

Ploetermoeder. Het is een woord geweest dat altijd tegelijk een lach en een traan heeft opgeroepen. Of is het eerder ‘groen lachen’? Af en toe een beetje zelfspot kan wel helpen om te relativeren wanneer het even lastig is, maar tegelijk confronteert dat ‘ploeteren’ mij vaak met de dagelijkse realiteit. Hoe hard ik ook mijn best doe om voor evenwicht te zorgen, het lukt niet altijd. Ook al wéét ik het écht wel, en voel ik aan mijn lijf dat het nodig is.

Ik probeer al watertrappelend alle bordjes in de lucht te houden van mijn (verplichte??) dagelijkse bezigheden. Zo voelt het met momenten. De combinatie van een goeie mama – vrouw – coach – consultant én onderneemster zijn, is bij momenten erg veel. Zeker als er dan nog opportuniteiten aan komen waaien om na een drukke werkweek ook nog heel fijne – en dus ook wel drukke – weekends door te maken.

Trop is teveel

Afgelopen weekend had ik bijvoorbeeld een super fijn maar erg druk weekend. Van vrijdagavond tot maandagavond zat het bomvol met à l’improviste BBQ’s, gezellige afspraakjes, verjaardags- en communiefeesten. “Maar dat ís toch ontspannend???” hoorde ik mezelf deze ochtend citeren.

Maar eigenlijk… ging mijn drukke werkweek van vorige week door al die activiteit quasi zonder pauze over in een nieuwe, drukke werkweek. En ergens besef ik dat wel – of nee, mijn lijf VOELT dat. Ik ben moe, mijn stem is het aan’t begeven en ik heb een klein beetje moeite om alles in een helder perspectief te krijgen. O ja… mijn oerbrein is het aan het overnemen.

Roer omgooien en weer keuzes maken

Het bewustzijn, daar begint het mee. Dat lukt mij op zich aardig. Ik heb intussen niet veel nodig om mijn neus genoeg op de feiten te drukken en te weten dat ik niet zomaar mag verder blijven doen. Ik heb het zelfs nog niet zo lang geleden helemaal uitgeschreven in mijn blog over doseren.

En ja, ik herinner mij dat daar ook in staat dat het zoeken naar balans een blijvende opdracht is. Om mezelf niet voorbij te lopen is het NU tijd om weer stil te staan bij mijn keuzes en het roer om te gooien. Of nee. Eigenlijk hoeft het zo drastisch niet. Ik weet heel goed waar ik naartoe moet. Alleen heeft de wind wat te hard geblazen en ben ik even uit koers.

Uitblazen en op adem komen

Op adem komen. Ademen. In. Uit. Lucht. Wind. Wind in mijn zeilen.

Ja, dat is het. Ik moet even uitblazen, wat zachter wind in mijn zeilen krijgen en dat gaat mij weer ruimte geven om te ademen. Ademruimte.

Even in de modder rollen en dan bloeien

Net zoals de lotusbloem groeit uit de modder, zo liggen er voor elk van ons ook kansen klaar na periodes van ploeteren. Het is ok om even te rollen in de modder. Voel en leef bewust om daaruit te leren wat je nodig hebt.

Ik heb vandaag alvast geleerd dat ik LICHT, ZON en LUCHT nodig heb. Voorlopig zijn het nog eerder vage begrippen. Ik laat het even zo en de tijd zal mij wel tonen hoe ik daarmee verder kan groeien.

Mijn ‘klein berichtje’ over ploeteren is wat langer geworden. Maar er staat precies in wat ik vandaag meedraag en wat ik met veel warmte wil uitdragen! Zodat ik voor anderen een steun kan zijn in hun ploeterproces en kan zeggen: “Het is ok en ook dat ploeteren mag er zijn”.
Omarm je ploetermomenten en laat het groeien je verder overkomen!

Heb je na het lezen nood om even samen van gedachten te wisselen, weet dat ik je dan graag ontvang om met volle aandacht naar jouw verhaal te luisteren.

Leren doseren. Hoe? Zo!

Leren doseren. Hoe? Zo!

Een tijdje geleden kreeg ik de vraag om voor de website www.elkedagenergie.be een blog te schrijven over een onderwerp binnen mijn expertiseveld. Omdat ik de laatste tijd heel vaak lees en hoor dat mensen moeite hebben met het vinden van een ideale balans in hun energiehuishouding, heb ik daarover mijn verhaal in de zoektocht naar evenwicht uitgeschreven. Je vindt hier meteen ook 6 tips om mee aan de slag te gaan.

De aanleiding

Daar zat ik dan. Van de ene dag op de andere zei mijn lichaam STOP. Ik heb altijd een sterke wil gehad om door te gaan. ‘Doe je best’ en ‘wees perfect’ zijn lange tijd mijn drivers geweest. Het heeft iets te maken met perfectionisme, dat weet ik nu. Die ongelooflijke drang om te pleasen en verantwoordelijkheid op te nemen. Té veel verantwoordelijkheid waardoor ik langzaam aan over mijn grenzen ben gegaan. Als ik terugblik, dan heeft het proces erg lang geduurd. Doseren stond niet echt in mijn woordenboek. Eerder ‘een tandje bij steken en dan lukt het wel’. Intussen ligt de tijd van uitgeblust al eventjes achter mij en heb ik keuzes gemaakt. Vooral de keuze om mijn eigen weg te gaan en te kiezen voor wat mij energie geeft in een job. Daarom ben ik nu zelfstandig. Zodat ik zelf kan bepalen hoe en op welke manier ik met mijn tijd omga. Maar ook met de intensiteit en de kwaliteit van wat ik doe. Zo doe ik nu wat ik graag doe, waar ik mijn energie uit haal, wat mijn passie is: het begeleiden van mensen in de zoektocht naar de kracht die diep van binnen leeft. Alleen, als je in je passie leeft, is de verleiding groot om opnieuw veel te blijven geven en al snel loop je jezelf terug voorbij. Wat mij voor die stap naar het zelfstandig zijn erg makkelijk leek, blijkt als ex-burnouter nog steeds een dagelijks zoeken naar evenwicht. Doseren en het zoeken naar balans lijkt heel makkelijk gezegd, maar is in werkelijkheid zo moeilijk gedaan. Het heeft iets te maken met die drivers. Ze zitten in lijf en leden, daar raak je niet zomaar van af. Op zoek gaan naar patronen en drijfveren is dus één iets. Als je ze kent, kan je er alvast wat bewuster mee omgaan. Maar dan nog is de verleiding vaak groot om tóch terug over de grens te gaan.

Worstelen met tijd 

Als ik nadenkt over hoe ik voor mezelf probeer te doseren op zoek naar balans, dan merk ik dat het voor mezelf veel te maken heeft met tijd. Tijd én energie. Twee sleutelwoorden in mijn eeuwige zoektocht naar balans. Ik heb ik iets met tijd. Tijd is mijn vriend. Maar tegelijk ook mijn vijand. Ik weet dat het belangrijk is om zuinig te zijn met mijn tijd. MIJN tijd. ME time. En toch blijft het worstelen. Dag in, dag uit, want als ik ervoor kies om tijd in te bouwen voor het opladen van energie, heb ik vaak het gevoel dat er te weinig tijd overblijft voor alle leuke dingen.
Binnen maar ook buiten

Je kan je tijd maar één keer geven. Tijd komt nooit meer terug.

Intussen heb ik geleerd over mezelf dat ik een Extraverte introvert ben. Het is wat vergelijkbaar met een extraverte HSP (high sensation seaker), met dat verschil dat ik niet sta te springen om heel avontuurlijke dingen te proberen. Ik heb rust en tijd voor mezelf nodig om energie op te laden. Als ik me niet goed voel, dan kruip ik liefst in een hoekje van de zetel onder een warm dekentje. Maar als ik me goed voel, dan is het zalig om urenlang met iemand de diepste gesprekken te voeren. En gezellige etentjes of apero met goeie vrienden vind ik fantastische. En net dat maakt het vaak zo moeilijk om te doseren. De rust die ik eigenlijk zo hard nodig heb, gun ik mezelf vaak niet omdat er zo veel interessants voor me ligt dat ik niet wil missen. FOMO om het met een chic woord te zeggen: Fear Of Missing Out!

Doseren. Hoe? Zo!

De sleutel lijkt te liggen in het doseren, het zoeken naar balans. Evenwicht. Het klinkt bekend als je een burnout hebt of gehad hebt. Iedereen geeft je de ‘gouden raad’ om te doseren. Maar zo eenvoudig dit wordt gezegd, zo moeilijk is het om in praktijk om te zetten. Want wat is dat ‘doseren’? En hoe begin je daar mee als je midden in de uitputting of de rush zit? Letterlijk gezien betekent ‘doseren’ het opsplitsen in kleine hoeveelheden. Als ik even terugblik naar mijn eigen verhaal, dan is het doseren begonnen met het bewust kiezen voor hoe ik mijn tijd verder zou indelen. Ik ben ‘gedoseerd’ terug aan het werk gegaan, 3 dagen in de week. In kleine stukjes zodat er voldoende tijd was om te recupereren. Maar ook op vlak van energie kan je op zoek gaan naar mogelijkheden om te doseren. Als je de ene dag extra van je energie gegeven hebt, is het belangrijk om daarna wat te minderen. Doseren gaat dus eigenlijk over het zoeken naar een balans in het gebruiken van je tijd en energie.
Om je alvast een stapje vooruit te helpen, geef ik hier een aantal tips mee die ik zelf probeer toe te passen in het doseren. De ene dag lukt het al beter dan de anderen, maar ze zijn voor mij een goede leidraad.

1. Bepaal hoe jouw balans er uit ziet

Hoe de ideale balans er uit ziet is voor iedereen verschillend. Neem dus even de tijd om te bepalen welke onderdelen in jouw leven van belang zijn en hoeveel aandacht je daar aan wil besteden. Het kan handig zijn om dat visueel te maken door middel van een spinnenwebmodel of een agenda. Als je weet wat er voor jou belangrijk is, dan wordt het makkelijker je daar ook op te richten en keuzes op af te stemmen.

2. Leer bewust eigen keuzes maken

Meestal wordt er gezegd dat je moet leren ‘nee-zeggen’. Ik ben niet zo fan van die tip. Want het type persoonlijkheid dat in burnout gaat heeft het heel erg moeilijk met dat nee zeggen. En als je dan verplicht wordt om dat te leren en dat blijkt niet te lukken, heb je meteen een recept voor nieuwe faal-ervaring. Niet goed dus. Ik hou liever van bewust keuzes leren maken. Je hoeft niet altijd neen te zeggen. Wat wél belangrijk is, is dat je leert om voordat je keuzes maakt of beslissingen neemt eerst stil te staan bij wat je zelf wil. En liefst niet met je hoofd, maar wel met je hart. Probeer ook van moeten mogen te maken en van willen kunnen. Je màg doen wat je kàn, wat haalbaar is binnen je fysieke mogelijkheden en volgens de keuzes die je hebt gemaakt. Voortaan is het goed om komaf te maken met te moeten wat je allemaal wil. Want dat is bij een bevlogen perfectionist vaak onrealistisch veel.

3. De kunst van het plannen

Plan niet alleen je afspraken goed, maar ook je momenten van rust. Het kan goed zijn voor jezelf om te bepalen hoeveel dagen, dagdelen of avonden je aan een bepaalde activiteit wil spenderen. Voor mezelf betekent dit bijvoorbeeld dat ik maximaal 2 avonden per week uit huis wil zijn en vrijdagavond is heilige familietijd. De weken waarin wij donderdag date-dag hebben, plan ik dus maar 1 avond-coaching in. Het is écht belangrijk om dit voor jezelf te beslissen. Bij de start van mijn praktijk had ik daar niet bewust over nagedacht, waardoor ik al snel merkte dat ik mijn agenda elke avond vol propte. Van balans was zo snel niet veel meer over.

4. Communiceer over je noden

Iemand anders kan niet in je hoofd kijken. Het is dus o zo belangrijk dat je uitspreekt wat je behoeften zijn. En liefst ook op voorhand, zodat het niet nodig is om je te verdedigen wanneer je dreigt over de grens te gaan. En wanneer het toch gebeurt dat je dreigt door te buigen, durf dan terugkomen op gemaakte afspraken. Doe je dat niet, dan verval je terug in je patroon van pleasen. Een vraag die je jezelf kan stellen om een keuze te maken is ‘Voor wie of waarom wil ik dit doen?’. Is het antwoord niet ‘Voor mezelf’, dan weet je wat je te doen staat!

5. Ontspannen

De beste manier om te ontspannen is voor iedereen verschillend. Voor sommigen is yoga en meditatie dé relaxatie bij uitstek. Ikzelf wordt er tureluur van. Loop dus niet zomaar mee in de hypes die je langs alle kanten worden opgedrongen, maar zoek wat écht bij jou past. Het kan helpen om een lijstje te maken van 5 korte en 5 lange activiteiten die voor jou ontspannend zijn. Hang dit op een plaats waar je vaak komt of vaak behoefte hebt aan ontspanning, zodat je bij nood snel even kan spieken.

6. Leer je alarmsignalen kennen

Tot slot misschien nog de belangrijkste tip: leer je eigen, persoonlijke alarmsignalen kennen die aangeven dat de balans zoek is en je over je grenzen gaat. Ook deze signalen zijn voor iedereen anders. Vaak zijn het kleine, heel typische dingetjes die je laten merken dat ‘het weer zover is’. Omdat dit zo belangrijk is te weten wat jouw eigen typische ‘kantjes’ zijn, is dit een onderdeel dat ik bij Burnout begeleiding ook altijd zal helpen in kaart brengen. Bewustzijn is immers de eerste stap naar mogelijke actie.

Voel je na het lezen van deze tekst nood aan extra ondersteuning in je zoektocht, weet dan dat ik je als coach graag verder help en neem gerust contact op. Een traject bij Co.Con heeft als doel je inzicht te geven in jouw energiebalans, jouw keuzes en de acties die jou verder kunnen helpen. JIJ en jouw unieke situatie zijn het uitgangspunt.

Stress en geestelijk uitgeput? Laat je lichaam onder handen nemen!

Stress en geestelijk uitgeput? Laat je lichaam onder handen nemen!

Luister naar je lichaam. Dat is wat iemand met stress of burnout met de regelmaat van de klok te horen krijgt. Luister naar je lichaam. Gewoon. Ja, echt gewoon? De praktijk blijkt minder simpel te zijn. Want als we eerlijk zijn… mocht iedereen zo gemakkelijk naar zijn of haar lichaam luisteren, dan waren we toch niet zo massaal opgebrand en compleet uitgeput door stress. Toch?

Voel het echt, dat lichaam!

We zijn allemaal ‘kopmensen’. We leven in onze Westerse maatschappij met z’n allen gewoon heel erg in ons hoofd. Met dat hoofd ‘voelen’ we natuurlijk wel dat er pijn is. Vermoeidheid. Of stramheid. Of dat het lijf niet lekker zit, gewoon niet ok is. Maar als ik als coach vraag ‘wat voel je nu écht?‘ en ‘wáár voel je dat?’, blijft het vaak even heel erg stil. We zijn het zo gewoon om naar buiten gericht te leven. Vooral bezig met wat anderen zien (in ons), of wat anderen denken (van ons). Echt voelen wat er gaande is in je lichaam vraagt stilte. Stilte om naar binnen te keren en enkel naar jezelf te luisteren. Dat is verdomd moeilijk als er intussen 1000-den stemmetjes, vragen en bedenkingen in je hoofd op-poppen. En toch is dat wat nodig is om oprecht te kunnen luisteren naar je lichaam om er verder mee aan de slag te gaan.

Stilstaan en gewoon zijn

Zelf vind ik dat ont-zet-tend moeilijk. Het gewoon durven stilstaan en zijn. Om te voelen en te luisteren naar mijn lichaam. Maar het is zo belangrijk om die moeite te blijven doen. Want het stilstaan om te voelen en te luisteren naar je lichaam geeft je niet alleen de mogelijkheid om te leren waar je fysieke knelpunten zitten. Het is in de eerste plaats en vooral ook een moment voor jou alleen. Alleen met jezelf. Tijd om naar binnen te keren. Tijd waarin je niet hoeft bezig te zijn met de buitenwereld. Tijd om te ont-moeten. Ik beken, het woordje ont-moeten heb ik ‘gestolen’ van 2 fantastische collega’s. Maar ik permitteer mij het even over te nemen omdat het zo in alle volledigheid omvat welk cadeau je jezelf geeft als je durft stil te staan bij jezelf.

Ont-moeting met je lichaam

Yoga, mediteren, shiatsu, massage, … allemaal vormen van lichaamswerk die zeer heilzaam kunnen zijn voor het uitgeputte lichaam. Alleen: Niet.Voor. Mij. Mensen verklaren mij gek als ik zeg dat ik de muren op loop als ik een gezichtsbehandeling krijg. En het idee in lotus – of eender welke andere houding – een uurtje te moeten ‘oefenen’? Rillingen krijg ik ervan. Niet bevorderlijk voor het ontstressen dus.

Maar ik ben er wel van overtuigd dat een vorm van lichaamswerk of relaxatie wel belangrijk is. Alleen is het net zo belangrijk dat het een vorm is die bij jou past. Dus ben ik verder op zoek gegaan. De vele nieuwe contacten die ik in mijn netwerk heb opgedaan, hebben daar natuurlijk ook wat bij geholpen. Zo gebruik ik nu regelmatig mijn PSiO-bril die licht- en relaxatietherapie combineert in 1 toestel (ik schrijf hier heel binnenkort meer over. Beloofd!). Daar zijn programma’s die korte meditaties omvatten en dat lukt. Mijn geest is echt ontspannen na zo’n sessie. Maar naast die bril heb ik ook eindelijk nog iets gevonden dat bij mij past: Holistic Pulsing. ‘Holistic wat?’, hoor ik je denken. Ik neem je graag even mee in mijn verhaal, want ben ervan overtuigd dat het ook voor jou interessant kan zijn.

I dit it! Tijd voor mezelf!

Maandag 3 april. Dag 1 van de paasvakantie. Ik heb mezelf een week in ‘tweede versnelling’ beloofd. Ok, dat is nog niet helemaal stilstaan, maar alvast een hééééél pak trager dan de ‘zesde versnelling’ die ik gewoon ben. Maandag dus. Ik heb een afspraak bij collega coach Caroline voor een sessie Holistic Pulsing. Het trok mij al een tijdje aan om eens te weten wat dit zou zijn, maar de docenten van een opleiding die ik volg hebben die kennismaking een extra duwtje gegeven met de opdracht ‘doe een sessie lichaamswerk naar keuze’.

Het wiegende lijf

Holistic Pulsing is een zachte en diepgaande vorm van lichaamswerk die inwerkt op blokkades van het lichaam. Tijdens een sessie lig je gekleed op een massagetafel en wordt je lichaam ritmisch gewiegd en in beweging gebracht. Er wordt op een zachte manier ruimte gemaakt voor bewustwording, voelen en beweging in blokkades. Het is een holistische therapie met positieve effecten op het lichaam en is toegankelijk voor iedereen, zonder contra-indicaties. Het is heel ontspannend en werkt positief in op het zelfgenezend vermogen van je lichaam.

Gejaagdheid, drukte en stress zorgen ervoor dat je vaak op automatische piloot leeft. Om te overleven vervreemd je meer en meer van jezelf en van je lichaam. We negeren signalen van ons lichaam en blijven verder doen vanuit ons hoofd zodat we over onze grenzen gaan totdat we soms letterlijk uitgeblust zijn en het niet meer lukt. Via Holistic Puilsing geef je je lichaam de ruimte om je energie te laten stromen en leer je terug de taal van je lichaam begrijpen.

Mijn beleving

 

De voorbereiding

Op het moment dat ik bij Caroline aankom heb ik een hele tijd getwijfeld. Zou ik de afspraak niet beter afzeggen? De weken voor de paasvakantie waren zo gigantisch druk en ik had al weken last van een geblokkeerde nek en zeer pijnlijke nek- en schouderspieren met uitstralingspijn tot mijn handen en hoofdhuid. Ik ga toch maar, want een afspraak niet nakomen doe ik niet zo graag.
De sessie start met een gesprek. Normaalgezien is dit eerder kort, want een sessie Holistic Pulsing is op het lichaam en het voelen gericht. Het is niet de bedoeling dat je denken meehelpt.

Het echte werk

Na de kennismaking ga ik op tafel liggen. Ik mag kiezen: op de rug of op de buik, maakt niet uit. Caroline nodigt mij uit om te voelen hoe ik het beste lig. Het wordt op mijn rug. De omgeving is rustig en die maandag is het zalig warm waardoor het zonnetje door de ruit goed meehelpt om snel ontspannen mijn ogen te sluiten. Caroline begint zachtjes mijn lichaam te bewegen. Ze neemt mijn heupen vast en begint te wiegen. Even voordien heeft ze verteld dat je als ‘patiënt’ aan het wiegen gebracht wordt doordat zijzelf begint te wiegen en die beweging via haar handen op jouw lichaam overzet. Caroline gaat over mijn lichaam en wiegt mijn heupen, benen en voeten. Vooral op het moment dat ze aan mijn voeten wiegelt, voel ik de spanning uit mijn nek en rug wegtrekken. Voor het eerst in weken. De sessie eindigt met ‘iets’ aan mijn hoofd. Het lijkt sterk op wat mijn osteopaat doet als hij vindt dat mijn hoofd volledig vast zit. Heel traag gaan de handen van Caroline van de schedelbasis, door mijn haren tot aan mijn kruin. Of het echt die beweging is? Ik weet het niet, maar zo voelt het. Het voelt alsof ze heel traag de spanning helemaal uit mijn lijf trekt. Het is een vreemde gewaarwording, want echt, ik háát het als iemand in mijn haren wroet. Maar nu doet het deugd. En ook dat prullen aan mijn lichaam… normaal zorgt dat voor een ‘brrrrr’, maar het doet deugd.

Achteraf

Na de sessie stap ik van tafel en ik voel me ontspannen. Hoe ontzettend vreemd dat zo’n wieg-sessie zoveel ontspanning kan brengen. Voor het eerst in weken heb ik even geen pijn in mijn nek en schouders. En dat voor een sessie die eigenlijk veel korter heeft geduurd dan normaal voorzien is. Want we hebben te lang kennis gemaakt.

De conclusie

Ik kan tot een conclusie komen: de kennismaking met Holistic Pulsing is geslaagd. Meer nog. Ik ben fan geworden. Dit is een zéér toegankelijke vorm van lichaamswerk. De omgeving is veilig en je hoeft zelf niet veel te doen. Enkel voelen en zijn. Ik ben overtuigd dat zeker bij mensen met stressklachten én zelfs burn-out dit een heel waardevolle vorm is an lichaamswerk, juist omdat het vermoeide lichaam niets moet en gewoon mag ‘zijn’.  Voor mijn praktijk ga ik alvast verder kijken wat de mogelijkheden zijn om vormen van lichaamswerk te integreren in de trajecten! En wie bij mij komt voor stress- en burnout coaching zal voortaan uitgenodigd worden om naast de sessie ook op zoek te gaan naar een passende vorm van lichaamswerk. Gewoon. Omdat het zo belangrijk is om terug te leren voelen en daar bewust de tijd voor te nemen.

Volg je Co.Con al op facebook? Nee, nog niet? Klik hieronder dan snel even door!!!

Klik hier en volg Co.Con op facebook

Zelfinzicht in de supermarkt

Zelfinzicht in de supermarkt

Doorheen de voorbije jaren heb ik mezelf al redelijk goed leren kennen. Ik weet zo ongeveer wat mijn talenten zijn en waar de kuilen liggen die ik beter ontwijk of ik val er in. En toch, is het vaak op heel onverwachte momenten en plaatsen dat een brokje zelfinzicht weer wat dieper zakt. En daar hou ik van. Ook in coachtrajecten vind ik het fantastisch als ik zo’n moment van ‘inzakken’ zie gebeuren. Aan de blik van een persoon, maar ook aan de hele houding, kan je ineens zien dat iets wat iemand net heeft gezegd ervoor zorgt dat een stukje van de puzzel op zijn plaats valt. Gisteren had ik zelf zo’n moment. En dat deel ik graag!

Naar de Supermarkt

Gisterenavond. Een doodgewone, erg doordeweekse vrijdagavond. Of nee, misschien niet zo doordeweeks. Meestal ben ik niet zo vroeg thuis op vrijdag en is er geen tijd voor een bezoek aan de supermarkt. Nu dus wel. Wachten tot zaterdag was geen optie, want de melk was op. Echt op. Helemaal op, tot de allerlaatste druppel. Hoog dringend tijd dus voor een bezoekje aan de Colruyt en ah, ik was lekker vroeg thuis, had nog energie, dus riep ik naar manlief dat ik wel zou gaan shoppen. Normaal gaan we naar de Albert Heijn, ik hou van die winkel. Heerlijke producten die je in een ‘Belgische’ winkel niet vindt en lekker verse groenten en fruit. Maar ze verkopen daar echt geen deftige verpakkingen melk. Dus daarvoor gaan we naar de Colruyt, voor melk. En water, dat ook.

Stress aan de kassa

Vorige week nog wou ik graag iets schrijven over de stress die ik bij ‘de AH’ altijd weer ervaar aan de kassa. Niet alleen daar hoor, ook in de Lidl of ‘den Aldi’ heb ik het. Die klassieke kassa’s waarbij de winkeljuf (of heer) zo snel mogelijk al je aankopen voor het glazen bakje laat glijden. Piep.piep.piep.piep.piep.TSJING! Daar is de rekening. Meestal gaat het zo: ik neem me voor meteen alle aankopen te sorteren in de zakken die ik mee heb. Maar aan de snelheid waarmee de lieve dame (of heer) alles doorschuift, kan ik gewoon niet volgen. Of dan stel ik me strategisch aan het einde van die 2de loopband om met open armen groente, fruit en brood op te vangen, maar blijft alles vooraan liggen. En dan staat er achter jou een hele rij heeeeel ongeduldig te wachten terwijl je probeert te betalen en tegelijk nog verder je zakken vult. Meestal vertrek ik dan met een portefeuille onder de ene oksel, sjakos onder de andere en de rekening tussen de tanden. Om een meter of twee verder alles weg te steken voor ik buiten ga. Een punthoofd krijg ik ervan. Opgejaagd wild voel ik me telkens weer aan zo’n kassa. Er is gewoon geen TIJD om rustig je boodschappen in te laden en rustig te betalen. Snel, snel, snel, voortdoen, voortdoen, voortdoen. Het hele systeem, inclusief de bijhorende geluidjes heeft op mij de impact van een rode lap op een stier. Totaal ‘opgedraaid kom ik meestal buiten. Uit mijn lievelingssupermarkt.

Zen aan de kassa

Gisteren in de Colruyt was een verademing. Het was er druk, oh ja. En ik heb moeten wachten, oh ja. Maar he, ik was rustig. En toen het mijn beurt was om het water en de melk van kar te wisselen, drong het echt door hoe rustig ik was. Ik dacht terug aan mijn bezoekje van eerder deze week aan de AH. Die keer van het punthoofd en rood bezweet voorhoofd, ‘van het graaien en betalen’. In die paar minuten wachten stelde ik mezelf in vraag en vroeg ik me af hoe dat toch kon. En plots daagde één en ander: ik ben super mega fan van het systeem aan de kassa’s van de Colruyt. Er wordt daar tijd genomen om je als klant écht service te verlenen. Heb je zakken of dozen mee, dan worden die netjes gevuld. En er wordt ook geluisterd naar je specifieke wensen: ‘Doe de paaseitjes maar in aparte zak, want (gniffel, gniffel), die moeten een ander traject volgen als ik thuis kom – knipoog’.

Hoezo, heb je iets geleerd?

Een simpel bezoekje aan de Colruyt heeft me gisteren weer wat over mezelf geleerd. Door het het verschil in mijn beleving aan de kassa van twee verschillende winkels bewust te onderzoeken en in vraag te stellen, werd me duidelijk dat het de structuur, de controle, maar vooral ook de efficiëntie waren die mij gisteren rust gaven. En ja, dat zegt iets over mij. Ik hou ervan het gevoel te hebben om toch wat overzicht te hebben. Als alles tegelijk op mij af komt en ik niet de tijd heb om minstens een beetje te kunnen ordenen, voel ik me opgejaagd. Ook thuis, als ik de hoeveelheid was en strijk niet meer overzie. Of in het werk als ik niet meer uit het hoofd kan zeggen wat prioritair is. En efficiëntie… oh I LOVE IT!!! Hoe zalig is het niet om ervoor te zorgen dat taken op de meest efficiënte manier worden uitgevoerd. Of om verbeteringen aan te brengen in werkprocedures. Ik moet vaak op het puntje van mijn tong bijten als ik anderen bezig zie. Het overvalt mij meer dan eens dat mijn hele lijf naar iemand wil roepen ‘dat kan toch efficiënter!!!’

Is dat nieuw? Nee, dat niet. Maar voor het eerst werd mij heel erg duidelijk dat mijn talenten met bijhorende valkuilen echt in elk domein van mijn leven opspelen, ook bij het boodschappen doen dus. Ga ik mezelf daarom veranderen – want ja, het is zeker bij momenten overdreven, die drang naar controle en efficiëntie? Nee, dat ook niet. Maar wat er wel zal gebeuren de volgende keer dat ik aan de kassa bij AH sta, is dat ik me bewust zal zijn wat de onderliggende oorzaak is van mijn frustratie. En daar kan ik wel bewust iets mee doen. Want weet je, stress en emoties worden gestuurd door je gedachten. En als je bewust bent van die gedachten, kan je ze ook heel bewust bijsturen.

Stress bijsturen met je gedachten

Probeer eens met je ogen toe te denken aan een citroen die je heel smakelijk opeet. Als je je echt inleeft, is de kans groot dat het water je speekselklieren flink in werking schieten. Alleen maar door je gedachten. Zo gaat het vaak ook met stress. Door alle frustraties over dat ellendige kassasysteem door mijn hoofd te laten malen, wakker ik de stress verder aan. Het is dus zaak om te gaan zoeken naar welke gedachten bij diezelfde situatie jou blij kunnen maken in plaats van verdrietig of boos – of gefrustreerd. Zo kan ik er dus voor kiezen om een andere gedachte te laten domineren, zoals ‘oh fijn dat die winkeldame zo snel voort doet, dan ben ik heel snel klaar met winkelen en ben ik vlug bij mijn kinderen’.

Dit is alvast één van de technieken die kunnen helpen om op lange termijn oorzaken van stress en burnout aan te pakken. Het is goed jezelf en vooral dan je gedachten in vraag te stellen. In eerste instantie helpt dat om je zelfinzicht te vergroten. En dat alleen al is een hele stap vooruit. Weten wat jouw terugkerende patronen zijn. Bewust worden van jouw kwaliteiten, maar ook valkuilen. Inzicht krijgen in gedachten die je belemmeren. Als je daar verder mee aan de slag kan en wil gaan, zal je zien dat de stappen die je zet groot kunnen zijn!

Wil je hiermee verder aan de slag, dan ben ik er graag om je verder te begeleiden.

Heb je iets aan mijn artikels? Dan doe je mij een plezier met het volgen van de facebookpagina en het delen van de berichten!