Somewhere over the rainbow

Somewhere over the rainbow

De voorbije dagen zijn intens geweest. Ik ben gestart met een opleiding NLP. Dat is een methodiek die helpt om tot een constructieve communicatie te komen. Op zich niet zo bijzonder zou je denken, want ik leer er gewoon heel veel technieken die ik gewoon moet toepassen. Ware het niet dat NLP niet alleen gaat over communiceren met anderen. NLP ondersteunt ook de communicatie met jezelf. Je innerlijke dialoog. Ach zo…

Een stroom aan impulsen

En wie mij al een beetje kent, weet dat het daar begint voor mij. Yep. Kritisch, analytisch, diep verwerkend en mezelf steeds opnieuw in vraag stellend. Zelfs als ik het eigenlijk niet wil! Met open geest en vertrouwen naar de cursus gegaan en na dag één al met een kop vol innerlijke stemmetjes – die ik NIET gevraagd heb. Gesprekken onderling, uitspraken van de lesgeefster, gedachtespinsels van medecursisten. Vanuit allerlei hoeken en kanten heb ik de voorbije dagen ideeën, flarden en eye-openers opgepikt. En dan begint het in mijn hoofd. Dinsdag ben ik bijna letterlijk ons huis uit gelopen, want ik moest stoom aflaten. Ik voel dat dan ook zo hé. Mijn hoofd voelt steeds maar groter en zwaarder worden, als een ballon die eigenlijk al op springen staat, maar waar men toch nóg een beetje extra lucht in probeert te pompen. Ik voel dan de stoom nog net niet langs mijn oren suizen.

Altijd op zoek

Ook al doe ik nu écht datgene waarvoor ik gekozen heb en ben ik ook oprecht blij en trots op de praktijk die ik heb neergezet, ik blijf op één of andere manier toch zoekende. Nuja, als startende ondernemer word je om de oren geslingerd met boodschappen als ‘je moet weten wie je ideale klant is’ en ‘wat is je missie’. En daar ligt voor mij de moeilijkheid. Ik weet ergens wel wat ik wil, ik ken een stuk van mijn missie, maar ik heb het gevoel nog niet helemaal op het juiste pad te zitten. Oh wat is dat lastig voor mij. Want ik bén in wezen mega resultaatgericht. Ik wil ZIEN dat ik iets gerealiseerd heb, niet zo fluffy met wat ideetjes blijven lopen. En ik word ook bij momenten gek van die stemmetjes in mijn hoofd, die innerlijke dialoog, die maar kritische vragen blijven stellen. Ik zou zo ontzettend graag NU METEEN met een vingerknip het hele plaatje, netjes kloppend op een schoteltje gepresenteerd krijgen. Zo hocus, pocus pats complete helderheid over wat ik verder wil doen met ‘mijn zaak’. Maar zo gaat het niet. Ook ik ben altijd een beetje op zoek, want eerlijk, zo gaat dat in het leven. Niets is statisch. Als je als mens in beweging gaat, als je iets wat tegenzat aanpakt of een nieuwe weg inslaat, dan is dat op zich weer aanleiding voor een nieuwe beweging die daarna zal volgen. Alleen kàn je niet voorspellen hoe het zal lopen. Het is zoals water dat door een rivier stroomt. Je weet wel dat de ‘grote weg’ de rivierbedding is, maar je hebt er totaal geen vat op waar en wanneer er vertakkingen zullen ontstaan. Dat gebeurt. Plots. Zomaar.

Dus diep in mij is er nog iets aan het zoeken. Wees gerust, het coachen zal ik blijven doen. Ik hou er ontzettend van mensen te mogen begeleiding in hun persoonlijk traject. Het zoeken dat ik zelf ervaar bij anderen mogen faciliteren om dan hele mooie dingen te zien ontstaan. Daar krijg ik mijn energie van. Gelijk hoe mijn zaak evolueert, loopbaanbegeleiding en stress & burnout coaching blijf ik doen. Maar ik wil nog iets meer. Ik weet alleen nog niet duidelijk genoeg wat.

Hersenen geloven je niet

Maar ik weet NIET wat ik wil!!! Was zowat de eerste zin die ik eergisteren na die eerste lesdag bijna letterlijk stampvoeten scandeerde. Je weet wel, op dat moment dat ik naar buiten vloog om stoom af te laten. Wacht, ik moet effen nuanceren. De beschrijving over dat vliegen en stampvoeten is vooral hoe het bij mij vanbinnen voelde. Als ik dit niet effe rechtzet, kom ik niet geloofwaardig over, want ik vermoed dat ik uiterlijk meestal beheerst over kom. Behalve als ik begin te praten. Maar met mijn lichaam ben ik doorgaans klein en beheerst in mijn bewegingen. Dit even terzijde.

Daar liep ik dan kwaad en gefrustreerd te niet-weten. En 1-2-3 ik werd naar de les gezogen. Eerder die dag had de lesgeefster nog even herinnerd aan het feit dat je hersenen het woordje niet niet kennen. Wat betekent dat dan precies? Wel, als je keihard roept ‘Ik weet het niet!’, dan deleten je hersenen als het ware dat woordje niet en registreren ze ‘Ik weet het!’ En daaaaaaar wordt het interessant. Ik hoor de lesgeefster aan haar uitleg nog fijntjes toevoegen: ‘roep dus maar hard dat je het niet weet’. Bij die herinnering aan dat deeltje van de cursusdag verdween de boosheid voor een stuk – nog niet helemaal, ik ben ook wat koppig. Maar er kwam toch wel een stevig beetje nieuwsgierigheid in de plaats. Stel je eens voor, dacht ik, als ik nu gewoon keihard blijf roepen in mijn hoofd dat ik niet weet wat ik wil en dat mijn hersenen dat vertalen naar een zeer goed weten wat ik wil… . Wat een gedachte. Doen! Dus ik deed het – efkes tijdens die wandeling, daarna heb ik het opgegeven.

Het vallen van puzzelstukjes

Tot vandaag. Eigenlijk op het onverwacht heb ik een ochtend voor mezelf. Er is wat gecanceld en geschoven in mijn agenda. Ik zat daarstraks wat te surfen, wat facebook updates te posten en hier en daar wat interessante links te lezen. Ook de voorbije dagen heb ik veel nagedacht over wat nu juist mijn sterktes zijn, wat ik te bieden heb en hoe ik de verschillende dingen die ik doe met elkaar kan verbinden. En ineens vielen er nieuwe inzichten als puzzelstukjes in elkaar. Nog niet alles, maar er werden weer dingen duidelijk. Getriggerd door het lezen van woorden van een ander. En net op dat moment. Op het moment dat de mist in mijn hoofd even helder werd, keek ik naar buiten. Recht voor mij een mooie regenboog die door een wolk verdween. Nu voel ik rust. Achter die regenboog ligt mijn uiteindelijke doel, maar de weg is vandaag weer een heel stuk duidelijker geworden. Ik slinger verder over een pad vol kleuren.

Ook in de praktijk

Ook in mijn praktijk zie en hoor ik verhalen die uiteindelijk heel vaak over hetzelfde gaan. Wij zijn als mens vaak op zoek naar iets dat we maar niet kunnen vatten. We voelen zo veel, maar het is ongrijpbaar. Of duizenden stemmetjes maken het zo mistig in je hoofd dat je geen helderheid meer hebt. En dan kom je op een punt dat je begint te twijfelen aan je loopbaan. Zit ik wel goed? Is dit eigenlijk wel mijn ideale job? En als de mist zodanig donker en zwart is geworden, lukt het denken helemaal niet meer. Dan wordt het piekeren stress en ligt een burnout op de loer. Als er alleen maar wolken zijn en geen straaltje zon te bespeuren, dan kan je je regenboog niet meer vinden. En dan zie je het pad niet meer dat je kan volgen.

Het voelen van mijn missie

Terwijl ik dit schrijf blijven stukjes verder vallen. Ik zie het als mijn missie om wolken lichter te maken, zon binnen te brengen en je regenboog terug zichtbaar te maken. Verbinding is al lang het sleutelwoord in mijn missie. Ik wil mensen helpen in de verbinding, in de eerste plaats met zichzelf, om vervolgens naar buiten toe te kunnen verbinden. Taal en woorden zijn daar deze week bij gekomen. Meer en meer word ik bevestigd in de kracht van mijn woorden. Woordkunstenaar is één van mijn talenten, dat weet ik al langer. Maar taal en woorden zullen belangrijker worden in mijn ondernemen. Dat voel ik. Dat wil ik. Als coach heb ik al meermaals die kracht van mijn taal mogen ervaren. Maar ik wil meer. Ik wil mij niet meer verstoppen achter regeltjes van marketing over wat mag en hoe het moet. Ik wil puur en authentiek mijn gedachten en gevoelens met jullie delen. Om zo te inspireren en de verbinding in jezelf terug te vinden. Dàt wil ik delen. Op dit moment weet ik nog niet hoe precies. Maar ik wil veel meer woord in de wereld zetten. Op mijn manier. I’ll keep you posted!

side note: de tranen rollen nu over mijn wangen

Uitdaging van de dag: “Omarm je ploeterproces!”

Uitdaging van de dag: “Omarm je ploeterproces!”

Een kort berichtje vandaag, onder het moto ‘de lat hoeft niet altijd ongrijpbaar hoog te liggen’. Over ploeteren, even ten onder gaan en opnieuw trappelen om het hoofd boven water te houden.

Ploeteren en watertrappelen

Ploetermoeder. Het is een woord geweest dat altijd tegelijk een lach en een traan heeft opgeroepen. Of is het eerder ‘groen lachen’? Af en toe een beetje zelfspot kan wel helpen om te relativeren wanneer het even lastig is, maar tegelijk confronteert dat ‘ploeteren’ mij vaak met de dagelijkse realiteit. Hoe hard ik ook mijn best doe om voor evenwicht te zorgen, het lukt niet altijd. Ook al wéét ik het écht wel, en voel ik aan mijn lijf dat het nodig is.

Ik probeer al watertrappelend alle bordjes in de lucht te houden van mijn (verplichte??) dagelijkse bezigheden. Zo voelt het met momenten. De combinatie van een goeie mama – vrouw – coach – consultant én onderneemster zijn, is bij momenten erg veel. Zeker als er dan nog opportuniteiten aan komen waaien om na een drukke werkweek ook nog heel fijne – en dus ook wel drukke – weekends door te maken.

Trop is teveel

Afgelopen weekend had ik bijvoorbeeld een super fijn maar erg druk weekend. Van vrijdagavond tot maandagavond zat het bomvol met à l’improviste BBQ’s, gezellige afspraakjes, verjaardags- en communiefeesten. “Maar dat ís toch ontspannend???” hoorde ik mezelf deze ochtend citeren.

Maar eigenlijk… ging mijn drukke werkweek van vorige week door al die activiteit quasi zonder pauze over in een nieuwe, drukke werkweek. En ergens besef ik dat wel – of nee, mijn lijf VOELT dat. Ik ben moe, mijn stem is het aan’t begeven en ik heb een klein beetje moeite om alles in een helder perspectief te krijgen. O ja… mijn oerbrein is het aan het overnemen.

Roer omgooien en weer keuzes maken

Het bewustzijn, daar begint het mee. Dat lukt mij op zich aardig. Ik heb intussen niet veel nodig om mijn neus genoeg op de feiten te drukken en te weten dat ik niet zomaar mag verder blijven doen. Ik heb het zelfs nog niet zo lang geleden helemaal uitgeschreven in mijn blog over doseren.

En ja, ik herinner mij dat daar ook in staat dat het zoeken naar balans een blijvende opdracht is. Om mezelf niet voorbij te lopen is het NU tijd om weer stil te staan bij mijn keuzes en het roer om te gooien. Of nee. Eigenlijk hoeft het zo drastisch niet. Ik weet heel goed waar ik naartoe moet. Alleen heeft de wind wat te hard geblazen en ben ik even uit koers.

Uitblazen en op adem komen

Op adem komen. Ademen. In. Uit. Lucht. Wind. Wind in mijn zeilen.

Ja, dat is het. Ik moet even uitblazen, wat zachter wind in mijn zeilen krijgen en dat gaat mij weer ruimte geven om te ademen. Ademruimte.

Even in de modder rollen en dan bloeien

Net zoals de lotusbloem groeit uit de modder, zo liggen er voor elk van ons ook kansen klaar na periodes van ploeteren. Het is ok om even te rollen in de modder. Voel en leef bewust om daaruit te leren wat je nodig hebt.

Ik heb vandaag alvast geleerd dat ik LICHT, ZON en LUCHT nodig heb. Voorlopig zijn het nog eerder vage begrippen. Ik laat het even zo en de tijd zal mij wel tonen hoe ik daarmee verder kan groeien.

Mijn ‘klein berichtje’ over ploeteren is wat langer geworden. Maar er staat precies in wat ik vandaag meedraag en wat ik met veel warmte wil uitdragen! Zodat ik voor anderen een steun kan zijn in hun ploeterproces en kan zeggen: “Het is ok en ook dat ploeteren mag er zijn”.
Omarm je ploetermomenten en laat het groeien je verder overkomen!

Heb je na het lezen nood om even samen van gedachten te wisselen, weet dat ik je dan graag ontvang om met volle aandacht naar jouw verhaal te luisteren.

En plots gaat het écht niet meer

En plots gaat het écht niet meer

Het bericht dat ik gisteren deelde via de facbookpagina van Co.Con, Aan de mama, heeft duidelijk heel veel mensen geraakt. Het is een van de meest gelikte berichten op mijn pagina. Ook mezelf liet het niet onberoerd. Ik werd plots 3 jaar terug gekatapulteerd in de tijd. Een periode waarin het niet zo goed ging en dat plots ook écht niet meer ging. Omdat zoveel vrouwen, maar ook mannen (!), in dezelfde situatie zitten als ikzelf toen, wil ik toch nog eens mijn verhaal brengen.

Kleine kinderen, drukke jaren

Het klinkt logisch he, als je kleine kinderen hebt, dan zit je in de drukke jaren. Tel daarbij nog eens op dat dit meestal ook de periode is waarin je van je huis een thuis wil maken – al dan niet met de nodige verbouwingen – en op het werk toch ook de kansen wil grijpen die jou passeren. Laten we het maar op houden dat die tijd tussen pakweg 25 en 35 jaar gewoon heel erg druk is. Ook bij ons ging het zo. Verbouwen gebeurde met een peuter en kleuter op de werf. Ik begon diezelfde periode bij een werkgever die erg hoog staat aangeschreven, maar waar ik ook tot het uiterste moest gaan om het beste van mezelf te geven. Thuis. Op het werk. Als mama. Als vrouw. Als consultant. Maar hé, we deden door, want zo wordt het toch van je verwacht, dat je al die bordjes in de lucht kunnen houden? O ja, niet te vergeten, er kwam in die periode ook een derde pruts bij. En idealistisch als ik ben, was ik er vast van overtuigd dat ik de 2 jongens toch zo graag een jaar lang borstvoeding zou geven van zodra ik ’s avonds thuis kwam.

De eerste scheurtjes

Ik voelde het wel hoor dat het veel was. Die borstvoeding ben ik trouwens 2 keer moeten stoppen, telkens nadat ik vol goede moed zo ongeveer een maand gestart was op een nieuwe job. Op was ik. Maar met flesjes en wat meer nachtrust zou het wel beteren. En dat gebeurde ook wel. Al ben ik als ik eerlijk ben toch een aantal jaren op de sukkel geweest. Om de zoveel weken had ik wel terug hoofdpijn, of een luchtweginfectie gevolgd door sinusitis die mij dan een maand lang alle energie ontnam. Het laatste jaar voordat ik écht plat viel, heb ik ongeveer elke ochtend bij mijn ontbijt een pijnstiller genomen. Zo rond de middag gevolgd door een tweede. Achteraf gezien waren dat eerste scheurtjes, eerste signalen dat het niet goed ging. Maar wat doe je? Je dekt de symptomen toe en je kan wel weer verder, toch?

De kikker in het kokend water

En toch had ik niet door wat er aan de hand was. Of toch wel? Als ik terugkijk, dan vind ik dit een hele lastige om uit te vissen. Ergens voelde ik wel dat het niet goed ging. En ik weet dat elke keer opnieuw met dezelfde klachten bij de dokter, ik vaker dacht ‘stel mij nu alsjeblief DE juiste vraag, zodat de tranen die klaarzitten gewoon kunnen stromen’. Maar die vraag kwam niet. Dus ja, ik besloot telkens opnieuw dat het wel niet zo erg zo zijn met mij. Dus doordoen was de boodschap. En pilletjes pakken. En veel hoofdpijn verdragen. En moe zijn. Voor mezelf was ik geen plezier. Maar voor mijn ventje en de kinderen zeker ook niet. Mijn werk was eigenlijk nog het beste af. Want overdag gaf ik alles wat ik had aan energie aan die job. Had ik door dat er iets was: ja dus. Had ik door dat het zo ernstig was? Eigenlijk niet. Het verhaal van de kikker in het water dat langzaam aan de kook wordt gebracht. Een kikker die in een pot kokend water wordt gegooid, springt weg en kiest de vlucht. Een kikker die in koud water wordt gezet dat langzaam aan de kook wordt gebracht, die merkt dat niet. Met alle gevolgen vandien. Zo gaat het ook met stress die overgaat in overspannen en ten slotte in burnout. Het is een sluipend proces dat voor de persoon zelf vaak onzichtbaar is.

En toen ging het licht uit

En plots was het écht op. Ik herinner me nog zo ontzettend goed de laatste werkdag voor mijn burnout. Ik was bezig met een super leuk project waarvoor ik een belangrijke mede-verantwoordelijkheid had. Die laatste dinsdag herinner ik me aan mijn bureau. De 3 gedachten die die dag constant door mijn hoofd speelden waren met wat ik nu weet dé typische signalen van een klassieke burnout

  • ‘ik mag niet beginnen huilen’; Ik was zo op dat elk tikje mij meteen van de kaart bracht. Totale emotionele en fysieke uitputting
  • ‘het kan mij niet meer schelen hoe dit project af geraakt, als het maar af geraakt’, een heel duidelijk voorbeeld van depersonalisatie; ik die altijd zo stond voor de kwaliteit van mijn werk, voelde mij er totaal niet meer bij betrokken. Ik had afstand genomen.
  • ‘ik wil niet breken, ik kan niet breken, ik zal niet breken’, was nog een laatste poging om mezelf te overtuigen van mijn kwaliteiten, want eigenlijk was het vertrouwen in mijn competenties, mijn kunnen, ver zoek

Die dinsdag ben ik naar huis gegaan met het idee dat ik met een hele woensdag in mijn zetel (ik werkte 4/5) het tegen de donderdag wel beter zou zijn. Ik ben pas dag op dag 4 maand later, op 8 september in plaats van op 8 mei, terug naar kantoor gegaan.

Het lichaam heeft beslist

Omdat ik al zo lang zo veel signalen aan het negeren was, heeft mijn lichaam uiteindelijk beslist. Ik ben erg ziek geweest. Een virus dat normaalgezien niet zo veel impact heeft op een volwassen lichaam, heeft mij tot stilstand gebracht. Een geluk eigenlijk op dat moment. Tegelijk was het op dat moment voor mij een uitvlucht, een reden die ik kon geven voor mijn uitval. Eindelijk ook een reden om te mogen rusten. Alweer een schoolvoorbeeld van hoe de natuur helpt als je zelf niet luistert naar de signalen die meer dan overvloedig de revue zijn gepasseerd. Als je zelf actief zorgt dat de stressreacties in je lijf naar beneden gaan, dan wordt je immuniteit zo flink aangetast dat je ziek wordt. Daar zitten heel wat biologische processen onder verstopt die drijven op de werking van het zenuwstelsel en hormonenstelsel. Maar daarover later meer.

Een burnoutje, een kleintje maar

Het moet al zo’n zes weken geweest zijn nadat ik ziek was gevallen dat het woord burnout wat duidelijker op de voorgrond kwam. Ik herinner me dat het op een dag was dat ik bij de therapeute buiten een sessie had. De plaats doet er eigenlijk niet veel toe, maar het beeld staat in mijn herinnering. Ik gaf aan dat het zo stilletjes tijd was om terug te werken. Ik kon het niet maken om zo thuis te blijven en te rusten en te fietsen zo af en toe terwijl mijn collega’s moesten werken. Zelf vond ik alvast dat ik een profiteur was en dat het heel onrechtvaardig was dat ik ‘aan de ziekenkas’ zat. Nog zo iets dat waarschijnlijk heel herkenbaar is als je in een burnout zit of gezeten hebt. Het is op dàt moment dat de therapeute zei ‘Griet, jij hébt een burnout’. Waarop ik verder ging ‘nee, echt niet hoor’ en zei repliceerde ‘toch wel en je mag blij zijn dat het nog geen depressie is’. Mijn besluit bij dat gesprek ‘ok, misschien, maar dan wel een heel kleintje’. De lat hoog leggen en mezelf niet veel toestaan, dat zal altijd een werkpunt blijven. Vooruitgaan en voortdoen. Ik ben eigenlijk ook wel vrij snel terug aan het werk gegaan, wellicht wat sneller dan goed was. Maar voor mij is dat wel in orde gekomen.

En nu terug? Maar hoe?

En dan is het hoge woord er uit. Dàt is het moment dat je eindelijk kan beginnen aan je herstelproces. Aan de weg terug. In eerste fase is dat vooral fysiek terug tot een niveau komen dat je genoeg energie hebt. Daarnaast bestond het meer mentale, het cognitieve herstel vooral in het omgaan met het ‘label’ hoogsensitiviteit. Nog iets wat de therapeute benoemd heeft. Op zich hou ik niet erg van labels, maar als het gaat over begrijpen waarom je sneller dan anderen onder druk komt te staan, dan is het wel handig voor even, dat label. Intussen heb ik heel wat gelezen over hoogsensitiviteit en ook over het neurobiologisch ontstaan van stress en burnout. Ik kan alleen maar besluiten: geen wonder dat zo veel mensen in burnout vaak ook hoogsensitief zijn.

In elk geval, met wat ik in juni 2014 aan klaarheid kreeg, ben ik stilletjes aan verder op zoek gegaan naar mezelf. Wat ik verder zou gaan doen, was nog niet helemaal duidelijk. Dat ik waarschijnlijk niet 100% op mijn plaats zat op het werk, was wel duidelijk. In een boek van Elaine Aron las ik dat het plots duidelijk wordt wat je professionele missie is. Zo is het ook bij mij gegaan. Niet dat ik het grote licht gezien heb, maar de puzzelstukjes vielen steeds meer op hun plaats en zelfstandig worden om mensen met gelijkaardige ervaringen als de mijne te helpen werd mijn doel.

Met ups en met downs

Ik heb het rustig gedaan, mijn terugkeer en de opbouw naar een zelfstandige praktijk. Het is eigen aan hoogsensitieve personen dat keuzes eerder bedachtzaam en heel doordacht gebeuren. Alles goed wikken en wegen; de 100 mogelijke risico’s en redenen om het toch niet te doen de revue laten passeren. Ja, op dat vlak herken ik mezelf meer dan veel in ‘het label’. Het heeft mij soms gefrustreerd om te zien hoe anderen veel sneller durven springen en niet de schrik hebben om hun dromen neer te zetten. Maar ik heb mijn eigen pad gevolgd en het is goed zo. Het heeft mij deugd gedaan om mezelf die ruimte te gunnen, want terugkeren uit een burnout gaat met ups en downs. Als ik één iets wil meegeven aan mensen die terug aan de slag gaan na zo’n uitval, is dat een terugval er eigenlijk onvermijdelijk zal komen. Neem jezelf dat dan ook niet kwalijk, maar omarm de signalen die je krijgt om zo te leren aftasten waar je grenzen liggen.

Mijn droom werd realiteit

Na een lange weg terug, de tijd en ruimte om te mogen groeien, maar vooral ook door de steun en het onvoorwaardelijk geloof van mijn ventje in mijn kunnen, is mijn droom realiteit geworden. Intussen heb ik een praktijk als coach neergezet en begeleid ik mensen in een bepaalde fase in hun leven. Als loopbaancoach wandel ik mee om te zoeken naar jouw passie en professionele missie. Als stress- & burnout coach geef ik graag mijn kennis mee en ondersteun ik je in je weg terug. Ik geef je inzichten in wat er met jou gebeurt en help je de nodige stappen te zetten om terug met volle energie in het leven te staan. Het elementje HSP, helpt mij bij het aanvoelen van wat je noden zijn en kan ik jou ook de nodige tips en handvatten aanreiken om zelf met je hoogsensitiviteit om te gaan.

En ik ben zo ontzettend blij met mijn nieuwe leven na de burnout!

 

 

Herken je jou in mijn verhaal of ken je mensen die er steun of herkenning in kunnen vinden? Dan zou het mij heel veel plezier doen om het artikel te delen op facebook!

 

Co.Con op facebook

2016 geeft de fakkel door

2016 geeft de fakkel door

Op de wip tussen oud en nieuw, is het tijd om heel even stil te staan bij wat is geweest en vooral om vooruit te kijken naar wat nog komt. Ik heb als ondernemer en coach grote stappen gezet en er zijn nog heel wat veelbelovende plannen.

2016, het jaar van de grote stap: ik ben nu coach

2016, het eerste volle jaar als ondernemer. Grote dromen, waarvan ik nooit had gedacht dat ze werkelijkheid zouden worden, kregen in 2016 steeds verder vorm. Wat de vorige jaren stilletjes aan is beginnen sudderen, werd dit jaar realiteit: ik héb een eigen coachpraktijk uit de grond gestampt. De nodige opleidingen werden verder afgewerkt en intussen begeleid ik als loopbaancoach mensen met werkgerelateerde vragen. Daarnaast kan je ook met stress & burnout klachten bij mij als gecertificeerd stress & burnoutcoach terecht.

Ik voelde het al langer. Het begeleiden van mensen op een punt waar het alleen vooruit geraken wat moeilijker werd, dàt was en is mijn grote droom. Ook al ben ik coach, ook ik heb zo mijn twijfels gehad. De vele steuntjes die er dit jaar waren om te bevestigen dat ik goed bezig ben, om een duwtje te geven daar waar ik zelf soms twijfelde om te springen, om geduldig te luisteren naar mijn zorgen: ze hebben mij gebracht tot waar ik nu sta. En daar ben ik heel erg trots op! De grote stap is een goede stap geweest!

Het verhaal vooraf: burnout

Wie mij wat beter kent weet het wel, ik ben niet het type persoon dat zomaar probeert en zonder nadenken springt. Er is een proces voorafgegaan aan mijn verhaal. Een vrij lang proces. Want ik ben ook wel wat perfectionistisch en wat ik doe is meestal beredeneerd. Ik werk daarom zelf ook continu aan die eigen uitdaging om meer te voelen en minder perfect te proberen zijn. Ook dat zo sterk verantwoordelijkheidsgevoel en het altijd maar willen goed doen voor iedereen zijn voor mij triggers. Uitdagingen die midden 2014 gezorgd hebben voor een crash. Ik heb met mijn hoofd zo lang volgehouden dat ik niet zou toegeven en zeker niet zou breken, dat mijn lichaam dan maar heeft beslist: opgebrand, ofte burned out. Ja, ik ben ervaringsdeskundige in datgene waarmee ik vandaag mensen help. En dat is een meerwaarde, want ik wéét dat het met je doet als het licht uitgaat en de energie gewoon weg is. Ik weet ook dat je niet zomaar de draad opnieuw opneemt, dat als je niet bewust keuzes maakt, je zondermeer terug naar ‘af’ gaat.

En zo heb ik ook mijn keuzes gemaakt. In de maanden thuis heb ik me laten begeleiden en zijn er dingen duidelijk geworden. Ik heb ontdekt waar mijn energielekken in mijn werkcontext zaten. Het heeft tijd gekost en beetje bij beetje vielen de puzzelstukjes op hun plaats. Terwijl ik als kind en jongvolwassene altijd gezworen had om nóóit zelfstandig te worden, is dat de piste geweest die zich steeds duidelijker presenteerde. Als zelfstandige beslis ik zelf over hoe ik mijn werk vormgeef. En dan gaat het niet alleen over de indeling van mijn agenda – ik heb in 2016 meer uren gewerkt dan het haar ervoor in loondienst – maar vooral over de kwaliteit en de passie.

En wat met die hoogsensitiviteit?

Niet alleen de burnout kwam in 2014 volledig onverwacht op mijn pad. Of toch? Was het te verwachten? Achteraf gezien eigenlijk wel, maar het gekke is dat als je stressniveau chronisch zo’n hoge levels haalt, dan zie je dat zelf niet meer. Een beetje te vergelijken met het verhaal van de kikker in het kokend water: als je een kikker in water zet dat je langzaam opwarmt, dan merkt het arme diertje dat niet. De reflex om weg te springen bij gevaar komt niet. Daarom is het ook zo belangrijk om te durven luisteren naar wat je omgeving ziet gebeuren en dat je hulp vraagt van een professional. Liefst buiten je kring van dierbaren, want hoe goed ook bedoeld, de mensen die je het liefste ziet kan je zelf niet begeleiden.

Maar terug naar de essentie. Essentie, nog zo een woord dat heel veel betekenis heeft gekregen de voorbije twee jaren. Samen met het verkennen van mijn burnout, werd stilaan duidelijk dat mijn zenuwstelsel ook iets anders reageert dan dat van een doorsnee persoon: alle mogelijke prikkels worden veel intenser verwerkt daar onder mijn hersenpan. Hoogsensitiviteit heet dat, of afgekort HSP. Een nieuwe wereld ging open en heel wat werd duidelijk over hoe ik soms reageer en vanwaar dat komt.

2017: het jaar van verder verdiepen en groeien

Als 2016 het jaar was van een eerste start, dan wordt 2017 het jaar van mijn grote doorbraak als coach. De ambities zijn groot om mijn praktijk verder vorm te geven en nog veel meer mensen te kunnen begeleiden. Ik ben volop bezig met het promoten van Co.Con om aan zichtbaarheid te winnen. Maar ook achter de schermen gaat het verder. Verschillende opleidingen staan al op de planning om nog verder te specialiseren, onder andere tot HSP-coach. Daarnaast ga ik het programma voor stress & burnout-coaching verder verfijnen en blijf ik inzetten op tools en oefeningen voor loopbaancoaching. Het wordt een schitterend jaar!

Zoals ikzelf het voorbije jaar mijn weg heb gezocht en gevonden, zo wens ik jou in je zoektocht naar je passie eenzelfde succesverhaal toe! Weet je niet goed hoe of heb je nood aan extra begeleiding, weet dan dat Co.Con voor je klaarstaat in 2017!