Altijd te druk: de bezige bij op zoek naar uitdaging?

Altijd te druk: de bezige bij op zoek naar uitdaging?

Altijd te druk. Druk, druk, druk. Het lijkt dag van vandaag het standaardantwoord wanneer je iemand vraagt hoe het gaat. Ook ik antwoord dat bijna automatisch. En al probeer ik heel bewust om te gaan met woorden als ‘druk’, ‘ontspanning’ en ‘rust’, ik betrap mezelf er heel erg vaak op dat het mijn eerste en vaak standaard antwoord is. Door de veelheid aan activiteiten waarmee ik bezig ben – en die ik allemaal, jawel, perfect wil uitvoeren, heb ik vaak het gevoel dat ik amper de bordjes in de lucht kan houden. Het lijkt altijd te druk. Dus ben ik deze week naar een lezing gegaan van filosoof en professor Ignaas Devisch met de welluidende titel Rusteloosheid: pleidooi voor een mateloos leven. Getriggerd door het onderwerp. Omdat ik als loopbaancoach interesse heb in het vraagstuk over hoe we in onze huidige maatschappij stress en burnout kunnen voorkomen. En wat rusteloosheid daar dan in kan betekenen. 

Altijd te druk: de ontnuchterende realiteit

We voelen het allemaal. De druk om het hoofd boven water te houden en alles gedaan te krijgen wat op ons bordje terecht komt. Meteen wordt dit gelinkt aan de snelheid waarmee onze maatschappij maar door raast. We racen van activiteit naar activiteit. Overdag op het werk, ’s avonds en in het weekend privé. We racen door van week naar week, van jaar naar jaar. Flits. Ons leven lijkt zomaar voorbij te schieten en we lijken amper op adem te kunnen komen. Herkenbaar? Voor mij alvast wel. Want ik mag nog zo veel coach zijn en in theorie heel goed weten hoe het idealiter moet, zo evident is het ook voor mij in de combinatie werk en gezin niet.

Het is dan ook nogal ontnuchterend wanneer het publiek al meteen de boodschap krijgt dat een druk bestaan van alle tijden is. Alles gaat alsmaar sneller. Meer met minder. En tegelijk is dit een fenomeen dat zich blijft herhalen. Ver voor onze huidige, moderne samenleving werd er al geschreven over de toenemende druk. Kan je je voorstellen dat er eind de jaren ’60 zelfs gevreesd werd voor verveling in de 21ste eeuw? Onder het moto ‘time is money’ werd er meer en meer geautomatiseerd. Het gebruik van automatische systemen zou tijd moeten vrij maken. Men dacht dat die automatisering zo ver zou gaan dat machines zoveel zouden overnemen dat de mens niets meer om handen zou hebben. Really??? We zouden het nu nochtans niet zeggen! Herkenbaar? Hm, als we eerlijk zijn dan wordt er ook nu gespeculeerd dat er steeds minder jobs zullen omdat ze plaats moeten wijken voor computers en processen. Het maakt mij alvast nieuwsgierig naar hoe we dit binnen 50 jaar gaan ervaren.

Druk van de sociale status

Er zijn wel wat redenen die we kunnen aanhalen over het waarom van al die drukte. Waarom is het zo makkelijk om te ‘klagen’ over hoe druk het wel is, maar is het zo moeilijk om daar effectief mee aan de slag te gaan. Waarom doen we niet gewoon een beetje minder? Vanwaar die tweestrijd tussen vinden dat het teveel is en er verder niets fundamenteel aan doen. Oh ja, ik blijf bekennen. Wie mij nauw aan het hart ligt weet dat ik ook worstel met die strijd om eigenlijk minder te willen doen, maar daar geen knopen durf in door te hakken. Althans, ik hak wel, maar niet snel of niet drastisch genoeg. En zo blijven er altijd worteltjes achter die snel weer tot stevige twijgen groeien. Ik moet de professor gelijk geven wanneer hij de link legt naar sociale status. Het lijkt zo te horen, dat altijd te druk – zijn. Doe je niet mee, dan val je uit de sociale boot. Niets doen staat niet en sociale status hangt af van de agenda. Kijk maar naar de discussies wanneer het gaat over thuisblijfmama’s om maar iets te zeggen. Zéker als die mama dan nog hoog geschoold is.

Alles uit het leven halen

Maar er is meer. Het tempo waarmee we willen leven om maar geen enkele opportuniteit te missen. De dag van vandaag leeft het idee dat we maar een goed leven hebben gehad als we er alles uit gehaald hebben wat mogelijk is. En omdat we maar één kans hebben, moeten we die ten volle grijpen. FOMO noemen ze dat. Fear.Of.Missing.Out. De schrik om ook maar iets te missen is vaak groter dan de stap om rustiger aan te doen. Omdat we zo bang zijn vanalles mis te lopen, wordt er zo moeilijk gekozen. Want het spreekwoord zegt het toch? Kiezen is verliezen. Dus wordt er niet gekozen en zien we massaal heil in het multitasken. Wie al iets of wat bezig is met hoe het stressbrein functioneert, weet intussen wel dat multitasken niet werkt. Integendeel. Met de gekende gevolgen van stress en burnout.

NV ‘Ik’

En als we dan ergens wel voelen dat het misloopt, zoeken we massaal de weg van zelfontplooiing. We zoeken naar activiteiten die helpen om te ontstressen en in teken staan van zingeving. Onze identiteit is een project geworden, de NV Ik. Een project dat continu in ontwikkeling is en dat doorgaat in de vrije tijd. Wie ben ik maakt plaats voor wie zou ik moeten zijn. Uiteraard vraagt dat tijd. Dus tijdens de werkdag wordt er nog een extra tandje bij gestoken om ‘na de uren’ genoeg tijd te hebben om ook nog aan zelfzorg en zelfontwikkeling te doen. Bij mij begint het al te dagen. Ik herken bij mezelf inderdaad die druk om als professional zo efficiënt mogelijk te presteren om nog voldoende tijd over te hebben voor mezelf. En als ik er dan voor kies om niet mee te gaan in de rush en niet naar ieder netwerk-evenement te gaan, dan staat mister FOMO daar. Want door te kiezen voor mijn rust, mis ik ongetwijfeld massaal veel interessante contacten en wie weet ook boeiende, goed betaalde opdrachten. En ik heb het idee dat ik tussen al mijn concullega’s niet echt opval, want nee, ik ben nogal op mijn rust gesteld waardoor ik energie geef aan mijn klanten en niet aan mijn PR en marketing. En hup daar is dan de sociale druk. Zoals ook het idee dat leeft dat je als coach een boek MOET schrijven. Waarom? vraag ik me af. En tegelijk zoek ik koortsachtig naar een goed onderwerp en een sprekende titel.

Rusteloosheid als motor voor groei

Is het dan werkelijk zo erg gesteld met ons? Je zou het bijna denken! Gelukkige krijg ik tijdens de lezing ook een keerzijde te horen. De mens is blijkbaar niet gemaakt om stil te zitten. Ooit zijn er onderzoeken gedaan waarbij proefpersonen in een donkere kamer werden geplaatst om niets te doen. Een kwartier is het gemiddelde dat werd opgetekend. Stel je voor! Een gemiddelde van 15 minuten voordat iemand genoeg heeft van het niets doen. Deze bezige bij herkent het alvast. Hoe moeilijk is het niet voor mij om op een zondag als deze –  om maar een voorbeeld te geven – een hele dag gewoon niets wezenlijk productief te doen. We slagen er niet in om niets te doen. Die rusteloosheid zit in lijf en leden. Ik voel dat soms letterlijk dat armen en benen vooruit willen. Op zich is het niet slecht om je lichaam van tijd tot tijd tot rust te laten komen. Daar schreef ik eerder een boeiende blog over: Stress en geestelijk uitgeput? Laat je lichaam onder handen nemen! Al heeft rusteloosheid ook een positieve kant van de medaille. Het is een soort goesting, een drive om iets met ons leven aan te vangen.

Kiezen voor passie

De kunst is om die rusteloosheid optimaal in te zetten. Niet omwille van je sociale status of om alles wat op je pad komt zonder meer aan te pakken. Want dan blijf je hangen in Altijd te druk. En daar kruist de visie van Ignaas Devisch de mijne. Alleen zijn de keuzemogelijkheden vandaag zo groot. En voor elke keuze die je maakt komen er 10 nieuwe in de plaats. Dat is ongetwijfeld wél eigen aan onze huidige maatschappij. 50 jaar geleden zou je niet voor hebben dat je één boek over zelfontwikkeling leest om te eindigen met een wish-list van nog tien andere boeken. Er is overvloed. Te veel om te kiezen. En daar zit dan het gevaar wanneer je NV Ik in teken staat van wie je zou moeten zijn. Dan worden keuzes niet bepaald om wie je bent en wat je zelf wil, maar om de sociale status. Ik kon wel juichen als een klein kind toen de spreker ten berde bracht dat het toch schoon zou zijn als iedereen zo maximaal mogelijk in het werk activiteiten kan vinden die persoonlijke voldoening en groei geven. Zodat we daar niet krampachtig naar op zoek moeten gaan buiten het werk. Hoe zou het zijn als het professioneel leven niet zodanig energievretend is, waardoor we veel minder naar energiegevende compensatie moeten zoeken in de vrije tijd?

En toch hoor ik als loopbaancoach zo vaak mensen die wel voelen dat ze niet op de juiste plaats zitten, maar alleen zo moeilijk in beweging komen om uit hun situatie te komen. Kiezen voor passie, voor wat heel dicht bij jezelf ligt, blijkt de oplossing te zijn, maar blijft een oh zo moeilijke oefening. Want de weg tussen weten wat je passie is en daar dan ook de juiste stappen voor zetten is niet vanzelfsprekend. Opnieuw kijk ik naar mezelf als voorbeeld. Ik weet verdomd goed waar mijn hart warm van wordt: het vanuit verbinding begeleiden van mensen in de zoektocht naar een passende job en naar meer energie. Mijn passie ligt met zekerheid in het werk dat ik als coach doe, zowel in loopbaancoaching als in het begeleiden bij stress & burnout. En toch hoor ik mezelf ‘ja’ zeggen als er opdrachten komen die daar minder bij aansluiten. Want dat geeft zekerheid. Of ik voel mij erkend als expert en adviseur, waardoor mijn ego sneller spreekt dan mijn hart.

Wat als het dan toch te veel is?

Het zou nogal hypocriet zijn als ik na één uurtje luisteren naar een professor-filosoof plots van oordeel zou zijn dat het heel simpel is. In de praktijk is het niet altijd zo eenvoudig. Zelf merk ik dat het deugd doet om te kunnen sparren met een collega of coach. Door uitgedaagd te worden in mijn denken en voelen, krijg ik terug een (meer) heldere kijk. Mijn focus wordt telkens weer (een beetje meer) duidelijk. (Jaja, je leest het goed, ik zet de woordjes ‘meer’ tussen haakjes. Omdat het niet met een vingerknip gaat. Elke gesprek geeft mij nieuwe inzichten en brengt mij een beetje dichter bij mijn doel, maar het blijft een stap-voor-stap-verhaal.) Ik heb zo een aantal mensen om me heen waarbij ook ik van tijd tot tijd te rade ga. En telkens opnieuw merk ik nadien dat ik weer stappen zet. Als het dan toch te veel is, dan kan ik alleen maar aanraden om een coach te raadplegen. Afhankelijk van het thema dat voor jou het meeste speelt. Ikzelf kan je helpen met loopbaancoaching via VDAB of stress & burnout coaching. En ik heb gelukkig vele collega’s die hetzelfde doen. Als er iets is waar ik in deze maatschappij van ‘NV ik’-jes blij om ben, dan is het wel dat de stap naar persoonlijke begeleiding veel kleiner is geworden. Dat persoonlijke ontwikkeling meer en meer uit de taboe-sfeer geraakt.

Voldoening en trots

Om de cirkel rond te maken, kan ik wel nog zeggen wat dat steeds groter wordend bewustzijn van het NV Ik en de behoefte aan zelfontplooiing ook nog betekent. We zijn dan wel veel meer dan onze voorouders gericht op persoonlijke ontwikkeling en groei, de voldoening en de trots zijn er evengoed en exponentiële mate wanneer we vanuit bewustzijn onze passie beleven. Daar ben ik zeker van. Als ik verhalen mag delen zoals dat van Evelien, dan ben ik trots. Trots dat ik met mijn passie mensen kan helpen om in de strijd met Altijd te druk toch wat meer voor zichzelf te kiezen.

Ben je geboeid door deze blog? Doe mij een plezier en geef Co.Con een like op facebook en deel de post verder!

Geef Co.Con een like!

La rentrée, symbool van de nieuwe start

La rentrée, symbool van de nieuwe start

La rentrée ofte 1 september voor de Fransen. Là-ren-trée. Een zalig woord heb ik dat altijd gevonden. Wie mij een beetje beter kent weet misschien dat Frans mijn lievelings-vreemde-taal is. Dat Engels accent ligt mij niet goed in de mond – ook al heb ik in het 6de middelbaar de prijs voor Engels gekregen, maar dat had wellicht meer te maken met de Spaanse furie in mij die gesproken bij een discussie met de leraar. Maar Frans, I love it… oeps J’adore ça … . 

Een frisse start

Terug naar la rentrée. In één begrip hebben ze het in Frankrijk over de terugkeer naar school na de grote zomervakantie. Bij ons is dat steevast 1 september, in la douce France verschilt dat per locatie al eens van dag. Als je het zo bekijkt is het lekker makkelijk om daar gewoon een term voor te hebben.

Waarom het begrip mij steeds zo heeft aangetrokken heb ik nooit geweten. Maar als ik er nu verder op inzoom, dan stel ik vast dat ik spontaan tot de associatie met ‘een frisse start‘ kom. De mogelijkheid die je elk jaar krijgt om opnieuw te beginnen. Telkens een nieuwe kans. Telkens een nieuwe uitdaging. En al het voorgaande kan je achter je laten als je dat wil.

Met volle moed vooruit

En laat die steeds terugkerende nieuwe kansen nu net datgene zijn wat ik als coach iedereen zo hard gun en graag mee help realiseren. Ongeacht welke beslissingen of welke keuzes je ooit gemaakt hebt, je hebt altijd de mogelijkheid om te kiezen voor een nieuwe start. AL-TIJD. Ook al lijkt het niet evident. Ook al is het niet altijd makkelijk en vanzelfsprekend. Dagelijks werk ik met mensen die een nieuwe start maken na een burn-out of een straffe wending nemen in hun loopbaan. Maar ook zij die na een sessie aan de slag gaan om nieuw geleerde communicatieskills toe te passen bij hun collega’s maken een nieuwe start. Met volle moed gaan ze aan de slag. 

Het zit ‘m ook in de kleine dingen

Beslissen om ergens een nieuwe start te maken hoeft niet te gaan om grootse of drastische realisaties. Maar liefst wel over datgene wat diep uit je binnenste komt. Ik heb het hier dus niet over de talloze ‘goede voornemens’ die jaarlijks op nieuwjaar worden gelanceerd. Wel over de beweging die je maakt of de stappen die je zet omdat het voelt als de juiste nieuwe weg. Elke keuze die je maakt om opnieuw te starten is een goeie keuze en brengt je dichter bij je persoonlijke missie. Ook als blijkt dat je nadien toch terug moet bijsturen of weer moet afslaan. Gaandeweg teken je zo je eigen, persoonlijke landkaart.

Fouten maken is toegelaten

Maar ook het leren uit je fouten en jezelf toestaan dat niet alles perfect hoeft te zijn hoort bij ‘een frisse start’ nemen. Dat betekent dat je mild mag zijn voor jezelf, want hé, uit elke fout kan je leren en telkens weer komt er een kans om het opnieuw te proberen. Denk maar aan de tijd dat je auto leerde rijden. In het begin is dat sukkelen, tot en met. Zelf ben ik ooit nog uitgestapt aan ‘De Sterre’ in Gent – jaja, nu is dat schoon aangelegd, maar 20 jaar geleden was het daar hel om te leren rijden. Ik was een schijtluis als leerling-chauffeur en ook telkens over een brug was ik in paniek dat net ik diegene zou zijn die naar beneden zou storten. En toch ben ik telkens opnieuw ingestapt en heb ik beetje bij beetje leren rijden. Ter info: met trots kan ik nu zeggen dat mijn man mij ‘een goeie chauffeur’ vindt. En dat is een compliment, want hij is op dat vlak kritisch publiek. 

Het is door fouten te maken en telkens opnieuw de moed te hebben om een frisse start te nemen dat je als mens kan groeien. Schenk jezelf dus ook die kansen. 

Afgedwaald en terug naar af

Ik ben intussen wat afgedwaald van dat schone Franse woord, dus ik kom nog even terug. Ik hoop dat jij via mijn verhaal een beetje geïnspireerd bent door de schoonheid van het woord La Rentrée – met een grote R. Ik hoop dat ik je wat heb kunnen prikkelen om met meer mildheid naar jezelf, je fouten en je kansen te kijken. Als kers op de taart geef ik nog mee dat La Rentrée ook thuiskomst betekent. En als dat geen mooi sluitstuk is van dit verhaal: geef je zelf telkens opnieuw kansen om een frisse start te nemen, dan kom je op den duur zeker en vast helemaal thuis bij jezelf. Bij de pure, ware ik. Bij de passie die diep vanbinnen leeft.

Ik wens jou de kracht, de moed en de fun van het steeds opnieuw herbeginnen, telkens wanneer het nodig is. 

Help, daar gaan we weer! Stress in de opvoeding

Help, daar gaan we weer! Stress in de opvoeding

Uit het leven gegrepen: “mama, ge moogt op uw kop staan!”.  Dat is wat mijn 5-jarige ergens eerder deze maand als boodschap gaf, zij het ietwat verbloemd, toen ik vroeg of hij de bordjes van tafel wou afruimen. Tegelijk had ik zijn zus gevraagd om even te stofzuigen. Mijn strong willed – kleuter dacht er anders over: “neen ik ruim de tafel niet af, ik wil stofzuigen!”

Het loopt niet altijd gesmeerd

Kinderen kunnen al eens het bloed van onder je nagels halen. Je kent het wel: in je hoofd heb je een stappenplan voorzien om alles zo efficiënt en rustig mogelijk te laten verlopen. Tot plots de wil van ene peuter – het kan ook een tiener zijn, die kunnen er ook wat van! – roet in het eten komt gooien. Wat eerst een strak plan leek, draait in een mum van tijd om tot een strijd over controle. Ineens verloopt datgene waarmee je bezig was niet meer zoals voorzien en als daar dan nog wat tijdsdruk bij komt kijken, heb je het ideale recept om een stevige portie stress aan te wakkeren. Ben je dan nog eens perfectionist, dan wordt alles nog is extra aangewakkerd. De kans is groot dat je toch controle wil houden en dat je voet bij stuk houdt: “nee, jij gaat niet stofzuigen, jij bent pas 5 jaar. Jij kan dat nog niet, want dan heb ik meer werk met jou helpen. Het moet vooruit gaan. Jij gaat de tafel afruimen!”. 

Kan het ook anders? Ja!

Waarom vertel ik dit verhaal nu? Wel, ik wil dit voorbeeld meegeven om te laten zien dat je voor een stuk zelf in de hand hebt of en hoeveel stress je toelaat in situaties die je niet onder controle hebt. Niet dat ik mezelf als perfecte voorbeeld zie. Oh nee, er zijn vaak opvoedingssituaties waarin het mij niet lukt om de kalmte te bewaren. Als het waar is dat je grijze haren krijgt door je kinderen, dan is het niet voor niets dat de mijne plots als onkruid uit mijn kruin schieten de voorbije 5 jaar. Maar die dag begin augustus is het WEL gelukt om rustig te blijven.

Het geheim?

Hoe heb ik dat gedaan en wat is het geheim? Wel, als er zich een gebeurtenis voordoet heb je eigenlijk zelf de keuze welke gedachte je daarbij toelaat en hoe je vervolgens reageert. Ik heb dus zelf de keuze gemaakt om geen welles-nietes ruzie te starten, maar heb gezegd “het is goed, stofzuig maar, daar en daar en daar moet je zeker passeren, want daar ligt het vuil. Ik zal dan de bordjes doen”. En weet je, dat is dus eigenlijk behoorlijk goed gegaan. De vloer lag proper – mits op het einde een kleine interventie – en de afwasmachine werd geleegd en gevuld. Zonder tijd te verliezen.

Kies waar je energie naartoe gaat

Ik geef toe, feit dat het die dag zaterdagochtend was en het op zich niet zo erg was dat alles wat langer zou kunnen duren speelde in het voordeel van mijn keuze. En toch ben ik ervan overtuigd dat het een manier is om controle te kunnen loslaten. Controle die we soms te veel willen naar ons toe trekken, wat vervolgens stress bezorgt.

Het gaat er vooral om te kiezen wanneer het wel of niet belangrijk is om de controle vast te houden. Choose your battles. Toen diezelfde 5-jarige er op reis rotsvast van overtuigd was dat hij zonder zwembandjes in het zwembad kon springen, want “kijk mama, ik kan zwemmen”, heb ik voet bij stuk gehouden. Terecht lijkt mij. Maar om 6u30 staan discussiëren over de kleur van een onderbroek of het feit dat groen gestreept t-shirt niet past bij een turquoise geruite short, daar verlies ik geen energie meer aan. Al moet ik soms wel even slikken of ziet het raar als zoonlief bij 30 graden op de klasfoto als enige een t-shirt met lange mouwen draagt. 

Kies dus zélf waar je energie naartoe gaat en waar je misschien de controle wat kan loslaten. Lijkt dit onoverkomelijk? Probeer dan eens. Kies iets klein om te beginnen zie wat er gebeurt als je wat meer ruimte geeft. Je zal merken dat je al doende meer en meer zal leren om niet altijd on top of things te zitten. En je zal merken dat dat ook rust geeft. Veel rust.

In the end…

Hoe het die zaterdag is afgelopen? In mum van tijd waren alle werkjes gedaan en was iedereen rustig aan het spelen op een stressloze zaterdagochtend. Het had wellicht anders gelopen als ik mijn been had stijf gehouden en de kleine man geen kans had gegeven om te tonen wat hij kon. Want verbazend genoeg: hij heeft echt wel goed gestofzuigd voor een 5-jarige! Ook de voorbije weken is hij een aantal keren spontaan op de proppen gekomen met het voorstel om de kruimels onder tafel weg te zuigen. Dat het klepje van de toebehoren intussen stuk is nemen we er met een kleine grrr bij.

 

Hoe je met je denken je emoties kan sturen kan je leren. Het is een methode die je in een aantal coachsessies gemakkelijk onder de knie kan krijgen. Zoek je hulp, aarzel dan niet om contact op te nemen om te kijken wat ik voor jou kan betekenen.

Uitdaging van de dag: “Omarm je ploeterproces!”

Uitdaging van de dag: “Omarm je ploeterproces!”

Een kort berichtje vandaag, onder het moto ‘de lat hoeft niet altijd ongrijpbaar hoog te liggen’. Over ploeteren, even ten onder gaan en opnieuw trappelen om het hoofd boven water te houden.

Ploeteren en watertrappelen

Ploetermoeder. Het is een woord geweest dat altijd tegelijk een lach en een traan heeft opgeroepen. Of is het eerder ‘groen lachen’? Af en toe een beetje zelfspot kan wel helpen om te relativeren wanneer het even lastig is, maar tegelijk confronteert dat ‘ploeteren’ mij vaak met de dagelijkse realiteit. Hoe hard ik ook mijn best doe om voor evenwicht te zorgen, het lukt niet altijd. Ook al wéét ik het écht wel, en voel ik aan mijn lijf dat het nodig is.

Ik probeer al watertrappelend alle bordjes in de lucht te houden van mijn (verplichte??) dagelijkse bezigheden. Zo voelt het met momenten. De combinatie van een goeie mama – vrouw – coach – consultant én onderneemster zijn, is bij momenten erg veel. Zeker als er dan nog opportuniteiten aan komen waaien om na een drukke werkweek ook nog heel fijne – en dus ook wel drukke – weekends door te maken.

Trop is teveel

Afgelopen weekend had ik bijvoorbeeld een super fijn maar erg druk weekend. Van vrijdagavond tot maandagavond zat het bomvol met à l’improviste BBQ’s, gezellige afspraakjes, verjaardags- en communiefeesten. “Maar dat ís toch ontspannend???” hoorde ik mezelf deze ochtend citeren.

Maar eigenlijk… ging mijn drukke werkweek van vorige week door al die activiteit quasi zonder pauze over in een nieuwe, drukke werkweek. En ergens besef ik dat wel – of nee, mijn lijf VOELT dat. Ik ben moe, mijn stem is het aan’t begeven en ik heb een klein beetje moeite om alles in een helder perspectief te krijgen. O ja… mijn oerbrein is het aan het overnemen.

Roer omgooien en weer keuzes maken

Het bewustzijn, daar begint het mee. Dat lukt mij op zich aardig. Ik heb intussen niet veel nodig om mijn neus genoeg op de feiten te drukken en te weten dat ik niet zomaar mag verder blijven doen. Ik heb het zelfs nog niet zo lang geleden helemaal uitgeschreven in mijn blog over doseren.

En ja, ik herinner mij dat daar ook in staat dat het zoeken naar balans een blijvende opdracht is. Om mezelf niet voorbij te lopen is het NU tijd om weer stil te staan bij mijn keuzes en het roer om te gooien. Of nee. Eigenlijk hoeft het zo drastisch niet. Ik weet heel goed waar ik naartoe moet. Alleen heeft de wind wat te hard geblazen en ben ik even uit koers.

Uitblazen en op adem komen

Op adem komen. Ademen. In. Uit. Lucht. Wind. Wind in mijn zeilen.

Ja, dat is het. Ik moet even uitblazen, wat zachter wind in mijn zeilen krijgen en dat gaat mij weer ruimte geven om te ademen. Ademruimte.

Even in de modder rollen en dan bloeien

Net zoals de lotusbloem groeit uit de modder, zo liggen er voor elk van ons ook kansen klaar na periodes van ploeteren. Het is ok om even te rollen in de modder. Voel en leef bewust om daaruit te leren wat je nodig hebt.

Ik heb vandaag alvast geleerd dat ik LICHT, ZON en LUCHT nodig heb. Voorlopig zijn het nog eerder vage begrippen. Ik laat het even zo en de tijd zal mij wel tonen hoe ik daarmee verder kan groeien.

Mijn ‘klein berichtje’ over ploeteren is wat langer geworden. Maar er staat precies in wat ik vandaag meedraag en wat ik met veel warmte wil uitdragen! Zodat ik voor anderen een steun kan zijn in hun ploeterproces en kan zeggen: “Het is ok en ook dat ploeteren mag er zijn”.
Omarm je ploetermomenten en laat het groeien je verder overkomen!

Heb je na het lezen nood om even samen van gedachten te wisselen, weet dat ik je dan graag ontvang om met volle aandacht naar jouw verhaal te luisteren.

Het verhaal van Evelien: van zorgende mama tot warme businesswoman

Het verhaal van Evelien: van zorgende mama tot warme businesswoman

Het was begin zomer 2016 toen ze een berichtje naliet op mijn voicemail. Of ik haar eens kon terugbellen. Later hoorde ik van Evelien hoeveel moeite die telefoon haar had gekost. Toen ze een kleine twee weken later in het blauwe zeteltje recht tegenover mij zat, vertelde ze over het extra zetje dat ze nodig had gehad om te bellenLees hier haar ervaring met loopbaancoaching.

Wat voorzichtig en onzeker is ze gestart. Tegelijk ook vol energie en drive die zo hard klaar zat om uit te barsten en voluit te gaan. Ze is gegaan. En hoe… Met super veel trots wil ik vandaag graag het verhaal vertellen van Evelien die ik op enkele maanden zag groeien van zorgende vrouw naar warme zakenmadam. Ik heb het al vaak gezegd, ze is een toppertje in haar vak. Daar twijfelde ze zelf wel wat aan, maar door het traject waarin ik haar mocht begeleiden, groeide het vertrouwen.

Ik ben geen harde zakenvrouw, ik wil gewoon andere mensen helpen met hun ding. Dankzij Griet leerde ik dat dat gewoon ook mag. Je mag zelf kiezen wat er belangrijk is voor jou en daar voor gaan.

Vandaag is Evelien Expert in Online Communicatie en eigenaar van haar bedrijfje Get NoticedZe slaagde erin haar ideale job zélf vorm te geven, waardoor ze nog altijd tijd heeft om mama te zijn én toch ook professioneel die uitdagingen aan te gaan die haar energie geven. EN-EN, zonder te moeten kiezen tussen één van die uitersten. Na de vele vragen die ik haar voorlegde om haar als coach uit te dagen in haar loopbaankeuzes, wou Evelien heel graag enkel laatste vragen beantwoorden om haar verhaal met jullie te delen.

Evelien, wat was voor jou de aanleiding om de stap te zetten naar loopbaancoaching? Met welk gevoel ben je er aan gestart?

Ik liep vast in de combinatie gezin, werk en huishouden. Ergens had ik een passie om voor mijn eigen ding te gaan en mijn talenten ergens voor in te zetten! Maar tegelijk leek dat heel erg te botsen met de prioriteit die ik aan mijn gezin wil geven…
Ik geraakte er niet uit en hoorde toevallig over de loopbaancheques. Ik zat op dat moment in bevallingsrust en had nog nét recht op de cheques dus ben meteen gaan zoeken naar een geschikte coach.

Het aanbod loopbaancoaches is erg groot. Wat was voor jou belangrijk in je keuze en hoe ben je uiteindelijk bij mij beland?

Ik zocht heel specifiek iemand die professioneel over kwam en die ervaring had, liefst rond talent. Het is niet makkelijk om je eigen talenten onder woorden te brengen dus ik zocht echt wel iemand die er in getraind is om talenten op te merken. Bij Griet las ik over haar werk als assessment consultant, waarbij ze voor bedrijven de juiste persoon op de juiste plaats moet zoeken. Ik was nogal onzeker (nog steeds een beetje!) of ik écht wel had wat er nodig is om voor mijn droom te gaan en ik wou dat iemand met ervaring daar een objectieve mening over kon geven. En iemand die de juiste persoon op de juiste plaats kan zoeken, kan vast ook de juiste plaats voor die persoon vinden.

Hooggevoeligheid was ook een thema waar ik nog wat over twijfelde. Ik had een prenatale depressie gehad en ik had zoiets van “iemand die met hooggevoeligheid om kan weet vast ook hoe je moet omgaan met iemand die een depressie gehad heeft”. Of dat ook zo is weet ik niet, maar Griet liet mij wel heel goed zien hoe hooggevoeligheid uiteindelijk ook een rol speelde in mijn leven en hoe ik er praktisch mee om kan gaan.

Is er voor jou zoiets als een kantelmoment geweest in het traject? Kijk je daar nu nog naar terug?

De oefening rond kernwaarden! Die kernwaarden zou je idealiter in je job ook moeten toepassen om echt content te zijn met wat je doet. Bij mij kwam sterk naar voor dat ik anderen moet helpen en dat mijn persoonlijk leven niet onder het werk mag bezwijken. Dat past zodanig bij mij, dat was echt een eye-opener! Ik ben geen harde zakenvrouw, ik wil gewoon andere mensen helpen met hun ding. Dankzij Griet leerde ik dat dat gewoon ook mag. Je mag zelf kiezen wat er belangrijk is voor jou en daar voor gaan.

Op welke manier heeft de loopbaancoaching jou verder geholpen?

Griet bemoedigde mij om in mezelf te geloven en om er gewoon voor te gaan! Wat had ik immers te verliezen? En nu sta ik hier. Een eigen zaak, mijn leven weer een klein beetje meer op orde… Natuurlijk komt dat niet allemaal door de coaching, maar het was wel een enorme steun om stapje voor stapje keuzes te maken die bij mij passen.

Wat waren jouw verwachtingen bij aanvang van het traject? Op welke manier hebben die een plaats gekregen?

Ik verwachtte meer testjes maar kreeg vooral inzicht door te praten en alles een plek te geven in mijn denken. Ik verwachtte niet zozeer een duidelijk antwoord maar wel een manier om mezelf beter te leren kennen en zo gefundeerde keuzes te maken. Die verwachting is volledig ingelost!

Je hebt tijdens en na je traject heel mooie persoonlijke én professionele stappen gezet. Hoe kijk je daar nu op terug?

Ik vind het nog steeds allemaal heel spannend en soms overweldigend! Maar ik heb nu “ankers” om mijn keuze aan vast te hangen. Ik weet wat belangrijk is voor mij en kan daarop verder bouwen. Ik kreeg bijvoorbeeld een mooi aanbod van één van mijn grote voorbeelden om als freelancer voor haar te werken! Na de eerste euforie kon ik even rustig gaan zitten en alles overlopen: is dit ook goed voor mijn gezin? Help ik er anderen mee? Ga ik met dit aanbod verder in de juiste richting? Dat biedt zo veel rust!

Als je nog een laatste boodschap mag meegeven aan diegene die nog twijfelt, wat zou je dan vertellen?

Het is maar een kleine investering waar je zó veel uit haalt, niet twijfelen! Durf in jezelf te investeren en laat je begeleiden in de zoektocht naar wat jij echt wil doen. Zoek een coach die bij jou past en kijk zeker naar de ervaring en professionaliteit van de coach.

 

Als coach ben ik trots om dit verhaal te mogen brengen. Natúúrlijk heeft Evelien het grootste werk zelf gedaan. Maar ik heb haar daarin een klein beetje mogen begeleiden en heb iemand gezien die haar talenten leerde zien en er volop mee aan de slag is gegaan. Dat geeft energie. Daar ligt mijn passie dan: even een heel klein stukje meewandelen op het pad van mensen en hen de kans geven om in de spiegel van hun ziel te durven kijken. Even naar binnen piepen en hen helpen in hun kracht te staan om daarna volop te kiezen voor wie ze écht zijn en wat ze écht willen doen.

Het vertrouwen in Evelien was groot en ik ben haar dankbaar dat ik na het traject ook een beetje haar eerste klant mocht worden. Met mijn website wil ik dan ook heel graag een referentie zijn voor haar werk! Dankje Evelien! Dankje dat ik gebruik mocht maken van je talent om ondernemers online zichtbaar te helpen maken!

 

Ben je geïnspireerd door het verhaal van Evelien en wil je zelf ook werk maken van die loopbaan die past in jouw verhaal? Klik hieronder dan snel om een afspraak te maken voor een kennismakingsgesprek. Dat is alvast de eerste stap!

Ja! Ik wil een GRATIS kennismakingsgesprek

 

Nieuwe infosessie

Nieuwe infosessie

Tijd om een nieuwe koers te varen?…

Op zoek naar meer balans tussen werk en privé?…

Wil je meer energie en veerkracht om de dagelijkse bronnen van stress op het werk beter te hanteren?…

Benieuwd wat je mogelijkheden nog zijn?…

Wil je even stilstaan bij je competenties, waarden en talenten?…

Graag verder aan de slag met je passie?…

 

… Dan kan loopbaancoaching voor jou een toegankelijke manier zijn om je loopbaan, je talenten en je ambities in kaart te brengen!

Ben je nog niet overtuigd? Van harte welkom op de volgende infosessie in de praktijk te Deinze op maandag 27 maart 2017 om 20u. Graag een seintje vooraf via het contactformulier!

Klik om naar de contactpagina te gaan

Voorlopig is er nog geen infosessie gepland in Oudenaarde. Wil je toch liever daar komen, laat het mij zeker weten! Bij voldoende interesse plan ik een extra sessie in!