Altijd te druk: de bezige bij op zoek naar uitdaging?

Altijd te druk: de bezige bij op zoek naar uitdaging?

Altijd te druk. Druk, druk, druk. Het lijkt dag van vandaag het standaardantwoord wanneer je iemand vraagt hoe het gaat. Ook ik antwoord dat bijna automatisch. En al probeer ik heel bewust om te gaan met woorden als ‘druk’, ‘ontspanning’ en ‘rust’, ik betrap mezelf er heel erg vaak op dat het mijn eerste en vaak standaard antwoord is. Door de veelheid aan activiteiten waarmee ik bezig ben – en die ik allemaal, jawel, perfect wil uitvoeren, heb ik vaak het gevoel dat ik amper de bordjes in de lucht kan houden. Het lijkt altijd te druk. Dus ben ik deze week naar een lezing gegaan van filosoof en professor Ignaas Devisch met de welluidende titel Rusteloosheid: pleidooi voor een mateloos leven. Getriggerd door het onderwerp. Omdat ik als loopbaancoach interesse heb in het vraagstuk over hoe we in onze huidige maatschappij stress en burnout kunnen voorkomen. En wat rusteloosheid daar dan in kan betekenen. 

Altijd te druk: de ontnuchterende realiteit

We voelen het allemaal. De druk om het hoofd boven water te houden en alles gedaan te krijgen wat op ons bordje terecht komt. Meteen wordt dit gelinkt aan de snelheid waarmee onze maatschappij maar door raast. We racen van activiteit naar activiteit. Overdag op het werk, ’s avonds en in het weekend privé. We racen door van week naar week, van jaar naar jaar. Flits. Ons leven lijkt zomaar voorbij te schieten en we lijken amper op adem te kunnen komen. Herkenbaar? Voor mij alvast wel. Want ik mag nog zo veel coach zijn en in theorie heel goed weten hoe het idealiter moet, zo evident is het ook voor mij in de combinatie werk en gezin niet.

Het is dan ook nogal ontnuchterend wanneer het publiek al meteen de boodschap krijgt dat een druk bestaan van alle tijden is. Alles gaat alsmaar sneller. Meer met minder. En tegelijk is dit een fenomeen dat zich blijft herhalen. Ver voor onze huidige, moderne samenleving werd er al geschreven over de toenemende druk. Kan je je voorstellen dat er eind de jaren ’60 zelfs gevreesd werd voor verveling in de 21ste eeuw? Onder het moto ‘time is money’ werd er meer en meer geautomatiseerd. Het gebruik van automatische systemen zou tijd moeten vrij maken. Men dacht dat die automatisering zo ver zou gaan dat machines zoveel zouden overnemen dat de mens niets meer om handen zou hebben. Really??? We zouden het nu nochtans niet zeggen! Herkenbaar? Hm, als we eerlijk zijn dan wordt er ook nu gespeculeerd dat er steeds minder jobs zullen omdat ze plaats moeten wijken voor computers en processen. Het maakt mij alvast nieuwsgierig naar hoe we dit binnen 50 jaar gaan ervaren.

Druk van de sociale status

Er zijn wel wat redenen die we kunnen aanhalen over het waarom van al die drukte. Waarom is het zo makkelijk om te ‘klagen’ over hoe druk het wel is, maar is het zo moeilijk om daar effectief mee aan de slag te gaan. Waarom doen we niet gewoon een beetje minder? Vanwaar die tweestrijd tussen vinden dat het teveel is en er verder niets fundamenteel aan doen. Oh ja, ik blijf bekennen. Wie mij nauw aan het hart ligt weet dat ik ook worstel met die strijd om eigenlijk minder te willen doen, maar daar geen knopen durf in door te hakken. Althans, ik hak wel, maar niet snel of niet drastisch genoeg. En zo blijven er altijd worteltjes achter die snel weer tot stevige twijgen groeien. Ik moet de professor gelijk geven wanneer hij de link legt naar sociale status. Het lijkt zo te horen, dat altijd te druk – zijn. Doe je niet mee, dan val je uit de sociale boot. Niets doen staat niet en sociale status hangt af van de agenda. Kijk maar naar de discussies wanneer het gaat over thuisblijfmama’s om maar iets te zeggen. Zéker als die mama dan nog hoog geschoold is.

Alles uit het leven halen

Maar er is meer. Het tempo waarmee we willen leven om maar geen enkele opportuniteit te missen. De dag van vandaag leeft het idee dat we maar een goed leven hebben gehad als we er alles uit gehaald hebben wat mogelijk is. En omdat we maar één kans hebben, moeten we die ten volle grijpen. FOMO noemen ze dat. Fear.Of.Missing.Out. De schrik om ook maar iets te missen is vaak groter dan de stap om rustiger aan te doen. Omdat we zo bang zijn vanalles mis te lopen, wordt er zo moeilijk gekozen. Want het spreekwoord zegt het toch? Kiezen is verliezen. Dus wordt er niet gekozen en zien we massaal heil in het multitasken. Wie al iets of wat bezig is met hoe het stressbrein functioneert, weet intussen wel dat multitasken niet werkt. Integendeel. Met de gekende gevolgen van stress en burnout.

NV ‘Ik’

En als we dan ergens wel voelen dat het misloopt, zoeken we massaal de weg van zelfontplooiing. We zoeken naar activiteiten die helpen om te ontstressen en in teken staan van zingeving. Onze identiteit is een project geworden, de NV Ik. Een project dat continu in ontwikkeling is en dat doorgaat in de vrije tijd. Wie ben ik maakt plaats voor wie zou ik moeten zijn. Uiteraard vraagt dat tijd. Dus tijdens de werkdag wordt er nog een extra tandje bij gestoken om ‘na de uren’ genoeg tijd te hebben om ook nog aan zelfzorg en zelfontwikkeling te doen. Bij mij begint het al te dagen. Ik herken bij mezelf inderdaad die druk om als professional zo efficiënt mogelijk te presteren om nog voldoende tijd over te hebben voor mezelf. En als ik er dan voor kies om niet mee te gaan in de rush en niet naar ieder netwerk-evenement te gaan, dan staat mister FOMO daar. Want door te kiezen voor mijn rust, mis ik ongetwijfeld massaal veel interessante contacten en wie weet ook boeiende, goed betaalde opdrachten. En ik heb het idee dat ik tussen al mijn concullega’s niet echt opval, want nee, ik ben nogal op mijn rust gesteld waardoor ik energie geef aan mijn klanten en niet aan mijn PR en marketing. En hup daar is dan de sociale druk. Zoals ook het idee dat leeft dat je als coach een boek MOET schrijven. Waarom? vraag ik me af. En tegelijk zoek ik koortsachtig naar een goed onderwerp en een sprekende titel.

Rusteloosheid als motor voor groei

Is het dan werkelijk zo erg gesteld met ons? Je zou het bijna denken! Gelukkige krijg ik tijdens de lezing ook een keerzijde te horen. De mens is blijkbaar niet gemaakt om stil te zitten. Ooit zijn er onderzoeken gedaan waarbij proefpersonen in een donkere kamer werden geplaatst om niets te doen. Een kwartier is het gemiddelde dat werd opgetekend. Stel je voor! Een gemiddelde van 15 minuten voordat iemand genoeg heeft van het niets doen. Deze bezige bij herkent het alvast. Hoe moeilijk is het niet voor mij om op een zondag als deze –  om maar een voorbeeld te geven – een hele dag gewoon niets wezenlijk productief te doen. We slagen er niet in om niets te doen. Die rusteloosheid zit in lijf en leden. Ik voel dat soms letterlijk dat armen en benen vooruit willen. Op zich is het niet slecht om je lichaam van tijd tot tijd tot rust te laten komen. Daar schreef ik eerder een boeiende blog over: Stress en geestelijk uitgeput? Laat je lichaam onder handen nemen! Al heeft rusteloosheid ook een positieve kant van de medaille. Het is een soort goesting, een drive om iets met ons leven aan te vangen.

Kiezen voor passie

De kunst is om die rusteloosheid optimaal in te zetten. Niet omwille van je sociale status of om alles wat op je pad komt zonder meer aan te pakken. Want dan blijf je hangen in Altijd te druk. En daar kruist de visie van Ignaas Devisch de mijne. Alleen zijn de keuzemogelijkheden vandaag zo groot. En voor elke keuze die je maakt komen er 10 nieuwe in de plaats. Dat is ongetwijfeld wél eigen aan onze huidige maatschappij. 50 jaar geleden zou je niet voor hebben dat je één boek over zelfontwikkeling leest om te eindigen met een wish-list van nog tien andere boeken. Er is overvloed. Te veel om te kiezen. En daar zit dan het gevaar wanneer je NV Ik in teken staat van wie je zou moeten zijn. Dan worden keuzes niet bepaald om wie je bent en wat je zelf wil, maar om de sociale status. Ik kon wel juichen als een klein kind toen de spreker ten berde bracht dat het toch schoon zou zijn als iedereen zo maximaal mogelijk in het werk activiteiten kan vinden die persoonlijke voldoening en groei geven. Zodat we daar niet krampachtig naar op zoek moeten gaan buiten het werk. Hoe zou het zijn als het professioneel leven niet zodanig energievretend is, waardoor we veel minder naar energiegevende compensatie moeten zoeken in de vrije tijd?

En toch hoor ik als loopbaancoach zo vaak mensen die wel voelen dat ze niet op de juiste plaats zitten, maar alleen zo moeilijk in beweging komen om uit hun situatie te komen. Kiezen voor passie, voor wat heel dicht bij jezelf ligt, blijkt de oplossing te zijn, maar blijft een oh zo moeilijke oefening. Want de weg tussen weten wat je passie is en daar dan ook de juiste stappen voor zetten is niet vanzelfsprekend. Opnieuw kijk ik naar mezelf als voorbeeld. Ik weet verdomd goed waar mijn hart warm van wordt: het vanuit verbinding begeleiden van mensen in de zoektocht naar een passende job en naar meer energie. Mijn passie ligt met zekerheid in het werk dat ik als coach doe, zowel in loopbaancoaching als in het begeleiden bij stress & burnout. En toch hoor ik mezelf ‘ja’ zeggen als er opdrachten komen die daar minder bij aansluiten. Want dat geeft zekerheid. Of ik voel mij erkend als expert en adviseur, waardoor mijn ego sneller spreekt dan mijn hart.

Wat als het dan toch te veel is?

Het zou nogal hypocriet zijn als ik na één uurtje luisteren naar een professor-filosoof plots van oordeel zou zijn dat het heel simpel is. In de praktijk is het niet altijd zo eenvoudig. Zelf merk ik dat het deugd doet om te kunnen sparren met een collega of coach. Door uitgedaagd te worden in mijn denken en voelen, krijg ik terug een (meer) heldere kijk. Mijn focus wordt telkens weer (een beetje meer) duidelijk. (Jaja, je leest het goed, ik zet de woordjes ‘meer’ tussen haakjes. Omdat het niet met een vingerknip gaat. Elke gesprek geeft mij nieuwe inzichten en brengt mij een beetje dichter bij mijn doel, maar het blijft een stap-voor-stap-verhaal.) Ik heb zo een aantal mensen om me heen waarbij ook ik van tijd tot tijd te rade ga. En telkens opnieuw merk ik nadien dat ik weer stappen zet. Als het dan toch te veel is, dan kan ik alleen maar aanraden om een coach te raadplegen. Afhankelijk van het thema dat voor jou het meeste speelt. Ikzelf kan je helpen met loopbaancoaching via VDAB of stress & burnout coaching. En ik heb gelukkig vele collega’s die hetzelfde doen. Als er iets is waar ik in deze maatschappij van ‘NV ik’-jes blij om ben, dan is het wel dat de stap naar persoonlijke begeleiding veel kleiner is geworden. Dat persoonlijke ontwikkeling meer en meer uit de taboe-sfeer geraakt.

Voldoening en trots

Om de cirkel rond te maken, kan ik wel nog zeggen wat dat steeds groter wordend bewustzijn van het NV Ik en de behoefte aan zelfontplooiing ook nog betekent. We zijn dan wel veel meer dan onze voorouders gericht op persoonlijke ontwikkeling en groei, de voldoening en de trots zijn er evengoed en exponentiële mate wanneer we vanuit bewustzijn onze passie beleven. Daar ben ik zeker van. Als ik verhalen mag delen zoals dat van Evelien, dan ben ik trots. Trots dat ik met mijn passie mensen kan helpen om in de strijd met Altijd te druk toch wat meer voor zichzelf te kiezen.

Ben je geboeid door deze blog? Doe mij een plezier en geef Co.Con een like op facebook en deel de post verder!

Geef Co.Con een like!

Somewhere over the rainbow

Somewhere over the rainbow

De voorbije dagen zijn intens geweest. Ik ben gestart met een opleiding NLP. Dat is een methodiek die helpt om tot een constructieve communicatie te komen. Op zich niet zo bijzonder zou je denken, want ik leer er gewoon heel veel technieken die ik gewoon moet toepassen. Ware het niet dat NLP niet alleen gaat over communiceren met anderen. NLP ondersteunt ook de communicatie met jezelf. Je innerlijke dialoog. Ach zo…

Een stroom aan impulsen

En wie mij al een beetje kent, weet dat het daar begint voor mij. Yep. Kritisch, analytisch, diep verwerkend en mezelf steeds opnieuw in vraag stellend. Zelfs als ik het eigenlijk niet wil! Met open geest en vertrouwen naar de cursus gegaan en na dag één al met een kop vol innerlijke stemmetjes – die ik NIET gevraagd heb. Gesprekken onderling, uitspraken van de lesgeefster, gedachtespinsels van medecursisten. Vanuit allerlei hoeken en kanten heb ik de voorbije dagen ideeën, flarden en eye-openers opgepikt. En dan begint het in mijn hoofd. Dinsdag ben ik bijna letterlijk ons huis uit gelopen, want ik moest stoom aflaten. Ik voel dat dan ook zo hé. Mijn hoofd voelt steeds maar groter en zwaarder worden, als een ballon die eigenlijk al op springen staat, maar waar men toch nóg een beetje extra lucht in probeert te pompen. Ik voel dan de stoom nog net niet langs mijn oren suizen.

Altijd op zoek

Ook al doe ik nu écht datgene waarvoor ik gekozen heb en ben ik ook oprecht blij en trots op de praktijk die ik heb neergezet, ik blijf op één of andere manier toch zoekende. Nuja, als startende ondernemer word je om de oren geslingerd met boodschappen als ‘je moet weten wie je ideale klant is’ en ‘wat is je missie’. En daar ligt voor mij de moeilijkheid. Ik weet ergens wel wat ik wil, ik ken een stuk van mijn missie, maar ik heb het gevoel nog niet helemaal op het juiste pad te zitten. Oh wat is dat lastig voor mij. Want ik bén in wezen mega resultaatgericht. Ik wil ZIEN dat ik iets gerealiseerd heb, niet zo fluffy met wat ideetjes blijven lopen. En ik word ook bij momenten gek van die stemmetjes in mijn hoofd, die innerlijke dialoog, die maar kritische vragen blijven stellen. Ik zou zo ontzettend graag NU METEEN met een vingerknip het hele plaatje, netjes kloppend op een schoteltje gepresenteerd krijgen. Zo hocus, pocus pats complete helderheid over wat ik verder wil doen met ‘mijn zaak’. Maar zo gaat het niet. Ook ik ben altijd een beetje op zoek, want eerlijk, zo gaat dat in het leven. Niets is statisch. Als je als mens in beweging gaat, als je iets wat tegenzat aanpakt of een nieuwe weg inslaat, dan is dat op zich weer aanleiding voor een nieuwe beweging die daarna zal volgen. Alleen kàn je niet voorspellen hoe het zal lopen. Het is zoals water dat door een rivier stroomt. Je weet wel dat de ‘grote weg’ de rivierbedding is, maar je hebt er totaal geen vat op waar en wanneer er vertakkingen zullen ontstaan. Dat gebeurt. Plots. Zomaar.

Dus diep in mij is er nog iets aan het zoeken. Wees gerust, het coachen zal ik blijven doen. Ik hou er ontzettend van mensen te mogen begeleiding in hun persoonlijk traject. Het zoeken dat ik zelf ervaar bij anderen mogen faciliteren om dan hele mooie dingen te zien ontstaan. Daar krijg ik mijn energie van. Gelijk hoe mijn zaak evolueert, loopbaanbegeleiding en stress & burnout coaching blijf ik doen. Maar ik wil nog iets meer. Ik weet alleen nog niet duidelijk genoeg wat.

Hersenen geloven je niet

Maar ik weet NIET wat ik wil!!! Was zowat de eerste zin die ik eergisteren na die eerste lesdag bijna letterlijk stampvoeten scandeerde. Je weet wel, op dat moment dat ik naar buiten vloog om stoom af te laten. Wacht, ik moet effen nuanceren. De beschrijving over dat vliegen en stampvoeten is vooral hoe het bij mij vanbinnen voelde. Als ik dit niet effe rechtzet, kom ik niet geloofwaardig over, want ik vermoed dat ik uiterlijk meestal beheerst over kom. Behalve als ik begin te praten. Maar met mijn lichaam ben ik doorgaans klein en beheerst in mijn bewegingen. Dit even terzijde.

Daar liep ik dan kwaad en gefrustreerd te niet-weten. En 1-2-3 ik werd naar de les gezogen. Eerder die dag had de lesgeefster nog even herinnerd aan het feit dat je hersenen het woordje niet niet kennen. Wat betekent dat dan precies? Wel, als je keihard roept ‘Ik weet het niet!’, dan deleten je hersenen als het ware dat woordje niet en registreren ze ‘Ik weet het!’ En daaaaaaar wordt het interessant. Ik hoor de lesgeefster aan haar uitleg nog fijntjes toevoegen: ‘roep dus maar hard dat je het niet weet’. Bij die herinnering aan dat deeltje van de cursusdag verdween de boosheid voor een stuk – nog niet helemaal, ik ben ook wat koppig. Maar er kwam toch wel een stevig beetje nieuwsgierigheid in de plaats. Stel je eens voor, dacht ik, als ik nu gewoon keihard blijf roepen in mijn hoofd dat ik niet weet wat ik wil en dat mijn hersenen dat vertalen naar een zeer goed weten wat ik wil… . Wat een gedachte. Doen! Dus ik deed het – efkes tijdens die wandeling, daarna heb ik het opgegeven.

Het vallen van puzzelstukjes

Tot vandaag. Eigenlijk op het onverwacht heb ik een ochtend voor mezelf. Er is wat gecanceld en geschoven in mijn agenda. Ik zat daarstraks wat te surfen, wat facebook updates te posten en hier en daar wat interessante links te lezen. Ook de voorbije dagen heb ik veel nagedacht over wat nu juist mijn sterktes zijn, wat ik te bieden heb en hoe ik de verschillende dingen die ik doe met elkaar kan verbinden. En ineens vielen er nieuwe inzichten als puzzelstukjes in elkaar. Nog niet alles, maar er werden weer dingen duidelijk. Getriggerd door het lezen van woorden van een ander. En net op dat moment. Op het moment dat de mist in mijn hoofd even helder werd, keek ik naar buiten. Recht voor mij een mooie regenboog die door een wolk verdween. Nu voel ik rust. Achter die regenboog ligt mijn uiteindelijke doel, maar de weg is vandaag weer een heel stuk duidelijker geworden. Ik slinger verder over een pad vol kleuren.

Ook in de praktijk

Ook in mijn praktijk zie en hoor ik verhalen die uiteindelijk heel vaak over hetzelfde gaan. Wij zijn als mens vaak op zoek naar iets dat we maar niet kunnen vatten. We voelen zo veel, maar het is ongrijpbaar. Of duizenden stemmetjes maken het zo mistig in je hoofd dat je geen helderheid meer hebt. En dan kom je op een punt dat je begint te twijfelen aan je loopbaan. Zit ik wel goed? Is dit eigenlijk wel mijn ideale job? En als de mist zodanig donker en zwart is geworden, lukt het denken helemaal niet meer. Dan wordt het piekeren stress en ligt een burnout op de loer. Als er alleen maar wolken zijn en geen straaltje zon te bespeuren, dan kan je je regenboog niet meer vinden. En dan zie je het pad niet meer dat je kan volgen.

Het voelen van mijn missie

Terwijl ik dit schrijf blijven stukjes verder vallen. Ik zie het als mijn missie om wolken lichter te maken, zon binnen te brengen en je regenboog terug zichtbaar te maken. Verbinding is al lang het sleutelwoord in mijn missie. Ik wil mensen helpen in de verbinding, in de eerste plaats met zichzelf, om vervolgens naar buiten toe te kunnen verbinden. Taal en woorden zijn daar deze week bij gekomen. Meer en meer word ik bevestigd in de kracht van mijn woorden. Woordkunstenaar is één van mijn talenten, dat weet ik al langer. Maar taal en woorden zullen belangrijker worden in mijn ondernemen. Dat voel ik. Dat wil ik. Als coach heb ik al meermaals die kracht van mijn taal mogen ervaren. Maar ik wil meer. Ik wil mij niet meer verstoppen achter regeltjes van marketing over wat mag en hoe het moet. Ik wil puur en authentiek mijn gedachten en gevoelens met jullie delen. Om zo te inspireren en de verbinding in jezelf terug te vinden. Dàt wil ik delen. Op dit moment weet ik nog niet hoe precies. Maar ik wil veel meer woord in de wereld zetten. Op mijn manier. I’ll keep you posted!

side note: de tranen rollen nu over mijn wangen

De sleutel tot succes: vallen en weer opstaan!

De sleutel tot succes: vallen en weer opstaan!

De sleutel tot succes is 1x vaker opstaan dan vallen. Hmm… laten we zeggen dat ik dit 2 jaar geleden nogal letterlijk heb genomen. 5 september 2015 is een dag die ik niet snel zal vergeten. Laten we zeggen dat ik sindsdien nog steeds met de regelmaat van de klok de vraag krijg: “Zeg, hoe is dat nu nog met uw voeten? Dat was toch wel wat he!”.

Vers van de pers

Vandaag exact 2 jaar geleden was ik kersverse zelfstandige. Na lang wikken en wegen had ik in maart van dat jaar met steun van vrienden en geliefden de knoop doorgehakt. Ik zou niet meer in loondienst blijven werken, maar als freelance consultant aan de slag gaan. Voor iemand die als kind nog zei ‘ik word noooooit zelfstandig’, toch wel een pittige beslissing. Dat de overgang naar mijn effectieve startdatum zo’n 6 maand in beslag nam, gaf mij de tijd en de rust om aan het idee van mijn nieuw bestaan te wennen. Hoeveel ideeën ik ook heb en hoe graag ik ook snel resultaat zie van mijn dromen, intussen heb ik geleerd dat ik een diesel ben. Ik heb tijd nodig om te groeien. Veel tijd. Omdat alles juist moet voelen en moet voldoen aan mijn kwaliteitsnormen.

Soms vind ik dat best lastig hoor, zo voelen dat ik steeds op mijn eigen rem sta terwijl ik liefst volle gas vooruit wil. Maar intussen heb ik aanvaard dat ik ben wie ik ben. Een trage starter dus. Tegelijk weet ik intussen ook dat de ideeën waar ik van overtuigd ben ooit ook effectief realiteit worden. Zo werd ik dus op 1 september 2015 zelfstandig. Baai baai veilig vangnet en zekerheid.

Met beide voeten op de grond

Hoewel ik altijd al van het nuchtere (lees kritisch) type ben geweest, moest ik blijkbaar nog eens met mijn beide voeten op de grond gezet worden. Nogal letterlijk dan. Amper vier dagen nadat ik zelfstandig was geworden – 5 september 2015, lag ik plots op een doodgewone zaterdag onderaan een trap in de gebouwen van de academie. Met drie kinderen naast mij en een pijn die niet te harden was. ‘Breng mij maar naar huis, ik ga efkes in de zetel liggen en ’t zal wel overgaan’, zei ik niet veel later toen mijn man aankwam. Gelukkig is hij dan diegene die de beslissingen neemt. In plaats van de ziekenwagen te bellen, werd ik op een rolstoel door de straten van Deinze naar spoed gereden. Best wel een grappig zicht. De pijn was intussen gaan liggen en ik ging er van uit dat het allemaal wel zou meevallen.

Ik weet nog dat ik op spoed verplegers elkaar hoorde aanmanen dat ze mij snel moesten helpen omdat ik zoveel pijn had. Wisten zij veel dat de tranen met tuiten die ik huilde, tranen waren van pure frustratie. Ik was zo ongelooflijk kwaad dat dit mij overkwam. Net op dat moment. Net toen ik amper 4 dagen zelfstandig was. ‘Of ik wel al een verzekering gewaarborgd inkomen had‘ werd mij gevraagd door de spoedarts en orthopedist. Uiteraard had ik die niet. Ik moest mijn eerste cent nog verdienen en hoe zou ik weten welk bedrag te verzekeren. Dat was iets geweest voor ‘later’. Nooit gedacht dat ik die ‘later’ wel heel snel zou nodig hebben.

Verplicht om te vertragen…

Het verdikt was hard die dag. Ik herinner mij nog dat de verpleegster bij radiologie mij zelf liet sukkelen toen ik van rolstoel op die tafel moest gaan liggen. Immense pijn en het lukte nauwelijks. Toen ze na het nemen van de foto (die verplegers zien op hun schermpje wat ze op gevoelige plaat vastleggen) plots heel hulpvaardig naar mij toe snelde, wist ik dat het niet goed zat. Aan beide voeten een breuk. En zoals het bij een perfectionist als mijzelf hoort: netjes symmetrische, identieke breuken. Op staande voet was ik tot stilstand gebracht. Verplicht om te vertragen met 6 weken gips.

… en zelfs helemaal stil te staan

Vastberaden om toch zo snel mogelijk aan de slag te gaan had ik alle mogelijke scenario’s en taxi-chauffeurs opgetrommeld voor de dag dat ik uit het ziekenhuis mocht met 2 loopgipsen (de eerste 10 dagen open gips mocht ik niet steunen). Ik keek zo uit naar de dag dat ik naar de gipskamer mocht. En daarna op de kamer wachten tot de 2u droogtijd voorbij was. Het staat mij nog klaar voor de geest. Om 15u mocht ik eindelijk steunen op die gipsen. Ik was er tot dan écht van overtuigd dat ik gezwind het ziekenhuis uit zou wandelen. Echt, écht overtuigd. Het moet amper 5 seconden na 15u geweest zijn toen ik huilend van de pijn terug achterover viel in bed. In één klap viel mijn wereld nóg eens in. Dit ging niet. Achteraf gezien kan ik vertellen dat het mij pas 2 dagen voordat de gipsen er af mochten gelukt is om met de loop-gips te stappen. De pijn was niet te harden en ik had zelfs met krukken onvoldoende steun om die breuken te ontlasten. Al die tijd daartussen heb ik met een rolstoel gependeld tussen ziekenhuisbed en toilet. Een actieradius van zo’n 10 meter. 6 weken lang.

Meant to be

Achteraf gezien lijkt het hele voorval meant to be. Er moet een reden geweest zijn waarom ik zo keihard tot stilstand werd gebracht. Intussen zie ik dat ik zonder meer aan het doorhollen was. Hoewel het zelfstandig worden mede een keuze was om na mijn burnout meer vat te krijgen op mijn werktempo, leek het er op dat ik gewoon aan een zelfde tempo zou blijven doorrazen. Ik heb mezelf geen dag rust gegund om te wennen, te oriënteren en te voelen wat en hoe ik het wou aanpakken. Uit schrik wellicht voor vanalles en nog wat.

Hoe erg het ook was, dat breken van mijn voeten heeft ervoor gezorgd dat ik die tijd voor mezelf heb moeten nemen. Ik heb in die periode gigantisch veel gelezen, opgezocht en nagedacht over mijn toekomst. Daar is zonder twijfel de kiem voor de praktijk verder gegroeid. Daar heb ik écht voeling gekregen met datgene wat ik écht wil: mensen individueel begeleiden naar meer energie en veerkracht. Op mijn authentieke manier.

Terug opgestaan

En zo kom ik met mijn verhaal terug bij de sleutel tot succes. Ik ben letterlijk gevallen, maar ik ben nadien gesterkt terug opgestaan. Je hoort mij hier niet beweren dat ik succesvol ben, daar houdt de bescheidenheid mij tegen. Wat ik wél met zekerheid weet, is dat die periode van uitgestelde start er mee heeft voor gezorgd dat ik zicht heb gekregen op de weg die ik wou volgen. En dàt zal – uiteindelijk – mee mijn succes bepalen. Niet in de kwantiteit, maar wel in de kwaliteit die helemaal aansluit bij wie ik ben.

Met mijn verhaal hoop ik jou te inspireren om de tegenslagen die op jouw pad komen te aanvaarden voor wat ze zijn. Kijk, onderzoek, voel wat de boodschap is die jou wordt gegeven en neem de inzichten mee om terug op te staan en jouw eigen succesverhaal te schrijven!

Heb ik je kunnen raken? Dan zou het mij veel plezier doen als je mijn verhaal wil delen via Facebook. Zo kan ik hopelijk nog meer mensen bereiken om een hart onder de riem te steken.

 

De kracht van beelden: Dream and do it anyway!

De kracht van beelden: Dream and do it anyway!

Hoe heerlijk is het niet om te dromen. Van een ideale job, een slanke lijn, perfecte huiselijke taferelen en nog zo veel meer. In ons hoofd hebben we het vaak netjes voor elkaar. En toch, toch gaan we er bijna even snel van uit dat dromen bedrog zijn en laten we ze weer los. Vluchtig als zand door je vingers glijdt verliezen dromen hun kracht en laten we ons meeslepen door de dagelijkse realiteit. We maken van onze dromen geen doel en weg is het hele idee. Zo gaat het vaak. Maar wat als er nu eens een manier bestaat om je dromen langer vast te houden? Om zo doelen makkelijker te bereiken?

Droom met een deadline

De kracht van het dromen zit er in ze een deadline te geven. Dat maakt je droom concreet. Het wordt eigenlijk een doel. Om in beweging te kunnen komen is het belangrijk om min of meer een idee te hebben waar je naartoe wil. Dat hoeft nog niet meteen tot in de puntjes uitgedokterd, maar de grote lijnen voor ogen houden is alvast een goed begin. Daarmee kan je aan de slag. Als ik terugkijk naar mezelf, dan wist ik 2 jaar geleden al snel dat ik coach wou worden om mensen individueel te kunnen begeleiden op een andere manier dan als consultant. Hoe, wat en waar was nog niet duidelijk. Maar de richting was wel min of meer duidelijk. Eens ik daar nog eens een deadline aan koppelde, had ik meteen een doel.

De kracht van beelden

Het is belangrijk te weten waar je naartoe wilt, je doelen voor ogen te houden. En de gemakkelijkste manier om dat te doen is … jawel, letterlijk. Aan de hand van beelden. Als ik je nu ook nog vertel dat hersenen niet werken met woorden, maar wel met beelden, dan begrijp je ongetwijfeld wat de kracht is van een vision board. Zo’n vision board of droombord is niets meer of minder dan een collage van prenten, beelden, kleuren, sferen, woorden, quotes, … . Een verzameling van krachtige impressies die intuïtief helemaal passen bij jouw doel. Een vision board beeldt jouw droom uit. En vervolgens gaat je onderbewuste met die beelden aan de slag, volgens de wet van aantrekking. Dit helpt je om je eigen realiteit te creëren.

Maak je verlangen zichtbaar

De kunst is natuurlijk om datgene waar je zo hard naar verlangt zichtbaar te maken. Nuja, kunst… . Het is vooral belangrijk om de tijd te nemen en even stil te staan zodat je contact kan krijgen met wat je vanbinnen écht belangrijk vindt. Je verlangen zichtbaar maken doe je grotendeels intuïtief, dat gaat niet zozeer over harde feiten. Waarover jouw vision bord gaat dat bepaal jij zelf. Dat kan zo breed of zo specifiek als je wil. Laat het vooral een beeldverhaal zijn van een topic dat op dit moment voor jou van belang is: een nieuwe auto, je droomjob, een reis, de manier hoe je in je gezin wil staan, je ontspanning, … . Het gaat over wat je wil doen / wat je wil hebben / wie je wil zijn (in een bepaalde rol).

Krijg meer van wat je wil

De kracht van zo’n vision board helpt om (meer) te krijgen van wat je wil. Vooreerst zorgt het bezig zijn met je dromen ervoor dat je massa’s energie krijgt. Vraag maar eens aan iemand om zijn of haar droom te vertellen in geuren en kleuren alsof er een film afspeelt. Kijk tegelijk eens naar de ogen en de mimiek van die persoon. De kans is groot dat je gewoon ziet dat de verteller vol passie en energie spreekt. Nog een voordeel van het maken van een vision board is dat je focus krijgt.

Een doel is een droom met een deadline.

Focus, niet alleen op het moment van creëren, maar telkens je een blik op je bord werpt. Het is dan wel belangrijk dat je het resultaat van je knip- en plakwerk ergens op een voor jou goed zichtbare plaats hangt. Je bord wordt als het ware een geheugensteun. En dat werkt. Zelf heb ik een bord gemaakt over hoe ik mijn rol als coach en mama wil waarmaken. Een woordenketting die daar op staat is: “dromen -> doen -> satisfaction”. Als ik weer eens twijfel, dan helpt het om even naar dat hoekje op mijn bord te kijken.

Aan de slag

Ben je geïnspireerd en wil je aan de slag gaan? Dit is wat je nodig hebt:

  1. een stevige ondergrond om je knipsels op te kleven
  2. een stapel tijdschriften en kranten
  3. schaar
  4. lijm
  5. kleurrijke stiften
  6. eventueel ander knutselmateriaal om het geheel verder te versieren

En nu? Hoe gaat het verder?

  1. bepaal je thema
  2. blader door de tijdschriften en knip intuïtief uit wat past bij je thema
  3. leg je knipsels op de ondergrond en kies welke je wel/niet gaat gebruiken
  4. kleef alles netjes vast
  5. nu nog in een mooie kader en… KLAAR!

 

Ga je liever in een kleine groep aan de slag? Dat kan zeker in één van we workshops die Co.Con Coaching geeft. Klik snel op de knop hieronder en zie meteen alle nodige informatie om je in te schrijven!

Yes! I wanna dream and do it anyway!

 

 

Het verhaal van Evelien: van zorgende mama tot warme businesswoman

Het verhaal van Evelien: van zorgende mama tot warme businesswoman

Het was begin zomer 2016 toen ze een berichtje naliet op mijn voicemail. Of ik haar eens kon terugbellen. Later hoorde ik van Evelien hoeveel moeite die telefoon haar had gekost. Toen ze een kleine twee weken later in het blauwe zeteltje recht tegenover mij zat, vertelde ze over het extra zetje dat ze nodig had gehad om te bellenLees hier haar ervaring met loopbaancoaching.

Wat voorzichtig en onzeker is ze gestart. Tegelijk ook vol energie en drive die zo hard klaar zat om uit te barsten en voluit te gaan. Ze is gegaan. En hoe… Met super veel trots wil ik vandaag graag het verhaal vertellen van Evelien die ik op enkele maanden zag groeien van zorgende vrouw naar warme zakenmadam. Ik heb het al vaak gezegd, ze is een toppertje in haar vak. Daar twijfelde ze zelf wel wat aan, maar door het traject waarin ik haar mocht begeleiden, groeide het vertrouwen.

Ik ben geen harde zakenvrouw, ik wil gewoon andere mensen helpen met hun ding. Dankzij Griet leerde ik dat dat gewoon ook mag. Je mag zelf kiezen wat er belangrijk is voor jou en daar voor gaan.

Vandaag is Evelien Expert in Online Communicatie en eigenaar van haar bedrijfje Get NoticedZe slaagde erin haar ideale job zélf vorm te geven, waardoor ze nog altijd tijd heeft om mama te zijn én toch ook professioneel die uitdagingen aan te gaan die haar energie geven. EN-EN, zonder te moeten kiezen tussen één van die uitersten. Na de vele vragen die ik haar voorlegde om haar als coach uit te dagen in haar loopbaankeuzes, wou Evelien heel graag enkel laatste vragen beantwoorden om haar verhaal met jullie te delen.

Evelien, wat was voor jou de aanleiding om de stap te zetten naar loopbaancoaching? Met welk gevoel ben je er aan gestart?

Ik liep vast in de combinatie gezin, werk en huishouden. Ergens had ik een passie om voor mijn eigen ding te gaan en mijn talenten ergens voor in te zetten! Maar tegelijk leek dat heel erg te botsen met de prioriteit die ik aan mijn gezin wil geven…
Ik geraakte er niet uit en hoorde toevallig over de loopbaancheques. Ik zat op dat moment in bevallingsrust en had nog nét recht op de cheques dus ben meteen gaan zoeken naar een geschikte coach.

Het aanbod loopbaancoaches is erg groot. Wat was voor jou belangrijk in je keuze en hoe ben je uiteindelijk bij mij beland?

Ik zocht heel specifiek iemand die professioneel over kwam en die ervaring had, liefst rond talent. Het is niet makkelijk om je eigen talenten onder woorden te brengen dus ik zocht echt wel iemand die er in getraind is om talenten op te merken. Bij Griet las ik over haar werk als assessment consultant, waarbij ze voor bedrijven de juiste persoon op de juiste plaats moet zoeken. Ik was nogal onzeker (nog steeds een beetje!) of ik écht wel had wat er nodig is om voor mijn droom te gaan en ik wou dat iemand met ervaring daar een objectieve mening over kon geven. En iemand die de juiste persoon op de juiste plaats kan zoeken, kan vast ook de juiste plaats voor die persoon vinden.

Hooggevoeligheid was ook een thema waar ik nog wat over twijfelde. Ik had een prenatale depressie gehad en ik had zoiets van “iemand die met hooggevoeligheid om kan weet vast ook hoe je moet omgaan met iemand die een depressie gehad heeft”. Of dat ook zo is weet ik niet, maar Griet liet mij wel heel goed zien hoe hooggevoeligheid uiteindelijk ook een rol speelde in mijn leven en hoe ik er praktisch mee om kan gaan.

Is er voor jou zoiets als een kantelmoment geweest in het traject? Kijk je daar nu nog naar terug?

De oefening rond kernwaarden! Die kernwaarden zou je idealiter in je job ook moeten toepassen om echt content te zijn met wat je doet. Bij mij kwam sterk naar voor dat ik anderen moet helpen en dat mijn persoonlijk leven niet onder het werk mag bezwijken. Dat past zodanig bij mij, dat was echt een eye-opener! Ik ben geen harde zakenvrouw, ik wil gewoon andere mensen helpen met hun ding. Dankzij Griet leerde ik dat dat gewoon ook mag. Je mag zelf kiezen wat er belangrijk is voor jou en daar voor gaan.

Op welke manier heeft de loopbaancoaching jou verder geholpen?

Griet bemoedigde mij om in mezelf te geloven en om er gewoon voor te gaan! Wat had ik immers te verliezen? En nu sta ik hier. Een eigen zaak, mijn leven weer een klein beetje meer op orde… Natuurlijk komt dat niet allemaal door de coaching, maar het was wel een enorme steun om stapje voor stapje keuzes te maken die bij mij passen.

Wat waren jouw verwachtingen bij aanvang van het traject? Op welke manier hebben die een plaats gekregen?

Ik verwachtte meer testjes maar kreeg vooral inzicht door te praten en alles een plek te geven in mijn denken. Ik verwachtte niet zozeer een duidelijk antwoord maar wel een manier om mezelf beter te leren kennen en zo gefundeerde keuzes te maken. Die verwachting is volledig ingelost!

Je hebt tijdens en na je traject heel mooie persoonlijke én professionele stappen gezet. Hoe kijk je daar nu op terug?

Ik vind het nog steeds allemaal heel spannend en soms overweldigend! Maar ik heb nu “ankers” om mijn keuze aan vast te hangen. Ik weet wat belangrijk is voor mij en kan daarop verder bouwen. Ik kreeg bijvoorbeeld een mooi aanbod van één van mijn grote voorbeelden om als freelancer voor haar te werken! Na de eerste euforie kon ik even rustig gaan zitten en alles overlopen: is dit ook goed voor mijn gezin? Help ik er anderen mee? Ga ik met dit aanbod verder in de juiste richting? Dat biedt zo veel rust!

Als je nog een laatste boodschap mag meegeven aan diegene die nog twijfelt, wat zou je dan vertellen?

Het is maar een kleine investering waar je zó veel uit haalt, niet twijfelen! Durf in jezelf te investeren en laat je begeleiden in de zoektocht naar wat jij echt wil doen. Zoek een coach die bij jou past en kijk zeker naar de ervaring en professionaliteit van de coach.

 

Als coach ben ik trots om dit verhaal te mogen brengen. Natúúrlijk heeft Evelien het grootste werk zelf gedaan. Maar ik heb haar daarin een klein beetje mogen begeleiden en heb iemand gezien die haar talenten leerde zien en er volop mee aan de slag is gegaan. Dat geeft energie. Daar ligt mijn passie dan: even een heel klein stukje meewandelen op het pad van mensen en hen de kans geven om in de spiegel van hun ziel te durven kijken. Even naar binnen piepen en hen helpen in hun kracht te staan om daarna volop te kiezen voor wie ze écht zijn en wat ze écht willen doen.

Het vertrouwen in Evelien was groot en ik ben haar dankbaar dat ik na het traject ook een beetje haar eerste klant mocht worden. Met mijn website wil ik dan ook heel graag een referentie zijn voor haar werk! Dankje Evelien! Dankje dat ik gebruik mocht maken van je talent om ondernemers online zichtbaar te helpen maken!

 

Ben je geïnspireerd door het verhaal van Evelien en wil je zelf ook werk maken van die loopbaan die past in jouw verhaal? Klik hieronder dan snel om een afspraak te maken voor een kennismakingsgesprek. Dat is alvast de eerste stap!

Ja! Ik wil een GRATIS kennismakingsgesprek

 

Nieuwe infosessie

Nieuwe infosessie

Tijd om een nieuwe koers te varen?…

Op zoek naar meer balans tussen werk en privé?…

Wil je meer energie en veerkracht om de dagelijkse bronnen van stress op het werk beter te hanteren?…

Benieuwd wat je mogelijkheden nog zijn?…

Wil je even stilstaan bij je competenties, waarden en talenten?…

Graag verder aan de slag met je passie?…

 

… Dan kan loopbaancoaching voor jou een toegankelijke manier zijn om je loopbaan, je talenten en je ambities in kaart te brengen!

Ben je nog niet overtuigd? Van harte welkom op de volgende infosessie in de praktijk te Deinze op maandag 27 maart 2017 om 20u. Graag een seintje vooraf via het contactformulier!

Klik om naar de contactpagina te gaan

Voorlopig is er nog geen infosessie gepland in Oudenaarde. Wil je toch liever daar komen, laat het mij zeker weten! Bij voldoende interesse plan ik een extra sessie in!