Burnout en wat nu? 8 tips voor de start naar een evenwichtig herstel

Burnout en wat nu? 8 tips voor de start naar een evenwichtig herstel

Mijn persoonlijk verhaal heb ik vorige week gedeeld in het berichtje Burnout: plots gaat het écht niet meer. Er kwamen veeeeeel reacties. Daar zou ik blij om moeten zijn, want dat betekent dat ik mensen heb kunnen raken met mijn verhaal. Maar de trieste realiteit is ook dat heel veel mensen zich herkennen in wat ik neerschreef. Al die mensen die zelf aan de rand staan van dat ‘niet meer gaan’ of die jammer genoeg al ten prooi gevallen zijn aan die uitputtende ziekte van de tijd: burnout.

Hoe herstel je van een burnout?

Hieronder geef ik graag een aantal tips mee, of noem het liever inzichten, die kunnen helpen naar een evenwichtig herstel. Want ook al lijkt alles nu even onoverkomelijk, er zit daar diep van binnen een mooie nieuwe zelf klaar om naar buiten te komen. Het klinkt wellicht heel erg vreemd, maar veel mensen ervaren achteraf gezien een burnout als geschenk voor zichzelf. Nadien wordt je niet meer helemaal terug je oude zelf – wat ook goed is, ander is de kans groot dat je door te hervallen in oude patronen opnieuw in burnout gaat. Deze helse periode is een kans om op zoek te gaan naar je ware zelf om er uiteindelijk als herboren uit te komen. Maar dat vraagt tijd. Gun jezelf ook die tijd.

De tips staan niet in volgorde van belangrijkheid en niet elke tip werkt voor iedereen even diep. Kies eruit wat voor jou past.

1. Rust

Daar zit je dan. Ineengezakt in de zetel, ingewikkeld in een dekentje. Uitgeput, emotioneel, totaal in de war en geen sprankeltje meer van je oude zelf om te herkennen. Zelf de energie om je zorgen te maken over hoe het zo ver is kunnen komen heb je niet meer. Je wil alleen maar rust. Rust en stilte en niets of niemand om je te storen. Het allereerste wat nodig is op het moment dat je lichaam plots zo hevig stop heeft gezegd is die tijd nemen voor rust. De eerste weken is het echt wel nodig om te herstellen van de fysieke vermoeidheid. Blijf echter niet hangen in ‘piekerverlof’. Zonder actie ga je niet vooruit. Het is écht ook nodig om actief aan de slag te gaan.

2. Aanvaarding

Terwijl je daar zit ben je waarschijnlijk naast moe en emotioneel ook erg boos. Boos op de wereld, maar vooral op boos op jezelf. Waarom overkomt jou dat? Hoe moeilijk het ook is letterlijk tegen je beperkingen aan te lopen, neem jezelf niets kwalijk. Aanvaard wat je overkomt en omarm die burnout als je bondgenoot. Weet je nog dat ik schreef hoe lang ik me verzet heb tegen het willen inzien dat ik wel degelijk opgebrand was? Wel, het is net op dàt moment dat je voor jezelf durft zeggen ‘het is waar, ik heb een burnout’, dat het herstel écht kan beginnen. Wees lief voor jezelf en probeer jezelf graag te zien. Heel veel mensen die in burnout terecht komen, zijn zo ver geraakt door iets wat perfectionisme heet. En onderliggend daaraan zit vaak een topic eigenwaarde. Een gebrek aan eigenwaarde dat gevoed wordt door zo veel mogelijk goed te doen voor anderen, te pleasen. Het zijn dan ook vaak die mensen die zo veel van zichzelf hebben gegeven, tot het uiterste gegaan zijn om de beste versie van zichzelf in de wereld te zetten… om dan tot stilstand te komen. Dus wees lief en mild voor jezelf!

3. Leer bewust keuzes maken

Meestal wordt er gezegd dat je moet leren ‘nee-zeggen’. Ik ben niet zo fan van die tip. Want het type persoonlijkheid dat in burnout gaat heeft het heel erg moeilijk met dat nee zeggen. En als je dan verplicht wordt om dat te leren en dat blijkt niet te lukken, heb je meteen een recept voor nieuwe faal-ervaring. Niet goed dus. Ik hou liever van bewust keuzes leren maken. Je hoeft niet altijd neen te zeggen. Wat wél belangrijk is, is dat je leert om voordat je keuzes maakt of beslissingen neemt eerst stil te staan bij wat je zelf wil. En liefst niet met je hoofd, maar wel met je hart. Probeer ook van moeten mogen te maken en van willen kunnen. Je màg doen wat je kàn, wat haalbaar is binnen je fysieke mogelijkheden en volgens de keuzes die je hebt gemaakt. Voortaan is het goed om komaf te maken met te moeten wat je allemaal wil. Want dat is bij een bevlogen perfectionist vaak onrealistisch veel :).

4. Herstellende slaap

Zorg voor een goede, herstellende nachtrust. Dat betekent vooreerst voldoende uren, maar ook voldoende diep. Mensen die te kampen hebben met slaapproblemen zoals apneu, hebben doorgaans onvoldoende herstellende slaap. Ook tot vlak voor het slapengaan kijken naar zogenaamde ‘blauwe schermen’ (TV, smarthphone, laptop), zorgt ervoor dat je brein denkt dat het ochtend is, waardoor de aanmaak van melatonine (het slaaphormoon) wordt verstoord. Zorg er dus voor dat je het laatste uur voor je slaap die toestellen vermijdt. Voldoende slaap betekent niet dat je de hele dag moet slapen. Af en toe een dutje is zeker ok, maar waak er best over dat je niet maanden lang de hele dag in de zetel ligt.

5. Bewegen

Stimuleer jezelf om zo snel mogelijk terug wat actief te worden, want beweging zorgt voor het herstel. Je hoeft geen topsporter te worden. In het begin dagelijks een kleine wandeling van een 10-tal minuutjes is een goede start. Geleidelijk aan opbouwen naar 3 beweegmomenten in de week van zo’n half uurtje is ideaal. Kan dat ook nog in de natuur, waar je deugd kan hebben van de rust en het groen, dan is dat ideaal!

6. Let op je voeding

Iedereen kent ongetwijfeld de uitdrukking ‘maak je niet dik’. Maar weet je ook dat daar eigenlijk best veel waarheid in zit? Later leg ik nog wel eens in detail uit wat er precies in je lichaam gebeurt bij aanhoudende stress. Maar één van de gevolgen is dat je lichaam de stof cortisol aanmaakt. Cortisol wordt gemaakt in de bijnieren. In beperkte mate zorgt het ervoor dat je lichaam klaar is om een (korte) stressperiode aan te kunnen. Als de stress blijft aanhouden maakt je lichaam echter hoeveelheden aan die schadelijk kunnen zijn. Eén van de gevolgen is bijvoorbeeld dat cortisol zorgt voor dat de kans veel groter is dat je lichaam vocht vasthoudt. Ook de vetopslag gaat veel sneller bij aanhoudende stress en aanmaak van… inderdaad, cortisol. Door op je voeding te letten en vooral natuurlijke, onbewerkte maaltijden met veel groenten, maar ook fruit, zaden, noten, vette vis te eten en je hoeveelheden koolhydraten te minderen, kan je al een belangrijke invloed uitoefenen richting herstel.

7. Trigger je gelukshormonen

Gelukshormonen helpen bij het verdrijven van stress en helpen naar je herstel. Van nature zijn deze stoffen normaal al aanwezig in je lichaam, maar er zijn wel wat dingen die je kan doen om de gelukshormonen serotonine, dopamine, endorfine, oxytocine, …, te stimuleren. Sport en beweging, maar ook weer voeding zijn belangrijke pijlers die de aanmaak van deze stoffen triggeren. Maar ook in het gezelschap zijn van goede vrienden en geliefden of een stevige slappe lach-bui kunnen al heel wat betekenen voor het geluksgevoel.

8. Ga op zoek naar energiegevende activiteiten

Tot slot is het belangrijk dat je zicht krijgt op aan de ene kant datgene wat jou heel veel energie kost en dus stress veroorzaakt. Daarnaast kan je er goed aan doen op zoek te gaan naar wat jou energie geeft. Dat hoeven geen grootse dingen te zijn. Ook de glimlach van je partner of kind kan een belangrijke energiegever zijn. Ga op zoek naar die kleine dingetjes die niet veel moeite kosten om tussendoor te plannen of in een gestolen moment mee te pikken. Energiegevers zijn persoonlijk, dus voor iedereen verschillend. Zoek dus echt voor jezelf uit wanneer het warm wordt vanbinnen. Voor de één kan dat 5 minuten ronddwalen in tuin zijn, genietend van bloem en groen. Voor een ander misschien luidkeels dansend en zingend op de tonen van Queen.

De tijd is je vriend

Bij mijzelf is die burnout er niet zomaar gekomen. Het is een proces geweest dat jarenlang zachtjesaan verder is opgebouwd. Veel kans dat dit voor jou niet anders is. Hierboven vind je een greep uit tal van tips en invalshoeken die kunnen helpen om uit je burnout te komen. Omdat burnout een persoonlijk verhaal is, is het belangrijk om op zoek te gaan naar datgene wat voor jou werkt. Het kan belangrijk zijn om je daarbij te laten begeleiden, want een makkelijk proces is het niet. Wees ook lief voor jezelf als het niet meteen zo vlot gaat. Er is heel wat tijd nodig geweest om zo diep te gaan, dus er zal wellicht ook heel wat tijd nodig zijn om volledig te herstellen. Zie de tijd dan ook niet als een vijand, maar als een vriend. Neem de tijd die nodig is. Maar ik herhaal: tijd nemen betekent niet onder je wollen dekentje blijven liggen. Als je bovenstaande tips hebt aangepakt, is het ook belangrijk om het mentale werk te doen. Het is belangrijk dat je durft onderzoeken en onder ogen zien wat jou zo ver gedreven heeft. Want als je niet verandert wat je altijd hebt gedaan, krijg je ook niets anders dan je altijd hebt gekregen. Vaak is dat ook het punt waarop wat extra begeleiding soms nodig kan zijn, want zelf op zoek gaan naar hoe je jezelf mentaal belemmert is niet altijd makkelijk.

De toekomst is hoopvol

Hoe zwaar het ook is om door een periode van burnout te gaan, hou vooral voor ogen dat de toekomst hoopvol is. Je gaat door een proces dat op het einde van de rit veel inzichten zal geven om nadien bewust verder te gaan met je leven. Durf dus met volle moed geloven dat je na een moeilijke periode heel waarschijnlijk veel sterker in je schoenen zal staan. Ik wens je heel veel sterkte en succes op je pad!

Heb je wat aan dit artikel of ken je mensen die ermee geholpen zouden zijn, dan doe je mij heel veel plezier om dit verder te delen! Ik zie het als mijn persoonlijke missie om iets te kunnen betekenen in een maatschappelijk verhaal waar veel te veel mensen op de toppen van hun tenen lopen.

Co.Con op facebook

 

 

En plots gaat het écht niet meer

En plots gaat het écht niet meer

Het bericht dat ik gisteren deelde via de facbookpagina van Co.Con, Aan de mama, heeft duidelijk heel veel mensen geraakt. Het is een van de meest gelikte berichten op mijn pagina. Ook mezelf liet het niet onberoerd. Ik werd plots 3 jaar terug gekatapulteerd in de tijd. Een periode waarin het niet zo goed ging en dat plots ook écht niet meer ging. Omdat zoveel vrouwen, maar ook mannen (!), in dezelfde situatie zitten als ikzelf toen, wil ik toch nog eens mijn verhaal brengen.

Kleine kinderen, drukke jaren

Het klinkt logisch he, als je kleine kinderen hebt, dan zit je in de drukke jaren. Tel daarbij nog eens op dat dit meestal ook de periode is waarin je van je huis een thuis wil maken – al dan niet met de nodige verbouwingen – en op het werk toch ook de kansen wil grijpen die jou passeren. Laten we het maar op houden dat die tijd tussen pakweg 25 en 35 jaar gewoon heel erg druk is. Ook bij ons ging het zo. Verbouwen gebeurde met een peuter en kleuter op de werf. Ik begon diezelfde periode bij een werkgever die erg hoog staat aangeschreven, maar waar ik ook tot het uiterste moest gaan om het beste van mezelf te geven. Thuis. Op het werk. Als mama. Als vrouw. Als consultant. Maar hé, we deden door, want zo wordt het toch van je verwacht, dat je al die bordjes in de lucht kunnen houden? O ja, niet te vergeten, er kwam in die periode ook een derde pruts bij. En idealistisch als ik ben, was ik er vast van overtuigd dat ik de 2 jongens toch zo graag een jaar lang borstvoeding zou geven van zodra ik ’s avonds thuis kwam.

De eerste scheurtjes

Ik voelde het wel hoor dat het veel was. Die borstvoeding ben ik trouwens 2 keer moeten stoppen, telkens nadat ik vol goede moed zo ongeveer een maand gestart was op een nieuwe job. Op was ik. Maar met flesjes en wat meer nachtrust zou het wel beteren. En dat gebeurde ook wel. Al ben ik als ik eerlijk ben toch een aantal jaren op de sukkel geweest. Om de zoveel weken had ik wel terug hoofdpijn, of een luchtweginfectie gevolgd door sinusitis die mij dan een maand lang alle energie ontnam. Het laatste jaar voordat ik écht plat viel, heb ik ongeveer elke ochtend bij mijn ontbijt een pijnstiller genomen. Zo rond de middag gevolgd door een tweede. Achteraf gezien waren dat eerste scheurtjes, eerste signalen dat het niet goed ging. Maar wat doe je? Je dekt de symptomen toe en je kan wel weer verder, toch?

De kikker in het kokend water

En toch had ik niet door wat er aan de hand was. Of toch wel? Als ik terugkijk, dan vind ik dit een hele lastige om uit te vissen. Ergens voelde ik wel dat het niet goed ging. En ik weet dat elke keer opnieuw met dezelfde klachten bij de dokter, ik vaker dacht ‘stel mij nu alsjeblief DE juiste vraag, zodat de tranen die klaarzitten gewoon kunnen stromen’. Maar die vraag kwam niet. Dus ja, ik besloot telkens opnieuw dat het wel niet zo erg zo zijn met mij. Dus doordoen was de boodschap. En pilletjes pakken. En veel hoofdpijn verdragen. En moe zijn. Voor mezelf was ik geen plezier. Maar voor mijn ventje en de kinderen zeker ook niet. Mijn werk was eigenlijk nog het beste af. Want overdag gaf ik alles wat ik had aan energie aan die job. Had ik door dat er iets was: ja dus. Had ik door dat het zo ernstig was? Eigenlijk niet. Het verhaal van de kikker in het water dat langzaam aan de kook wordt gebracht. Een kikker die in een pot kokend water wordt gegooid, springt weg en kiest de vlucht. Een kikker die in koud water wordt gezet dat langzaam aan de kook wordt gebracht, die merkt dat niet. Met alle gevolgen vandien. Zo gaat het ook met stress die overgaat in overspannen en ten slotte in burnout. Het is een sluipend proces dat voor de persoon zelf vaak onzichtbaar is.

En toen ging het licht uit

En plots was het écht op. Ik herinner me nog zo ontzettend goed de laatste werkdag voor mijn burnout. Ik was bezig met een super leuk project waarvoor ik een belangrijke mede-verantwoordelijkheid had. Die laatste dinsdag herinner ik me aan mijn bureau. De 3 gedachten die die dag constant door mijn hoofd speelden waren met wat ik nu weet dé typische signalen van een klassieke burnout

  • ‘ik mag niet beginnen huilen’; Ik was zo op dat elk tikje mij meteen van de kaart bracht. Totale emotionele en fysieke uitputting
  • ‘het kan mij niet meer schelen hoe dit project af geraakt, als het maar af geraakt’, een heel duidelijk voorbeeld van depersonalisatie; ik die altijd zo stond voor de kwaliteit van mijn werk, voelde mij er totaal niet meer bij betrokken. Ik had afstand genomen.
  • ‘ik wil niet breken, ik kan niet breken, ik zal niet breken’, was nog een laatste poging om mezelf te overtuigen van mijn kwaliteiten, want eigenlijk was het vertrouwen in mijn competenties, mijn kunnen, ver zoek

Die dinsdag ben ik naar huis gegaan met het idee dat ik met een hele woensdag in mijn zetel (ik werkte 4/5) het tegen de donderdag wel beter zou zijn. Ik ben pas dag op dag 4 maand later, op 8 september in plaats van op 8 mei, terug naar kantoor gegaan.

Het lichaam heeft beslist

Omdat ik al zo lang zo veel signalen aan het negeren was, heeft mijn lichaam uiteindelijk beslist. Ik ben erg ziek geweest. Een virus dat normaalgezien niet zo veel impact heeft op een volwassen lichaam, heeft mij tot stilstand gebracht. Een geluk eigenlijk op dat moment. Tegelijk was het op dat moment voor mij een uitvlucht, een reden die ik kon geven voor mijn uitval. Eindelijk ook een reden om te mogen rusten. Alweer een schoolvoorbeeld van hoe de natuur helpt als je zelf niet luistert naar de signalen die meer dan overvloedig de revue zijn gepasseerd. Als je zelf actief zorgt dat de stressreacties in je lijf naar beneden gaan, dan wordt je immuniteit zo flink aangetast dat je ziek wordt. Daar zitten heel wat biologische processen onder verstopt die drijven op de werking van het zenuwstelsel en hormonenstelsel. Maar daarover later meer.

Een burnoutje, een kleintje maar

Het moet al zo’n zes weken geweest zijn nadat ik ziek was gevallen dat het woord burnout wat duidelijker op de voorgrond kwam. Ik herinner me dat het op een dag was dat ik bij de therapeute buiten een sessie had. De plaats doet er eigenlijk niet veel toe, maar het beeld staat in mijn herinnering. Ik gaf aan dat het zo stilletjes tijd was om terug te werken. Ik kon het niet maken om zo thuis te blijven en te rusten en te fietsen zo af en toe terwijl mijn collega’s moesten werken. Zelf vond ik alvast dat ik een profiteur was en dat het heel onrechtvaardig was dat ik ‘aan de ziekenkas’ zat. Nog zo iets dat waarschijnlijk heel herkenbaar is als je in een burnout zit of gezeten hebt. Het is op dàt moment dat de therapeute zei ‘Griet, jij hébt een burnout’. Waarop ik verder ging ‘nee, echt niet hoor’ en zei repliceerde ‘toch wel en je mag blij zijn dat het nog geen depressie is’. Mijn besluit bij dat gesprek ‘ok, misschien, maar dan wel een heel kleintje’. De lat hoog leggen en mezelf niet veel toestaan, dat zal altijd een werkpunt blijven. Vooruitgaan en voortdoen. Ik ben eigenlijk ook wel vrij snel terug aan het werk gegaan, wellicht wat sneller dan goed was. Maar voor mij is dat wel in orde gekomen.

En nu terug? Maar hoe?

En dan is het hoge woord er uit. Dàt is het moment dat je eindelijk kan beginnen aan je herstelproces. Aan de weg terug. In eerste fase is dat vooral fysiek terug tot een niveau komen dat je genoeg energie hebt. Daarnaast bestond het meer mentale, het cognitieve herstel vooral in het omgaan met het ‘label’ hoogsensitiviteit. Nog iets wat de therapeute benoemd heeft. Op zich hou ik niet erg van labels, maar als het gaat over begrijpen waarom je sneller dan anderen onder druk komt te staan, dan is het wel handig voor even, dat label. Intussen heb ik heel wat gelezen over hoogsensitiviteit en ook over het neurobiologisch ontstaan van stress en burnout. Ik kan alleen maar besluiten: geen wonder dat zo veel mensen in burnout vaak ook hoogsensitief zijn.

In elk geval, met wat ik in juni 2014 aan klaarheid kreeg, ben ik stilletjes aan verder op zoek gegaan naar mezelf. Wat ik verder zou gaan doen, was nog niet helemaal duidelijk. Dat ik waarschijnlijk niet 100% op mijn plaats zat op het werk, was wel duidelijk. In een boek van Elaine Aron las ik dat het plots duidelijk wordt wat je professionele missie is. Zo is het ook bij mij gegaan. Niet dat ik het grote licht gezien heb, maar de puzzelstukjes vielen steeds meer op hun plaats en zelfstandig worden om mensen met gelijkaardige ervaringen als de mijne te helpen werd mijn doel.

Met ups en met downs

Ik heb het rustig gedaan, mijn terugkeer en de opbouw naar een zelfstandige praktijk. Het is eigen aan hoogsensitieve personen dat keuzes eerder bedachtzaam en heel doordacht gebeuren. Alles goed wikken en wegen; de 100 mogelijke risico’s en redenen om het toch niet te doen de revue laten passeren. Ja, op dat vlak herken ik mezelf meer dan veel in ‘het label’. Het heeft mij soms gefrustreerd om te zien hoe anderen veel sneller durven springen en niet de schrik hebben om hun dromen neer te zetten. Maar ik heb mijn eigen pad gevolgd en het is goed zo. Het heeft mij deugd gedaan om mezelf die ruimte te gunnen, want terugkeren uit een burnout gaat met ups en downs. Als ik één iets wil meegeven aan mensen die terug aan de slag gaan na zo’n uitval, is dat een terugval er eigenlijk onvermijdelijk zal komen. Neem jezelf dat dan ook niet kwalijk, maar omarm de signalen die je krijgt om zo te leren aftasten waar je grenzen liggen.

Mijn droom werd realiteit

Na een lange weg terug, de tijd en ruimte om te mogen groeien, maar vooral ook door de steun en het onvoorwaardelijk geloof van mijn ventje in mijn kunnen, is mijn droom realiteit geworden. Intussen heb ik een praktijk als coach neergezet en begeleid ik mensen in een bepaalde fase in hun leven. Als loopbaancoach wandel ik mee om te zoeken naar jouw passie en professionele missie. Als stress- & burnout coach geef ik graag mijn kennis mee en ondersteun ik je in je weg terug. Ik geef je inzichten in wat er met jou gebeurt en help je de nodige stappen te zetten om terug met volle energie in het leven te staan. Het elementje HSP, helpt mij bij het aanvoelen van wat je noden zijn en kan ik jou ook de nodige tips en handvatten aanreiken om zelf met je hoogsensitiviteit om te gaan.

En ik ben zo ontzettend blij met mijn nieuwe leven na de burnout!

 

 

Herken je jou in mijn verhaal of ken je mensen die er steun of herkenning in kunnen vinden? Dan zou het mij heel veel plezier doen om het artikel te delen op facebook!

 

Co.Con op facebook

Voortaan geeft Co.Con ook in Oudenaarde loopbaancoaching en stress & burnoutcoaching

Voortaan geeft Co.Con ook in Oudenaarde loopbaancoaching en stress & burnoutcoaching

Ik had het al eerder aangekondigd in een vorige bericht dat het mijn ambitie is om in 2017 Co.Con Coaching verder te laten groeien. Heb je dat gemist, lees dan zeker nog eens na welke weg ik tot nu toe heb afgelegd! Een eerste stap in die groei is nu ook feit: voortaan kan je ook in Oudenaarde terecht voor loopbaanbegeleiding én stress- & burnoutcoaching.

Een nieuwe praktijklocatie in Oudenaarde

Co.Con vond in de praktijk van Osteopaat Wouter Declercq een aangename plek om je te ontvangen voor alle coachvragen, zowel rond loopbaan als voor stress & burnout klachten. De filosofie en aanpak van Wouter ligt in lijn met de integrale benadering die ook ik in de coaching integreer. Bij het aanpakken van blokkades, zowel mentaal, emotioneel en fysiek, is het belangrijk om verder te kijken dan het symptoom an sich. Door in te zoomen op belemmeringen, onbewuste patronen of beperkende overtuigingen, kan je tot een duurzame doorbraak komen. Werken op zowel lichaam én geest kan dan ook verrijkend zijn in je persoonlijk groeitraject.

Je kan nog steeds terecht in Deinze

Aan de huidige praktijklocatie verandert er niets. Je kan nog steeds terecht op de vertrouwde stek in Astene (Deinze), waar de blauwe zeteltjes je staan op te wachten.

Kennismaken met loopbaancoaching via een infosessie?

Kennismaken kan nog steeds via de infomomenten. Voorlopig gaan deze enkel door in Deinze. Ook wie nadien de coachsessies in Oudenaarde wenst te volgen is van harte welkom in Deinze. Om steeds zicht te hebben op de meest actuele data, verwijs ik je graag door naar de facebookpagina van Co.Con. Like en volg de pagina, dan blijf je steeds op de hoogte van de laatste nieuwtjes!

Twijfel je nog of loopbaanbegeleiding wel voor jou is? Lees dan alvast de top 5 van datgene wat loopbaancoaching jou kan bieden!

Overtuigd? Reserveer dan alvast je plekje voor 27 maart via de contactpagina!

 

Nieuwe data infosessie loopbaancoaching Deinze

Nieuwe data infosessie loopbaancoaching Deinze

Er zijn nieuwe data voor de gratis infosessie over de mogelijkheden van loopbaancoaching. Loopbaancoaching kan je veel voordelen opleveren om tot een nieuwe stap te komen in je loopbaan. Ben je toe aan een nieuwe uitdaging, wil je weten wat je mogelijkheden nog zijn of loop je steeds vast in dezelfde valkuilen? Kom naar een infosessie om te weten te komen hoe loopbaancoaching daarbij kan helpen!

Nieuwe data: 7 februari – 27 maart

Op dinsdag 7 februari en op maandag 27 maart kan je om 20u terecht in de praktijk voor een gratis infosessie. Tijdens de infosessie kan je vooreerst kennismaken met wie ik ben als coach. Een persoonlijke ‘klick’ is immers de basisvereiste om een succesvol traject te kunnen afleggen. Verder krijg je een indruk van de mogelijkheden die loopbaancoaching biedt en wat dit voor jou precies kan betekenen. Je krijgt antwoord op vragen zoals ‘voor wie is loopbaancoaching bedoeld?’, ‘hoe ziet zo’n traject er uit?’, ‘wat wordt er van mij verwacht?’, …

Reserveer je plekje tijdig!

Wil je er graag bij zijn, reserveer dan zeker je plaatsje via de contactpagina. Vergeet daarbij niet te vermelden wie je bent en voor welke sessie je kiest. Omwille van plaats in de coachruimte, is het aantal plekjes beperkt.

Passen de data niet of hou je je vraag liever discreet, dan kan je een afspraak maken voor een individueel kennismakingsgesprek van 30 minuten.

Wat levert loopbaancoaching je op?

Twijfel je nog?

Dan geef ik hierbij de top 5 van wat loopbaancoaching je kan opleveren:

  1. Je krijgt inzicht in je kwaliteiten en talenten
  2. Je leert kennen wat mogelijke valkuilen zijn en hoe je daar bewust mee kan omgaan
  3. Je komt terug in contact met je passies en je waarden
  4. Je krijgt meer inzicht in welk type job en welke sector het beste bij je passen
  5. En misschien nog de belangrijkste! Je hoeft niet persé van job te veranderen! Met wat je geleerd hebt is het vaak ook gewoon mogelijk om binnen je eigen organisatie aan de slag te blijven. Je komt door de coaching tot een brede waaier aan inzichten waarmee je vervolgens ofwel zelf aan de slag kan om je situatie te verbeteren of je kan met de juiste personen intern gaan praten om tot de juiste verandering te komen.

 

Zien we elkaar op één van de infosessies? Ik kijk er alvast naar uit om je te ontmoeten!

Warme groeten,

Griet

2016 geeft de fakkel door

2016 geeft de fakkel door

Op de wip tussen oud en nieuw, is het tijd om heel even stil te staan bij wat is geweest en vooral om vooruit te kijken naar wat nog komt. Ik heb als ondernemer en coach grote stappen gezet en er zijn nog heel wat veelbelovende plannen.

2016, het jaar van de grote stap: ik ben nu coach

2016, het eerste volle jaar als ondernemer. Grote dromen, waarvan ik nooit had gedacht dat ze werkelijkheid zouden worden, kregen in 2016 steeds verder vorm. Wat de vorige jaren stilletjes aan is beginnen sudderen, werd dit jaar realiteit: ik héb een eigen coachpraktijk uit de grond gestampt. De nodige opleidingen werden verder afgewerkt en intussen begeleid ik als loopbaancoach mensen met werkgerelateerde vragen. Daarnaast kan je ook met stress & burnout klachten bij mij als gecertificeerd stress & burnoutcoach terecht.

Ik voelde het al langer. Het begeleiden van mensen op een punt waar het alleen vooruit geraken wat moeilijker werd, dàt was en is mijn grote droom. Ook al ben ik coach, ook ik heb zo mijn twijfels gehad. De vele steuntjes die er dit jaar waren om te bevestigen dat ik goed bezig ben, om een duwtje te geven daar waar ik zelf soms twijfelde om te springen, om geduldig te luisteren naar mijn zorgen: ze hebben mij gebracht tot waar ik nu sta. En daar ben ik heel erg trots op! De grote stap is een goede stap geweest!

Het verhaal vooraf: burnout

Wie mij wat beter kent weet het wel, ik ben niet het type persoon dat zomaar probeert en zonder nadenken springt. Er is een proces voorafgegaan aan mijn verhaal. Een vrij lang proces. Want ik ben ook wel wat perfectionistisch en wat ik doe is meestal beredeneerd. Ik werk daarom zelf ook continu aan die eigen uitdaging om meer te voelen en minder perfect te proberen zijn. Ook dat zo sterk verantwoordelijkheidsgevoel en het altijd maar willen goed doen voor iedereen zijn voor mij triggers. Uitdagingen die midden 2014 gezorgd hebben voor een crash. Ik heb met mijn hoofd zo lang volgehouden dat ik niet zou toegeven en zeker niet zou breken, dat mijn lichaam dan maar heeft beslist: opgebrand, ofte burned out. Ja, ik ben ervaringsdeskundige in datgene waarmee ik vandaag mensen help. En dat is een meerwaarde, want ik wéét dat het met je doet als het licht uitgaat en de energie gewoon weg is. Ik weet ook dat je niet zomaar de draad opnieuw opneemt, dat als je niet bewust keuzes maakt, je zondermeer terug naar ‘af’ gaat.

En zo heb ik ook mijn keuzes gemaakt. In de maanden thuis heb ik me laten begeleiden en zijn er dingen duidelijk geworden. Ik heb ontdekt waar mijn energielekken in mijn werkcontext zaten. Het heeft tijd gekost en beetje bij beetje vielen de puzzelstukjes op hun plaats. Terwijl ik als kind en jongvolwassene altijd gezworen had om nóóit zelfstandig te worden, is dat de piste geweest die zich steeds duidelijker presenteerde. Als zelfstandige beslis ik zelf over hoe ik mijn werk vormgeef. En dan gaat het niet alleen over de indeling van mijn agenda – ik heb in 2016 meer uren gewerkt dan het haar ervoor in loondienst – maar vooral over de kwaliteit en de passie.

En wat met die hoogsensitiviteit?

Niet alleen de burnout kwam in 2014 volledig onverwacht op mijn pad. Of toch? Was het te verwachten? Achteraf gezien eigenlijk wel, maar het gekke is dat als je stressniveau chronisch zo’n hoge levels haalt, dan zie je dat zelf niet meer. Een beetje te vergelijken met het verhaal van de kikker in het kokend water: als je een kikker in water zet dat je langzaam opwarmt, dan merkt het arme diertje dat niet. De reflex om weg te springen bij gevaar komt niet. Daarom is het ook zo belangrijk om te durven luisteren naar wat je omgeving ziet gebeuren en dat je hulp vraagt van een professional. Liefst buiten je kring van dierbaren, want hoe goed ook bedoeld, de mensen die je het liefste ziet kan je zelf niet begeleiden.

Maar terug naar de essentie. Essentie, nog zo een woord dat heel veel betekenis heeft gekregen de voorbije twee jaren. Samen met het verkennen van mijn burnout, werd stilaan duidelijk dat mijn zenuwstelsel ook iets anders reageert dan dat van een doorsnee persoon: alle mogelijke prikkels worden veel intenser verwerkt daar onder mijn hersenpan. Hoogsensitiviteit heet dat, of afgekort HSP. Een nieuwe wereld ging open en heel wat werd duidelijk over hoe ik soms reageer en vanwaar dat komt.

2017: het jaar van verder verdiepen en groeien

Als 2016 het jaar was van een eerste start, dan wordt 2017 het jaar van mijn grote doorbraak als coach. De ambities zijn groot om mijn praktijk verder vorm te geven en nog veel meer mensen te kunnen begeleiden. Ik ben volop bezig met het promoten van Co.Con om aan zichtbaarheid te winnen. Maar ook achter de schermen gaat het verder. Verschillende opleidingen staan al op de planning om nog verder te specialiseren, onder andere tot HSP-coach. Daarnaast ga ik het programma voor stress & burnout-coaching verder verfijnen en blijf ik inzetten op tools en oefeningen voor loopbaancoaching. Het wordt een schitterend jaar!

Zoals ikzelf het voorbije jaar mijn weg heb gezocht en gevonden, zo wens ik jou in je zoektocht naar je passie eenzelfde succesverhaal toe! Weet je niet goed hoe of heb je nood aan extra begeleiding, weet dan dat Co.Con voor je klaarstaat in 2017!

Ontslagen? Deel je emoties en boost je zelfvertrouwen!

Ontslagen? Deel je emoties en boost je zelfvertrouwen!

In november werken we rond het thema zelfvertrouwen. Ik mocht meewerken aan een artikel met 10 tips om je zelfvertrouwen intact te houden na een ontslag. De eerste tip was neem je tijd om te bekomen na een ontslag. Tot rust gekomen? Goed zo!

Tijd dan voor tip 2 en 3, die kunnen gerust gelijktijdig aan bod komen.

Het is belangrijk dat je het verdriet en je emoties niet opkropt

Dus ga op zoek naar mensen waarbij je je goed voelt en die naar je verhaal willen luisteren. Probeer je wel zo veel mogelijk te omringen met positieve mensen. Het is fijn je verhaal kwijt te kunnen, maar als de ‘luisteraar’ je ook meteen een hart onder de riem kan steken en je attent maken op al je successen, sta je meteen een pak sterker in je schoenen. Vrienden die meegaan in je verdriet en die bevestigen hoe erg het wel voor je is, zijn misschien wel erg empathisch, maar helpen je even niet in je weg vooruit.

Overloop voor jezelf waar je goed in bent

Welke projecten waren een succes en waarom? Het is goed dit niet stilletjes voor jezelf in je hoofd te doen. Spreek je successen uit en schrijf ze op. Dit versterkt jouw eigen overtuiging en daardoor ook je zelfvertrouwen!

Probeer maar even: maak een lijstje van 10 dingen waar je heel goed in bent en vertel daar uitvoerig over aan je vertrouweling. Hang je lijstje ook uit op een zichtbare plaats, zo kan je regelmatig opnieuw lezen waarom jij een topper bent!