Altijd te druk: de bezige bij op zoek naar uitdaging?

Altijd te druk: de bezige bij op zoek naar uitdaging?

Altijd te druk. Druk, druk, druk. Het lijkt dag van vandaag het standaardantwoord wanneer je iemand vraagt hoe het gaat. Ook ik antwoord dat bijna automatisch. En al probeer ik heel bewust om te gaan met woorden als ‘druk’, ‘ontspanning’ en ‘rust’, ik betrap mezelf er heel erg vaak op dat het mijn eerste en vaak standaard antwoord is. Door de veelheid aan activiteiten waarmee ik bezig ben – en die ik allemaal, jawel, perfect wil uitvoeren, heb ik vaak het gevoel dat ik amper de bordjes in de lucht kan houden. Het lijkt altijd te druk. Dus ben ik deze week naar een lezing gegaan van filosoof en professor Ignaas Devisch met de welluidende titel Rusteloosheid: pleidooi voor een mateloos leven. Getriggerd door het onderwerp. Omdat ik als loopbaancoach interesse heb in het vraagstuk over hoe we in onze huidige maatschappij stress en burnout kunnen voorkomen. En wat rusteloosheid daar dan in kan betekenen. 

Altijd te druk: de ontnuchterende realiteit

We voelen het allemaal. De druk om het hoofd boven water te houden en alles gedaan te krijgen wat op ons bordje terecht komt. Meteen wordt dit gelinkt aan de snelheid waarmee onze maatschappij maar door raast. We racen van activiteit naar activiteit. Overdag op het werk, ’s avonds en in het weekend privé. We racen door van week naar week, van jaar naar jaar. Flits. Ons leven lijkt zomaar voorbij te schieten en we lijken amper op adem te kunnen komen. Herkenbaar? Voor mij alvast wel. Want ik mag nog zo veel coach zijn en in theorie heel goed weten hoe het idealiter moet, zo evident is het ook voor mij in de combinatie werk en gezin niet.

Het is dan ook nogal ontnuchterend wanneer het publiek al meteen de boodschap krijgt dat een druk bestaan van alle tijden is. Alles gaat alsmaar sneller. Meer met minder. En tegelijk is dit een fenomeen dat zich blijft herhalen. Ver voor onze huidige, moderne samenleving werd er al geschreven over de toenemende druk. Kan je je voorstellen dat er eind de jaren ’60 zelfs gevreesd werd voor verveling in de 21ste eeuw? Onder het moto ‘time is money’ werd er meer en meer geautomatiseerd. Het gebruik van automatische systemen zou tijd moeten vrij maken. Men dacht dat die automatisering zo ver zou gaan dat machines zoveel zouden overnemen dat de mens niets meer om handen zou hebben. Really??? We zouden het nu nochtans niet zeggen! Herkenbaar? Hm, als we eerlijk zijn dan wordt er ook nu gespeculeerd dat er steeds minder jobs zullen omdat ze plaats moeten wijken voor computers en processen. Het maakt mij alvast nieuwsgierig naar hoe we dit binnen 50 jaar gaan ervaren.

Druk van de sociale status

Er zijn wel wat redenen die we kunnen aanhalen over het waarom van al die drukte. Waarom is het zo makkelijk om te ‘klagen’ over hoe druk het wel is, maar is het zo moeilijk om daar effectief mee aan de slag te gaan. Waarom doen we niet gewoon een beetje minder? Vanwaar die tweestrijd tussen vinden dat het teveel is en er verder niets fundamenteel aan doen. Oh ja, ik blijf bekennen. Wie mij nauw aan het hart ligt weet dat ik ook worstel met die strijd om eigenlijk minder te willen doen, maar daar geen knopen durf in door te hakken. Althans, ik hak wel, maar niet snel of niet drastisch genoeg. En zo blijven er altijd worteltjes achter die snel weer tot stevige twijgen groeien. Ik moet de professor gelijk geven wanneer hij de link legt naar sociale status. Het lijkt zo te horen, dat altijd te druk – zijn. Doe je niet mee, dan val je uit de sociale boot. Niets doen staat niet en sociale status hangt af van de agenda. Kijk maar naar de discussies wanneer het gaat over thuisblijfmama’s om maar iets te zeggen. Zéker als die mama dan nog hoog geschoold is.

Alles uit het leven halen

Maar er is meer. Het tempo waarmee we willen leven om maar geen enkele opportuniteit te missen. De dag van vandaag leeft het idee dat we maar een goed leven hebben gehad als we er alles uit gehaald hebben wat mogelijk is. En omdat we maar één kans hebben, moeten we die ten volle grijpen. FOMO noemen ze dat. Fear.Of.Missing.Out. De schrik om ook maar iets te missen is vaak groter dan de stap om rustiger aan te doen. Omdat we zo bang zijn vanalles mis te lopen, wordt er zo moeilijk gekozen. Want het spreekwoord zegt het toch? Kiezen is verliezen. Dus wordt er niet gekozen en zien we massaal heil in het multitasken. Wie al iets of wat bezig is met hoe het stressbrein functioneert, weet intussen wel dat multitasken niet werkt. Integendeel. Met de gekende gevolgen van stress en burnout.

NV ‘Ik’

En als we dan ergens wel voelen dat het misloopt, zoeken we massaal de weg van zelfontplooiing. We zoeken naar activiteiten die helpen om te ontstressen en in teken staan van zingeving. Onze identiteit is een project geworden, de NV Ik. Een project dat continu in ontwikkeling is en dat doorgaat in de vrije tijd. Wie ben ik maakt plaats voor wie zou ik moeten zijn. Uiteraard vraagt dat tijd. Dus tijdens de werkdag wordt er nog een extra tandje bij gestoken om ‘na de uren’ genoeg tijd te hebben om ook nog aan zelfzorg en zelfontwikkeling te doen. Bij mij begint het al te dagen. Ik herken bij mezelf inderdaad die druk om als professional zo efficiënt mogelijk te presteren om nog voldoende tijd over te hebben voor mezelf. En als ik er dan voor kies om niet mee te gaan in de rush en niet naar ieder netwerk-evenement te gaan, dan staat mister FOMO daar. Want door te kiezen voor mijn rust, mis ik ongetwijfeld massaal veel interessante contacten en wie weet ook boeiende, goed betaalde opdrachten. En ik heb het idee dat ik tussen al mijn concullega’s niet echt opval, want nee, ik ben nogal op mijn rust gesteld waardoor ik energie geef aan mijn klanten en niet aan mijn PR en marketing. En hup daar is dan de sociale druk. Zoals ook het idee dat leeft dat je als coach een boek MOET schrijven. Waarom? vraag ik me af. En tegelijk zoek ik koortsachtig naar een goed onderwerp en een sprekende titel.

Rusteloosheid als motor voor groei

Is het dan werkelijk zo erg gesteld met ons? Je zou het bijna denken! Gelukkige krijg ik tijdens de lezing ook een keerzijde te horen. De mens is blijkbaar niet gemaakt om stil te zitten. Ooit zijn er onderzoeken gedaan waarbij proefpersonen in een donkere kamer werden geplaatst om niets te doen. Een kwartier is het gemiddelde dat werd opgetekend. Stel je voor! Een gemiddelde van 15 minuten voordat iemand genoeg heeft van het niets doen. Deze bezige bij herkent het alvast. Hoe moeilijk is het niet voor mij om op een zondag als deze –  om maar een voorbeeld te geven – een hele dag gewoon niets wezenlijk productief te doen. We slagen er niet in om niets te doen. Die rusteloosheid zit in lijf en leden. Ik voel dat soms letterlijk dat armen en benen vooruit willen. Op zich is het niet slecht om je lichaam van tijd tot tijd tot rust te laten komen. Daar schreef ik eerder een boeiende blog over: Stress en geestelijk uitgeput? Laat je lichaam onder handen nemen! Al heeft rusteloosheid ook een positieve kant van de medaille. Het is een soort goesting, een drive om iets met ons leven aan te vangen.

Kiezen voor passie

De kunst is om die rusteloosheid optimaal in te zetten. Niet omwille van je sociale status of om alles wat op je pad komt zonder meer aan te pakken. Want dan blijf je hangen in Altijd te druk. En daar kruist de visie van Ignaas Devisch de mijne. Alleen zijn de keuzemogelijkheden vandaag zo groot. En voor elke keuze die je maakt komen er 10 nieuwe in de plaats. Dat is ongetwijfeld wél eigen aan onze huidige maatschappij. 50 jaar geleden zou je niet voor hebben dat je één boek over zelfontwikkeling leest om te eindigen met een wish-list van nog tien andere boeken. Er is overvloed. Te veel om te kiezen. En daar zit dan het gevaar wanneer je NV Ik in teken staat van wie je zou moeten zijn. Dan worden keuzes niet bepaald om wie je bent en wat je zelf wil, maar om de sociale status. Ik kon wel juichen als een klein kind toen de spreker ten berde bracht dat het toch schoon zou zijn als iedereen zo maximaal mogelijk in het werk activiteiten kan vinden die persoonlijke voldoening en groei geven. Zodat we daar niet krampachtig naar op zoek moeten gaan buiten het werk. Hoe zou het zijn als het professioneel leven niet zodanig energievretend is, waardoor we veel minder naar energiegevende compensatie moeten zoeken in de vrije tijd?

En toch hoor ik als loopbaancoach zo vaak mensen die wel voelen dat ze niet op de juiste plaats zitten, maar alleen zo moeilijk in beweging komen om uit hun situatie te komen. Kiezen voor passie, voor wat heel dicht bij jezelf ligt, blijkt de oplossing te zijn, maar blijft een oh zo moeilijke oefening. Want de weg tussen weten wat je passie is en daar dan ook de juiste stappen voor zetten is niet vanzelfsprekend. Opnieuw kijk ik naar mezelf als voorbeeld. Ik weet verdomd goed waar mijn hart warm van wordt: het vanuit verbinding begeleiden van mensen in de zoektocht naar een passende job en naar meer energie. Mijn passie ligt met zekerheid in het werk dat ik als coach doe, zowel in loopbaancoaching als in het begeleiden bij stress & burnout. En toch hoor ik mezelf ‘ja’ zeggen als er opdrachten komen die daar minder bij aansluiten. Want dat geeft zekerheid. Of ik voel mij erkend als expert en adviseur, waardoor mijn ego sneller spreekt dan mijn hart.

Wat als het dan toch te veel is?

Het zou nogal hypocriet zijn als ik na één uurtje luisteren naar een professor-filosoof plots van oordeel zou zijn dat het heel simpel is. In de praktijk is het niet altijd zo eenvoudig. Zelf merk ik dat het deugd doet om te kunnen sparren met een collega of coach. Door uitgedaagd te worden in mijn denken en voelen, krijg ik terug een (meer) heldere kijk. Mijn focus wordt telkens weer (een beetje meer) duidelijk. (Jaja, je leest het goed, ik zet de woordjes ‘meer’ tussen haakjes. Omdat het niet met een vingerknip gaat. Elke gesprek geeft mij nieuwe inzichten en brengt mij een beetje dichter bij mijn doel, maar het blijft een stap-voor-stap-verhaal.) Ik heb zo een aantal mensen om me heen waarbij ook ik van tijd tot tijd te rade ga. En telkens opnieuw merk ik nadien dat ik weer stappen zet. Als het dan toch te veel is, dan kan ik alleen maar aanraden om een coach te raadplegen. Afhankelijk van het thema dat voor jou het meeste speelt. Ikzelf kan je helpen met loopbaancoaching via VDAB of stress & burnout coaching. En ik heb gelukkig vele collega’s die hetzelfde doen. Als er iets is waar ik in deze maatschappij van ‘NV ik’-jes blij om ben, dan is het wel dat de stap naar persoonlijke begeleiding veel kleiner is geworden. Dat persoonlijke ontwikkeling meer en meer uit de taboe-sfeer geraakt.

Voldoening en trots

Om de cirkel rond te maken, kan ik wel nog zeggen wat dat steeds groter wordend bewustzijn van het NV Ik en de behoefte aan zelfontplooiing ook nog betekent. We zijn dan wel veel meer dan onze voorouders gericht op persoonlijke ontwikkeling en groei, de voldoening en de trots zijn er evengoed en exponentiële mate wanneer we vanuit bewustzijn onze passie beleven. Daar ben ik zeker van. Als ik verhalen mag delen zoals dat van Evelien, dan ben ik trots. Trots dat ik met mijn passie mensen kan helpen om in de strijd met Altijd te druk toch wat meer voor zichzelf te kiezen.

Ben je geboeid door deze blog? Doe mij een plezier en geef Co.Con een like op facebook en deel de post verder!

Geef Co.Con een like!

La rentrée, symbool van de nieuwe start

La rentrée, symbool van de nieuwe start

La rentrée ofte 1 september voor de Fransen. Là-ren-trée. Een zalig woord heb ik dat altijd gevonden. Wie mij een beetje beter kent weet misschien dat Frans mijn lievelings-vreemde-taal is. Dat Engels accent ligt mij niet goed in de mond – ook al heb ik in het 6de middelbaar de prijs voor Engels gekregen, maar dat had wellicht meer te maken met de Spaanse furie in mij die gesproken bij een discussie met de leraar. Maar Frans, I love it… oeps J’adore ça … . 

Een frisse start

Terug naar la rentrée. In één begrip hebben ze het in Frankrijk over de terugkeer naar school na de grote zomervakantie. Bij ons is dat steevast 1 september, in la douce France verschilt dat per locatie al eens van dag. Als je het zo bekijkt is het lekker makkelijk om daar gewoon een term voor te hebben.

Waarom het begrip mij steeds zo heeft aangetrokken heb ik nooit geweten. Maar als ik er nu verder op inzoom, dan stel ik vast dat ik spontaan tot de associatie met ‘een frisse start‘ kom. De mogelijkheid die je elk jaar krijgt om opnieuw te beginnen. Telkens een nieuwe kans. Telkens een nieuwe uitdaging. En al het voorgaande kan je achter je laten als je dat wil.

Met volle moed vooruit

En laat die steeds terugkerende nieuwe kansen nu net datgene zijn wat ik als coach iedereen zo hard gun en graag mee help realiseren. Ongeacht welke beslissingen of welke keuzes je ooit gemaakt hebt, je hebt altijd de mogelijkheid om te kiezen voor een nieuwe start. AL-TIJD. Ook al lijkt het niet evident. Ook al is het niet altijd makkelijk en vanzelfsprekend. Dagelijks werk ik met mensen die een nieuwe start maken na een burn-out of een straffe wending nemen in hun loopbaan. Maar ook zij die na een sessie aan de slag gaan om nieuw geleerde communicatieskills toe te passen bij hun collega’s maken een nieuwe start. Met volle moed gaan ze aan de slag. 

Het zit ‘m ook in de kleine dingen

Beslissen om ergens een nieuwe start te maken hoeft niet te gaan om grootse of drastische realisaties. Maar liefst wel over datgene wat diep uit je binnenste komt. Ik heb het hier dus niet over de talloze ‘goede voornemens’ die jaarlijks op nieuwjaar worden gelanceerd. Wel over de beweging die je maakt of de stappen die je zet omdat het voelt als de juiste nieuwe weg. Elke keuze die je maakt om opnieuw te starten is een goeie keuze en brengt je dichter bij je persoonlijke missie. Ook als blijkt dat je nadien toch terug moet bijsturen of weer moet afslaan. Gaandeweg teken je zo je eigen, persoonlijke landkaart.

Fouten maken is toegelaten

Maar ook het leren uit je fouten en jezelf toestaan dat niet alles perfect hoeft te zijn hoort bij ‘een frisse start’ nemen. Dat betekent dat je mild mag zijn voor jezelf, want hé, uit elke fout kan je leren en telkens weer komt er een kans om het opnieuw te proberen. Denk maar aan de tijd dat je auto leerde rijden. In het begin is dat sukkelen, tot en met. Zelf ben ik ooit nog uitgestapt aan ‘De Sterre’ in Gent – jaja, nu is dat schoon aangelegd, maar 20 jaar geleden was het daar hel om te leren rijden. Ik was een schijtluis als leerling-chauffeur en ook telkens over een brug was ik in paniek dat net ik diegene zou zijn die naar beneden zou storten. En toch ben ik telkens opnieuw ingestapt en heb ik beetje bij beetje leren rijden. Ter info: met trots kan ik nu zeggen dat mijn man mij ‘een goeie chauffeur’ vindt. En dat is een compliment, want hij is op dat vlak kritisch publiek. 

Het is door fouten te maken en telkens opnieuw de moed te hebben om een frisse start te nemen dat je als mens kan groeien. Schenk jezelf dus ook die kansen. 

Afgedwaald en terug naar af

Ik ben intussen wat afgedwaald van dat schone Franse woord, dus ik kom nog even terug. Ik hoop dat jij via mijn verhaal een beetje geïnspireerd bent door de schoonheid van het woord La Rentrée – met een grote R. Ik hoop dat ik je wat heb kunnen prikkelen om met meer mildheid naar jezelf, je fouten en je kansen te kijken. Als kers op de taart geef ik nog mee dat La Rentrée ook thuiskomst betekent. En als dat geen mooi sluitstuk is van dit verhaal: geef je zelf telkens opnieuw kansen om een frisse start te nemen, dan kom je op den duur zeker en vast helemaal thuis bij jezelf. Bij de pure, ware ik. Bij de passie die diep vanbinnen leeft.

Ik wens jou de kracht, de moed en de fun van het steeds opnieuw herbeginnen, telkens wanneer het nodig is. 

Leren doseren. Hoe? Zo!

Leren doseren. Hoe? Zo!

Een tijdje geleden kreeg ik de vraag om voor de website www.elkedagenergie.be een blog te schrijven over een onderwerp binnen mijn expertiseveld. Omdat ik de laatste tijd heel vaak lees en hoor dat mensen moeite hebben met het vinden van een ideale balans in hun energiehuishouding, heb ik daarover mijn verhaal in de zoektocht naar evenwicht uitgeschreven. Je vindt hier meteen ook 6 tips om mee aan de slag te gaan.

De aanleiding

Daar zat ik dan. Van de ene dag op de andere zei mijn lichaam STOP. Ik heb altijd een sterke wil gehad om door te gaan. ‘Doe je best’ en ‘wees perfect’ zijn lange tijd mijn drivers geweest. Het heeft iets te maken met perfectionisme, dat weet ik nu. Die ongelooflijke drang om te pleasen en verantwoordelijkheid op te nemen. Té veel verantwoordelijkheid waardoor ik langzaam aan over mijn grenzen ben gegaan. Als ik terugblik, dan heeft het proces erg lang geduurd. Doseren stond niet echt in mijn woordenboek. Eerder ‘een tandje bij steken en dan lukt het wel’. Intussen ligt de tijd van uitgeblust al eventjes achter mij en heb ik keuzes gemaakt. Vooral de keuze om mijn eigen weg te gaan en te kiezen voor wat mij energie geeft in een job. Daarom ben ik nu zelfstandig. Zodat ik zelf kan bepalen hoe en op welke manier ik met mijn tijd omga. Maar ook met de intensiteit en de kwaliteit van wat ik doe. Zo doe ik nu wat ik graag doe, waar ik mijn energie uit haal, wat mijn passie is: het begeleiden van mensen in de zoektocht naar de kracht die diep van binnen leeft. Alleen, als je in je passie leeft, is de verleiding groot om opnieuw veel te blijven geven en al snel loop je jezelf terug voorbij. Wat mij voor die stap naar het zelfstandig zijn erg makkelijk leek, blijkt als ex-burnouter nog steeds een dagelijks zoeken naar evenwicht. Doseren en het zoeken naar balans lijkt heel makkelijk gezegd, maar is in werkelijkheid zo moeilijk gedaan. Het heeft iets te maken met die drivers. Ze zitten in lijf en leden, daar raak je niet zomaar van af. Op zoek gaan naar patronen en drijfveren is dus één iets. Als je ze kent, kan je er alvast wat bewuster mee omgaan. Maar dan nog is de verleiding vaak groot om tóch terug over de grens te gaan.

Worstelen met tijd 

Als ik nadenkt over hoe ik voor mezelf probeer te doseren op zoek naar balans, dan merk ik dat het voor mezelf veel te maken heeft met tijd. Tijd én energie. Twee sleutelwoorden in mijn eeuwige zoektocht naar balans. Ik heb ik iets met tijd. Tijd is mijn vriend. Maar tegelijk ook mijn vijand. Ik weet dat het belangrijk is om zuinig te zijn met mijn tijd. MIJN tijd. ME time. En toch blijft het worstelen. Dag in, dag uit, want als ik ervoor kies om tijd in te bouwen voor het opladen van energie, heb ik vaak het gevoel dat er te weinig tijd overblijft voor alle leuke dingen.
Binnen maar ook buiten

Je kan je tijd maar één keer geven. Tijd komt nooit meer terug.

Intussen heb ik geleerd over mezelf dat ik een Extraverte introvert ben. Het is wat vergelijkbaar met een extraverte HSP (high sensation seaker), met dat verschil dat ik niet sta te springen om heel avontuurlijke dingen te proberen. Ik heb rust en tijd voor mezelf nodig om energie op te laden. Als ik me niet goed voel, dan kruip ik liefst in een hoekje van de zetel onder een warm dekentje. Maar als ik me goed voel, dan is het zalig om urenlang met iemand de diepste gesprekken te voeren. En gezellige etentjes of apero met goeie vrienden vind ik fantastische. En net dat maakt het vaak zo moeilijk om te doseren. De rust die ik eigenlijk zo hard nodig heb, gun ik mezelf vaak niet omdat er zo veel interessants voor me ligt dat ik niet wil missen. FOMO om het met een chic woord te zeggen: Fear Of Missing Out!

Doseren. Hoe? Zo!

De sleutel lijkt te liggen in het doseren, het zoeken naar balans. Evenwicht. Het klinkt bekend als je een burnout hebt of gehad hebt. Iedereen geeft je de ‘gouden raad’ om te doseren. Maar zo eenvoudig dit wordt gezegd, zo moeilijk is het om in praktijk om te zetten. Want wat is dat ‘doseren’? En hoe begin je daar mee als je midden in de uitputting of de rush zit? Letterlijk gezien betekent ‘doseren’ het opsplitsen in kleine hoeveelheden. Als ik even terugblik naar mijn eigen verhaal, dan is het doseren begonnen met het bewust kiezen voor hoe ik mijn tijd verder zou indelen. Ik ben ‘gedoseerd’ terug aan het werk gegaan, 3 dagen in de week. In kleine stukjes zodat er voldoende tijd was om te recupereren. Maar ook op vlak van energie kan je op zoek gaan naar mogelijkheden om te doseren. Als je de ene dag extra van je energie gegeven hebt, is het belangrijk om daarna wat te minderen. Doseren gaat dus eigenlijk over het zoeken naar een balans in het gebruiken van je tijd en energie.
Om je alvast een stapje vooruit te helpen, geef ik hier een aantal tips mee die ik zelf probeer toe te passen in het doseren. De ene dag lukt het al beter dan de anderen, maar ze zijn voor mij een goede leidraad.

1. Bepaal hoe jouw balans er uit ziet

Hoe de ideale balans er uit ziet is voor iedereen verschillend. Neem dus even de tijd om te bepalen welke onderdelen in jouw leven van belang zijn en hoeveel aandacht je daar aan wil besteden. Het kan handig zijn om dat visueel te maken door middel van een spinnenwebmodel of een agenda. Als je weet wat er voor jou belangrijk is, dan wordt het makkelijker je daar ook op te richten en keuzes op af te stemmen.

2. Leer bewust eigen keuzes maken

Meestal wordt er gezegd dat je moet leren ‘nee-zeggen’. Ik ben niet zo fan van die tip. Want het type persoonlijkheid dat in burnout gaat heeft het heel erg moeilijk met dat nee zeggen. En als je dan verplicht wordt om dat te leren en dat blijkt niet te lukken, heb je meteen een recept voor nieuwe faal-ervaring. Niet goed dus. Ik hou liever van bewust keuzes leren maken. Je hoeft niet altijd neen te zeggen. Wat wél belangrijk is, is dat je leert om voordat je keuzes maakt of beslissingen neemt eerst stil te staan bij wat je zelf wil. En liefst niet met je hoofd, maar wel met je hart. Probeer ook van moeten mogen te maken en van willen kunnen. Je màg doen wat je kàn, wat haalbaar is binnen je fysieke mogelijkheden en volgens de keuzes die je hebt gemaakt. Voortaan is het goed om komaf te maken met te moeten wat je allemaal wil. Want dat is bij een bevlogen perfectionist vaak onrealistisch veel.

3. De kunst van het plannen

Plan niet alleen je afspraken goed, maar ook je momenten van rust. Het kan goed zijn voor jezelf om te bepalen hoeveel dagen, dagdelen of avonden je aan een bepaalde activiteit wil spenderen. Voor mezelf betekent dit bijvoorbeeld dat ik maximaal 2 avonden per week uit huis wil zijn en vrijdagavond is heilige familietijd. De weken waarin wij donderdag date-dag hebben, plan ik dus maar 1 avond-coaching in. Het is écht belangrijk om dit voor jezelf te beslissen. Bij de start van mijn praktijk had ik daar niet bewust over nagedacht, waardoor ik al snel merkte dat ik mijn agenda elke avond vol propte. Van balans was zo snel niet veel meer over.

4. Communiceer over je noden

Iemand anders kan niet in je hoofd kijken. Het is dus o zo belangrijk dat je uitspreekt wat je behoeften zijn. En liefst ook op voorhand, zodat het niet nodig is om je te verdedigen wanneer je dreigt over de grens te gaan. En wanneer het toch gebeurt dat je dreigt door te buigen, durf dan terugkomen op gemaakte afspraken. Doe je dat niet, dan verval je terug in je patroon van pleasen. Een vraag die je jezelf kan stellen om een keuze te maken is ‘Voor wie of waarom wil ik dit doen?’. Is het antwoord niet ‘Voor mezelf’, dan weet je wat je te doen staat!

5. Ontspannen

De beste manier om te ontspannen is voor iedereen verschillend. Voor sommigen is yoga en meditatie dé relaxatie bij uitstek. Ikzelf wordt er tureluur van. Loop dus niet zomaar mee in de hypes die je langs alle kanten worden opgedrongen, maar zoek wat écht bij jou past. Het kan helpen om een lijstje te maken van 5 korte en 5 lange activiteiten die voor jou ontspannend zijn. Hang dit op een plaats waar je vaak komt of vaak behoefte hebt aan ontspanning, zodat je bij nood snel even kan spieken.

6. Leer je alarmsignalen kennen

Tot slot misschien nog de belangrijkste tip: leer je eigen, persoonlijke alarmsignalen kennen die aangeven dat de balans zoek is en je over je grenzen gaat. Ook deze signalen zijn voor iedereen anders. Vaak zijn het kleine, heel typische dingetjes die je laten merken dat ‘het weer zover is’. Omdat dit zo belangrijk is te weten wat jouw eigen typische ‘kantjes’ zijn, is dit een onderdeel dat ik bij Burnout begeleiding ook altijd zal helpen in kaart brengen. Bewustzijn is immers de eerste stap naar mogelijke actie.

Voel je na het lezen van deze tekst nood aan extra ondersteuning in je zoektocht, weet dan dat ik je als coach graag verder help en neem gerust contact op. Een traject bij Co.Con heeft als doel je inzicht te geven in jouw energiebalans, jouw keuzes en de acties die jou verder kunnen helpen. JIJ en jouw unieke situatie zijn het uitgangspunt.

Stress en geestelijk uitgeput? Laat je lichaam onder handen nemen!

Stress en geestelijk uitgeput? Laat je lichaam onder handen nemen!

Luister naar je lichaam. Dat is wat iemand met stress of burnout met de regelmaat van de klok te horen krijgt. Luister naar je lichaam. Gewoon. Ja, echt gewoon? De praktijk blijkt minder simpel te zijn. Want als we eerlijk zijn… mocht iedereen zo gemakkelijk naar zijn of haar lichaam luisteren, dan waren we toch niet zo massaal opgebrand en compleet uitgeput door stress. Toch?

Voel het echt, dat lichaam!

We zijn allemaal ‘kopmensen’. We leven in onze Westerse maatschappij met z’n allen gewoon heel erg in ons hoofd. Met dat hoofd ‘voelen’ we natuurlijk wel dat er pijn is. Vermoeidheid. Of stramheid. Of dat het lijf niet lekker zit, gewoon niet ok is. Maar als ik als coach vraag ‘wat voel je nu écht?‘ en ‘wáár voel je dat?’, blijft het vaak even heel erg stil. We zijn het zo gewoon om naar buiten gericht te leven. Vooral bezig met wat anderen zien (in ons), of wat anderen denken (van ons). Echt voelen wat er gaande is in je lichaam vraagt stilte. Stilte om naar binnen te keren en enkel naar jezelf te luisteren. Dat is verdomd moeilijk als er intussen 1000-den stemmetjes, vragen en bedenkingen in je hoofd op-poppen. En toch is dat wat nodig is om oprecht te kunnen luisteren naar je lichaam om er verder mee aan de slag te gaan.

Stilstaan en gewoon zijn

Zelf vind ik dat ont-zet-tend moeilijk. Het gewoon durven stilstaan en zijn. Om te voelen en te luisteren naar mijn lichaam. Maar het is zo belangrijk om die moeite te blijven doen. Want het stilstaan om te voelen en te luisteren naar je lichaam geeft je niet alleen de mogelijkheid om te leren waar je fysieke knelpunten zitten. Het is in de eerste plaats en vooral ook een moment voor jou alleen. Alleen met jezelf. Tijd om naar binnen te keren. Tijd waarin je niet hoeft bezig te zijn met de buitenwereld. Tijd om te ont-moeten. Ik beken, het woordje ont-moeten heb ik ‘gestolen’ van 2 fantastische collega’s. Maar ik permitteer mij het even over te nemen omdat het zo in alle volledigheid omvat welk cadeau je jezelf geeft als je durft stil te staan bij jezelf.

Ont-moeting met je lichaam

Yoga, mediteren, shiatsu, massage, … allemaal vormen van lichaamswerk die zeer heilzaam kunnen zijn voor het uitgeputte lichaam. Alleen: Niet.Voor. Mij. Mensen verklaren mij gek als ik zeg dat ik de muren op loop als ik een gezichtsbehandeling krijg. En het idee in lotus – of eender welke andere houding – een uurtje te moeten ‘oefenen’? Rillingen krijg ik ervan. Niet bevorderlijk voor het ontstressen dus.

Maar ik ben er wel van overtuigd dat een vorm van lichaamswerk of relaxatie wel belangrijk is. Alleen is het net zo belangrijk dat het een vorm is die bij jou past. Dus ben ik verder op zoek gegaan. De vele nieuwe contacten die ik in mijn netwerk heb opgedaan, hebben daar natuurlijk ook wat bij geholpen. Zo gebruik ik nu regelmatig mijn PSiO-bril die licht- en relaxatietherapie combineert in 1 toestel (ik schrijf hier heel binnenkort meer over. Beloofd!). Daar zijn programma’s die korte meditaties omvatten en dat lukt. Mijn geest is echt ontspannen na zo’n sessie. Maar naast die bril heb ik ook eindelijk nog iets gevonden dat bij mij past: Holistic Pulsing. ‘Holistic wat?’, hoor ik je denken. Ik neem je graag even mee in mijn verhaal, want ben ervan overtuigd dat het ook voor jou interessant kan zijn.

I dit it! Tijd voor mezelf!

Maandag 3 april. Dag 1 van de paasvakantie. Ik heb mezelf een week in ‘tweede versnelling’ beloofd. Ok, dat is nog niet helemaal stilstaan, maar alvast een hééééél pak trager dan de ‘zesde versnelling’ die ik gewoon ben. Maandag dus. Ik heb een afspraak bij collega coach Caroline voor een sessie Holistic Pulsing. Het trok mij al een tijdje aan om eens te weten wat dit zou zijn, maar de docenten van een opleiding die ik volg hebben die kennismaking een extra duwtje gegeven met de opdracht ‘doe een sessie lichaamswerk naar keuze’.

Het wiegende lijf

Holistic Pulsing is een zachte en diepgaande vorm van lichaamswerk die inwerkt op blokkades van het lichaam. Tijdens een sessie lig je gekleed op een massagetafel en wordt je lichaam ritmisch gewiegd en in beweging gebracht. Er wordt op een zachte manier ruimte gemaakt voor bewustwording, voelen en beweging in blokkades. Het is een holistische therapie met positieve effecten op het lichaam en is toegankelijk voor iedereen, zonder contra-indicaties. Het is heel ontspannend en werkt positief in op het zelfgenezend vermogen van je lichaam.

Gejaagdheid, drukte en stress zorgen ervoor dat je vaak op automatische piloot leeft. Om te overleven vervreemd je meer en meer van jezelf en van je lichaam. We negeren signalen van ons lichaam en blijven verder doen vanuit ons hoofd zodat we over onze grenzen gaan totdat we soms letterlijk uitgeblust zijn en het niet meer lukt. Via Holistic Puilsing geef je je lichaam de ruimte om je energie te laten stromen en leer je terug de taal van je lichaam begrijpen.

Mijn beleving

 

De voorbereiding

Op het moment dat ik bij Caroline aankom heb ik een hele tijd getwijfeld. Zou ik de afspraak niet beter afzeggen? De weken voor de paasvakantie waren zo gigantisch druk en ik had al weken last van een geblokkeerde nek en zeer pijnlijke nek- en schouderspieren met uitstralingspijn tot mijn handen en hoofdhuid. Ik ga toch maar, want een afspraak niet nakomen doe ik niet zo graag.
De sessie start met een gesprek. Normaalgezien is dit eerder kort, want een sessie Holistic Pulsing is op het lichaam en het voelen gericht. Het is niet de bedoeling dat je denken meehelpt.

Het echte werk

Na de kennismaking ga ik op tafel liggen. Ik mag kiezen: op de rug of op de buik, maakt niet uit. Caroline nodigt mij uit om te voelen hoe ik het beste lig. Het wordt op mijn rug. De omgeving is rustig en die maandag is het zalig warm waardoor het zonnetje door de ruit goed meehelpt om snel ontspannen mijn ogen te sluiten. Caroline begint zachtjes mijn lichaam te bewegen. Ze neemt mijn heupen vast en begint te wiegen. Even voordien heeft ze verteld dat je als ‘patiënt’ aan het wiegen gebracht wordt doordat zijzelf begint te wiegen en die beweging via haar handen op jouw lichaam overzet. Caroline gaat over mijn lichaam en wiegt mijn heupen, benen en voeten. Vooral op het moment dat ze aan mijn voeten wiegelt, voel ik de spanning uit mijn nek en rug wegtrekken. Voor het eerst in weken. De sessie eindigt met ‘iets’ aan mijn hoofd. Het lijkt sterk op wat mijn osteopaat doet als hij vindt dat mijn hoofd volledig vast zit. Heel traag gaan de handen van Caroline van de schedelbasis, door mijn haren tot aan mijn kruin. Of het echt die beweging is? Ik weet het niet, maar zo voelt het. Het voelt alsof ze heel traag de spanning helemaal uit mijn lijf trekt. Het is een vreemde gewaarwording, want echt, ik háát het als iemand in mijn haren wroet. Maar nu doet het deugd. En ook dat prullen aan mijn lichaam… normaal zorgt dat voor een ‘brrrrr’, maar het doet deugd.

Achteraf

Na de sessie stap ik van tafel en ik voel me ontspannen. Hoe ontzettend vreemd dat zo’n wieg-sessie zoveel ontspanning kan brengen. Voor het eerst in weken heb ik even geen pijn in mijn nek en schouders. En dat voor een sessie die eigenlijk veel korter heeft geduurd dan normaal voorzien is. Want we hebben te lang kennis gemaakt.

De conclusie

Ik kan tot een conclusie komen: de kennismaking met Holistic Pulsing is geslaagd. Meer nog. Ik ben fan geworden. Dit is een zéér toegankelijke vorm van lichaamswerk. De omgeving is veilig en je hoeft zelf niet veel te doen. Enkel voelen en zijn. Ik ben overtuigd dat zeker bij mensen met stressklachten én zelfs burn-out dit een heel waardevolle vorm is an lichaamswerk, juist omdat het vermoeide lichaam niets moet en gewoon mag ‘zijn’.  Voor mijn praktijk ga ik alvast verder kijken wat de mogelijkheden zijn om vormen van lichaamswerk te integreren in de trajecten! En wie bij mij komt voor stress- en burnout coaching zal voortaan uitgenodigd worden om naast de sessie ook op zoek te gaan naar een passende vorm van lichaamswerk. Gewoon. Omdat het zo belangrijk is om terug te leren voelen en daar bewust de tijd voor te nemen.

Volg je Co.Con al op facebook? Nee, nog niet? Klik hieronder dan snel even door!!!

Klik hier en volg Co.Con op facebook

En plots gaat het écht niet meer

En plots gaat het écht niet meer

Het bericht dat ik gisteren deelde via de facbookpagina van Co.Con, Aan de mama, heeft duidelijk heel veel mensen geraakt. Het is een van de meest gelikte berichten op mijn pagina. Ook mezelf liet het niet onberoerd. Ik werd plots 3 jaar terug gekatapulteerd in de tijd. Een periode waarin het niet zo goed ging en dat plots ook écht niet meer ging. Omdat zoveel vrouwen, maar ook mannen (!), in dezelfde situatie zitten als ikzelf toen, wil ik toch nog eens mijn verhaal brengen.

Kleine kinderen, drukke jaren

Het klinkt logisch he, als je kleine kinderen hebt, dan zit je in de drukke jaren. Tel daarbij nog eens op dat dit meestal ook de periode is waarin je van je huis een thuis wil maken – al dan niet met de nodige verbouwingen – en op het werk toch ook de kansen wil grijpen die jou passeren. Laten we het maar op houden dat die tijd tussen pakweg 25 en 35 jaar gewoon heel erg druk is. Ook bij ons ging het zo. Verbouwen gebeurde met een peuter en kleuter op de werf. Ik begon diezelfde periode bij een werkgever die erg hoog staat aangeschreven, maar waar ik ook tot het uiterste moest gaan om het beste van mezelf te geven. Thuis. Op het werk. Als mama. Als vrouw. Als consultant. Maar hé, we deden door, want zo wordt het toch van je verwacht, dat je al die bordjes in de lucht kunnen houden? O ja, niet te vergeten, er kwam in die periode ook een derde pruts bij. En idealistisch als ik ben, was ik er vast van overtuigd dat ik de 2 jongens toch zo graag een jaar lang borstvoeding zou geven van zodra ik ’s avonds thuis kwam.

De eerste scheurtjes

Ik voelde het wel hoor dat het veel was. Die borstvoeding ben ik trouwens 2 keer moeten stoppen, telkens nadat ik vol goede moed zo ongeveer een maand gestart was op een nieuwe job. Op was ik. Maar met flesjes en wat meer nachtrust zou het wel beteren. En dat gebeurde ook wel. Al ben ik als ik eerlijk ben toch een aantal jaren op de sukkel geweest. Om de zoveel weken had ik wel terug hoofdpijn, of een luchtweginfectie gevolgd door sinusitis die mij dan een maand lang alle energie ontnam. Het laatste jaar voordat ik écht plat viel, heb ik ongeveer elke ochtend bij mijn ontbijt een pijnstiller genomen. Zo rond de middag gevolgd door een tweede. Achteraf gezien waren dat eerste scheurtjes, eerste signalen dat het niet goed ging. Maar wat doe je? Je dekt de symptomen toe en je kan wel weer verder, toch?

De kikker in het kokend water

En toch had ik niet door wat er aan de hand was. Of toch wel? Als ik terugkijk, dan vind ik dit een hele lastige om uit te vissen. Ergens voelde ik wel dat het niet goed ging. En ik weet dat elke keer opnieuw met dezelfde klachten bij de dokter, ik vaker dacht ‘stel mij nu alsjeblief DE juiste vraag, zodat de tranen die klaarzitten gewoon kunnen stromen’. Maar die vraag kwam niet. Dus ja, ik besloot telkens opnieuw dat het wel niet zo erg zo zijn met mij. Dus doordoen was de boodschap. En pilletjes pakken. En veel hoofdpijn verdragen. En moe zijn. Voor mezelf was ik geen plezier. Maar voor mijn ventje en de kinderen zeker ook niet. Mijn werk was eigenlijk nog het beste af. Want overdag gaf ik alles wat ik had aan energie aan die job. Had ik door dat er iets was: ja dus. Had ik door dat het zo ernstig was? Eigenlijk niet. Het verhaal van de kikker in het water dat langzaam aan de kook wordt gebracht. Een kikker die in een pot kokend water wordt gegooid, springt weg en kiest de vlucht. Een kikker die in koud water wordt gezet dat langzaam aan de kook wordt gebracht, die merkt dat niet. Met alle gevolgen vandien. Zo gaat het ook met stress die overgaat in overspannen en ten slotte in burnout. Het is een sluipend proces dat voor de persoon zelf vaak onzichtbaar is.

En toen ging het licht uit

En plots was het écht op. Ik herinner me nog zo ontzettend goed de laatste werkdag voor mijn burnout. Ik was bezig met een super leuk project waarvoor ik een belangrijke mede-verantwoordelijkheid had. Die laatste dinsdag herinner ik me aan mijn bureau. De 3 gedachten die die dag constant door mijn hoofd speelden waren met wat ik nu weet dé typische signalen van een klassieke burnout

  • ‘ik mag niet beginnen huilen’; Ik was zo op dat elk tikje mij meteen van de kaart bracht. Totale emotionele en fysieke uitputting
  • ‘het kan mij niet meer schelen hoe dit project af geraakt, als het maar af geraakt’, een heel duidelijk voorbeeld van depersonalisatie; ik die altijd zo stond voor de kwaliteit van mijn werk, voelde mij er totaal niet meer bij betrokken. Ik had afstand genomen.
  • ‘ik wil niet breken, ik kan niet breken, ik zal niet breken’, was nog een laatste poging om mezelf te overtuigen van mijn kwaliteiten, want eigenlijk was het vertrouwen in mijn competenties, mijn kunnen, ver zoek

Die dinsdag ben ik naar huis gegaan met het idee dat ik met een hele woensdag in mijn zetel (ik werkte 4/5) het tegen de donderdag wel beter zou zijn. Ik ben pas dag op dag 4 maand later, op 8 september in plaats van op 8 mei, terug naar kantoor gegaan.

Het lichaam heeft beslist

Omdat ik al zo lang zo veel signalen aan het negeren was, heeft mijn lichaam uiteindelijk beslist. Ik ben erg ziek geweest. Een virus dat normaalgezien niet zo veel impact heeft op een volwassen lichaam, heeft mij tot stilstand gebracht. Een geluk eigenlijk op dat moment. Tegelijk was het op dat moment voor mij een uitvlucht, een reden die ik kon geven voor mijn uitval. Eindelijk ook een reden om te mogen rusten. Alweer een schoolvoorbeeld van hoe de natuur helpt als je zelf niet luistert naar de signalen die meer dan overvloedig de revue zijn gepasseerd. Als je zelf actief zorgt dat de stressreacties in je lijf naar beneden gaan, dan wordt je immuniteit zo flink aangetast dat je ziek wordt. Daar zitten heel wat biologische processen onder verstopt die drijven op de werking van het zenuwstelsel en hormonenstelsel. Maar daarover later meer.

Een burnoutje, een kleintje maar

Het moet al zo’n zes weken geweest zijn nadat ik ziek was gevallen dat het woord burnout wat duidelijker op de voorgrond kwam. Ik herinner me dat het op een dag was dat ik bij de therapeute buiten een sessie had. De plaats doet er eigenlijk niet veel toe, maar het beeld staat in mijn herinnering. Ik gaf aan dat het zo stilletjes tijd was om terug te werken. Ik kon het niet maken om zo thuis te blijven en te rusten en te fietsen zo af en toe terwijl mijn collega’s moesten werken. Zelf vond ik alvast dat ik een profiteur was en dat het heel onrechtvaardig was dat ik ‘aan de ziekenkas’ zat. Nog zo iets dat waarschijnlijk heel herkenbaar is als je in een burnout zit of gezeten hebt. Het is op dàt moment dat de therapeute zei ‘Griet, jij hébt een burnout’. Waarop ik verder ging ‘nee, echt niet hoor’ en zei repliceerde ‘toch wel en je mag blij zijn dat het nog geen depressie is’. Mijn besluit bij dat gesprek ‘ok, misschien, maar dan wel een heel kleintje’. De lat hoog leggen en mezelf niet veel toestaan, dat zal altijd een werkpunt blijven. Vooruitgaan en voortdoen. Ik ben eigenlijk ook wel vrij snel terug aan het werk gegaan, wellicht wat sneller dan goed was. Maar voor mij is dat wel in orde gekomen.

En nu terug? Maar hoe?

En dan is het hoge woord er uit. Dàt is het moment dat je eindelijk kan beginnen aan je herstelproces. Aan de weg terug. In eerste fase is dat vooral fysiek terug tot een niveau komen dat je genoeg energie hebt. Daarnaast bestond het meer mentale, het cognitieve herstel vooral in het omgaan met het ‘label’ hoogsensitiviteit. Nog iets wat de therapeute benoemd heeft. Op zich hou ik niet erg van labels, maar als het gaat over begrijpen waarom je sneller dan anderen onder druk komt te staan, dan is het wel handig voor even, dat label. Intussen heb ik heel wat gelezen over hoogsensitiviteit en ook over het neurobiologisch ontstaan van stress en burnout. Ik kan alleen maar besluiten: geen wonder dat zo veel mensen in burnout vaak ook hoogsensitief zijn.

In elk geval, met wat ik in juni 2014 aan klaarheid kreeg, ben ik stilletjes aan verder op zoek gegaan naar mezelf. Wat ik verder zou gaan doen, was nog niet helemaal duidelijk. Dat ik waarschijnlijk niet 100% op mijn plaats zat op het werk, was wel duidelijk. In een boek van Elaine Aron las ik dat het plots duidelijk wordt wat je professionele missie is. Zo is het ook bij mij gegaan. Niet dat ik het grote licht gezien heb, maar de puzzelstukjes vielen steeds meer op hun plaats en zelfstandig worden om mensen met gelijkaardige ervaringen als de mijne te helpen werd mijn doel.

Met ups en met downs

Ik heb het rustig gedaan, mijn terugkeer en de opbouw naar een zelfstandige praktijk. Het is eigen aan hoogsensitieve personen dat keuzes eerder bedachtzaam en heel doordacht gebeuren. Alles goed wikken en wegen; de 100 mogelijke risico’s en redenen om het toch niet te doen de revue laten passeren. Ja, op dat vlak herken ik mezelf meer dan veel in ‘het label’. Het heeft mij soms gefrustreerd om te zien hoe anderen veel sneller durven springen en niet de schrik hebben om hun dromen neer te zetten. Maar ik heb mijn eigen pad gevolgd en het is goed zo. Het heeft mij deugd gedaan om mezelf die ruimte te gunnen, want terugkeren uit een burnout gaat met ups en downs. Als ik één iets wil meegeven aan mensen die terug aan de slag gaan na zo’n uitval, is dat een terugval er eigenlijk onvermijdelijk zal komen. Neem jezelf dat dan ook niet kwalijk, maar omarm de signalen die je krijgt om zo te leren aftasten waar je grenzen liggen.

Mijn droom werd realiteit

Na een lange weg terug, de tijd en ruimte om te mogen groeien, maar vooral ook door de steun en het onvoorwaardelijk geloof van mijn ventje in mijn kunnen, is mijn droom realiteit geworden. Intussen heb ik een praktijk als coach neergezet en begeleid ik mensen in een bepaalde fase in hun leven. Als loopbaancoach wandel ik mee om te zoeken naar jouw passie en professionele missie. Als stress- & burnout coach geef ik graag mijn kennis mee en ondersteun ik je in je weg terug. Ik geef je inzichten in wat er met jou gebeurt en help je de nodige stappen te zetten om terug met volle energie in het leven te staan. Het elementje HSP, helpt mij bij het aanvoelen van wat je noden zijn en kan ik jou ook de nodige tips en handvatten aanreiken om zelf met je hoogsensitiviteit om te gaan.

En ik ben zo ontzettend blij met mijn nieuwe leven na de burnout!

 

 

Herken je jou in mijn verhaal of ken je mensen die er steun of herkenning in kunnen vinden? Dan zou het mij heel veel plezier doen om het artikel te delen op facebook!

 

Co.Con op facebook

Voortaan geeft Co.Con ook in Oudenaarde loopbaancoaching en stress & burnoutcoaching

Voortaan geeft Co.Con ook in Oudenaarde loopbaancoaching en stress & burnoutcoaching

Ik had het al eerder aangekondigd in een vorige bericht dat het mijn ambitie is om in 2017 Co.Con Coaching verder te laten groeien. Heb je dat gemist, lees dan zeker nog eens na welke weg ik tot nu toe heb afgelegd! Een eerste stap in die groei is nu ook feit: voortaan kan je ook in Oudenaarde terecht voor loopbaanbegeleiding én stress- & burnoutcoaching.

Een nieuwe praktijklocatie in Oudenaarde

Co.Con vond in de praktijk van Osteopaat Wouter Declercq een aangename plek om je te ontvangen voor alle coachvragen, zowel rond loopbaan als voor stress & burnout klachten. De filosofie en aanpak van Wouter ligt in lijn met de integrale benadering die ook ik in de coaching integreer. Bij het aanpakken van blokkades, zowel mentaal, emotioneel en fysiek, is het belangrijk om verder te kijken dan het symptoom an sich. Door in te zoomen op belemmeringen, onbewuste patronen of beperkende overtuigingen, kan je tot een duurzame doorbraak komen. Werken op zowel lichaam én geest kan dan ook verrijkend zijn in je persoonlijk groeitraject.

Je kan nog steeds terecht in Deinze

Aan de huidige praktijklocatie verandert er niets. Je kan nog steeds terecht op de vertrouwde stek in Astene (Deinze), waar de blauwe zeteltjes je staan op te wachten.

Kennismaken met loopbaancoaching via een infosessie?

Kennismaken kan nog steeds via de infomomenten. Voorlopig gaan deze enkel door in Deinze. Ook wie nadien de coachsessies in Oudenaarde wenst te volgen is van harte welkom in Deinze. Om steeds zicht te hebben op de meest actuele data, verwijs ik je graag door naar de facebookpagina van Co.Con. Like en volg de pagina, dan blijf je steeds op de hoogte van de laatste nieuwtjes!

Twijfel je nog of loopbaanbegeleiding wel voor jou is? Lees dan alvast de top 5 van datgene wat loopbaancoaching jou kan bieden!

Overtuigd? Reserveer dan alvast je plekje voor 27 maart via de contactpagina!