Altijd te druk: de bezige bij op zoek naar uitdaging?

Altijd te druk: de bezige bij op zoek naar uitdaging?

Altijd te druk. Druk, druk, druk. Het lijkt dag van vandaag het standaardantwoord wanneer je iemand vraagt hoe het gaat. Ook ik antwoord dat bijna automatisch. En al probeer ik heel bewust om te gaan met woorden als ‘druk’, ‘ontspanning’ en ‘rust’, ik betrap mezelf er heel erg vaak op dat het mijn eerste en vaak standaard antwoord is. Door de veelheid aan activiteiten waarmee ik bezig ben – en die ik allemaal, jawel, perfect wil uitvoeren, heb ik vaak het gevoel dat ik amper de bordjes in de lucht kan houden. Het lijkt altijd te druk. Dus ben ik deze week naar een lezing gegaan van filosoof en professor Ignaas Devisch met de welluidende titel Rusteloosheid: pleidooi voor een mateloos leven. Getriggerd door het onderwerp. Omdat ik als loopbaancoach interesse heb in het vraagstuk over hoe we in onze huidige maatschappij stress en burnout kunnen voorkomen. En wat rusteloosheid daar dan in kan betekenen. 

Altijd te druk: de ontnuchterende realiteit

We voelen het allemaal. De druk om het hoofd boven water te houden en alles gedaan te krijgen wat op ons bordje terecht komt. Meteen wordt dit gelinkt aan de snelheid waarmee onze maatschappij maar door raast. We racen van activiteit naar activiteit. Overdag op het werk, ’s avonds en in het weekend privé. We racen door van week naar week, van jaar naar jaar. Flits. Ons leven lijkt zomaar voorbij te schieten en we lijken amper op adem te kunnen komen. Herkenbaar? Voor mij alvast wel. Want ik mag nog zo veel coach zijn en in theorie heel goed weten hoe het idealiter moet, zo evident is het ook voor mij in de combinatie werk en gezin niet.

Het is dan ook nogal ontnuchterend wanneer het publiek al meteen de boodschap krijgt dat een druk bestaan van alle tijden is. Alles gaat alsmaar sneller. Meer met minder. En tegelijk is dit een fenomeen dat zich blijft herhalen. Ver voor onze huidige, moderne samenleving werd er al geschreven over de toenemende druk. Kan je je voorstellen dat er eind de jaren ’60 zelfs gevreesd werd voor verveling in de 21ste eeuw? Onder het moto ‘time is money’ werd er meer en meer geautomatiseerd. Het gebruik van automatische systemen zou tijd moeten vrij maken. Men dacht dat die automatisering zo ver zou gaan dat machines zoveel zouden overnemen dat de mens niets meer om handen zou hebben. Really??? We zouden het nu nochtans niet zeggen! Herkenbaar? Hm, als we eerlijk zijn dan wordt er ook nu gespeculeerd dat er steeds minder jobs zullen omdat ze plaats moeten wijken voor computers en processen. Het maakt mij alvast nieuwsgierig naar hoe we dit binnen 50 jaar gaan ervaren.

Druk van de sociale status

Er zijn wel wat redenen die we kunnen aanhalen over het waarom van al die drukte. Waarom is het zo makkelijk om te ‘klagen’ over hoe druk het wel is, maar is het zo moeilijk om daar effectief mee aan de slag te gaan. Waarom doen we niet gewoon een beetje minder? Vanwaar die tweestrijd tussen vinden dat het teveel is en er verder niets fundamenteel aan doen. Oh ja, ik blijf bekennen. Wie mij nauw aan het hart ligt weet dat ik ook worstel met die strijd om eigenlijk minder te willen doen, maar daar geen knopen durf in door te hakken. Althans, ik hak wel, maar niet snel of niet drastisch genoeg. En zo blijven er altijd worteltjes achter die snel weer tot stevige twijgen groeien. Ik moet de professor gelijk geven wanneer hij de link legt naar sociale status. Het lijkt zo te horen, dat altijd te druk – zijn. Doe je niet mee, dan val je uit de sociale boot. Niets doen staat niet en sociale status hangt af van de agenda. Kijk maar naar de discussies wanneer het gaat over thuisblijfmama’s om maar iets te zeggen. Zéker als die mama dan nog hoog geschoold is.

Alles uit het leven halen

Maar er is meer. Het tempo waarmee we willen leven om maar geen enkele opportuniteit te missen. De dag van vandaag leeft het idee dat we maar een goed leven hebben gehad als we er alles uit gehaald hebben wat mogelijk is. En omdat we maar één kans hebben, moeten we die ten volle grijpen. FOMO noemen ze dat. Fear.Of.Missing.Out. De schrik om ook maar iets te missen is vaak groter dan de stap om rustiger aan te doen. Omdat we zo bang zijn vanalles mis te lopen, wordt er zo moeilijk gekozen. Want het spreekwoord zegt het toch? Kiezen is verliezen. Dus wordt er niet gekozen en zien we massaal heil in het multitasken. Wie al iets of wat bezig is met hoe het stressbrein functioneert, weet intussen wel dat multitasken niet werkt. Integendeel. Met de gekende gevolgen van stress en burnout.

NV ‘Ik’

En als we dan ergens wel voelen dat het misloopt, zoeken we massaal de weg van zelfontplooiing. We zoeken naar activiteiten die helpen om te ontstressen en in teken staan van zingeving. Onze identiteit is een project geworden, de NV Ik. Een project dat continu in ontwikkeling is en dat doorgaat in de vrije tijd. Wie ben ik maakt plaats voor wie zou ik moeten zijn. Uiteraard vraagt dat tijd. Dus tijdens de werkdag wordt er nog een extra tandje bij gestoken om ‘na de uren’ genoeg tijd te hebben om ook nog aan zelfzorg en zelfontwikkeling te doen. Bij mij begint het al te dagen. Ik herken bij mezelf inderdaad die druk om als professional zo efficiënt mogelijk te presteren om nog voldoende tijd over te hebben voor mezelf. En als ik er dan voor kies om niet mee te gaan in de rush en niet naar ieder netwerk-evenement te gaan, dan staat mister FOMO daar. Want door te kiezen voor mijn rust, mis ik ongetwijfeld massaal veel interessante contacten en wie weet ook boeiende, goed betaalde opdrachten. En ik heb het idee dat ik tussen al mijn concullega’s niet echt opval, want nee, ik ben nogal op mijn rust gesteld waardoor ik energie geef aan mijn klanten en niet aan mijn PR en marketing. En hup daar is dan de sociale druk. Zoals ook het idee dat leeft dat je als coach een boek MOET schrijven. Waarom? vraag ik me af. En tegelijk zoek ik koortsachtig naar een goed onderwerp en een sprekende titel.

Rusteloosheid als motor voor groei

Is het dan werkelijk zo erg gesteld met ons? Je zou het bijna denken! Gelukkige krijg ik tijdens de lezing ook een keerzijde te horen. De mens is blijkbaar niet gemaakt om stil te zitten. Ooit zijn er onderzoeken gedaan waarbij proefpersonen in een donkere kamer werden geplaatst om niets te doen. Een kwartier is het gemiddelde dat werd opgetekend. Stel je voor! Een gemiddelde van 15 minuten voordat iemand genoeg heeft van het niets doen. Deze bezige bij herkent het alvast. Hoe moeilijk is het niet voor mij om op een zondag als deze –  om maar een voorbeeld te geven – een hele dag gewoon niets wezenlijk productief te doen. We slagen er niet in om niets te doen. Die rusteloosheid zit in lijf en leden. Ik voel dat soms letterlijk dat armen en benen vooruit willen. Op zich is het niet slecht om je lichaam van tijd tot tijd tot rust te laten komen. Daar schreef ik eerder een boeiende blog over: Stress en geestelijk uitgeput? Laat je lichaam onder handen nemen! Al heeft rusteloosheid ook een positieve kant van de medaille. Het is een soort goesting, een drive om iets met ons leven aan te vangen.

Kiezen voor passie

De kunst is om die rusteloosheid optimaal in te zetten. Niet omwille van je sociale status of om alles wat op je pad komt zonder meer aan te pakken. Want dan blijf je hangen in Altijd te druk. En daar kruist de visie van Ignaas Devisch de mijne. Alleen zijn de keuzemogelijkheden vandaag zo groot. En voor elke keuze die je maakt komen er 10 nieuwe in de plaats. Dat is ongetwijfeld wél eigen aan onze huidige maatschappij. 50 jaar geleden zou je niet voor hebben dat je één boek over zelfontwikkeling leest om te eindigen met een wish-list van nog tien andere boeken. Er is overvloed. Te veel om te kiezen. En daar zit dan het gevaar wanneer je NV Ik in teken staat van wie je zou moeten zijn. Dan worden keuzes niet bepaald om wie je bent en wat je zelf wil, maar om de sociale status. Ik kon wel juichen als een klein kind toen de spreker ten berde bracht dat het toch schoon zou zijn als iedereen zo maximaal mogelijk in het werk activiteiten kan vinden die persoonlijke voldoening en groei geven. Zodat we daar niet krampachtig naar op zoek moeten gaan buiten het werk. Hoe zou het zijn als het professioneel leven niet zodanig energievretend is, waardoor we veel minder naar energiegevende compensatie moeten zoeken in de vrije tijd?

En toch hoor ik als loopbaancoach zo vaak mensen die wel voelen dat ze niet op de juiste plaats zitten, maar alleen zo moeilijk in beweging komen om uit hun situatie te komen. Kiezen voor passie, voor wat heel dicht bij jezelf ligt, blijkt de oplossing te zijn, maar blijft een oh zo moeilijke oefening. Want de weg tussen weten wat je passie is en daar dan ook de juiste stappen voor zetten is niet vanzelfsprekend. Opnieuw kijk ik naar mezelf als voorbeeld. Ik weet verdomd goed waar mijn hart warm van wordt: het vanuit verbinding begeleiden van mensen in de zoektocht naar een passende job en naar meer energie. Mijn passie ligt met zekerheid in het werk dat ik als coach doe, zowel in loopbaancoaching als in het begeleiden bij stress & burnout. En toch hoor ik mezelf ‘ja’ zeggen als er opdrachten komen die daar minder bij aansluiten. Want dat geeft zekerheid. Of ik voel mij erkend als expert en adviseur, waardoor mijn ego sneller spreekt dan mijn hart.

Wat als het dan toch te veel is?

Het zou nogal hypocriet zijn als ik na één uurtje luisteren naar een professor-filosoof plots van oordeel zou zijn dat het heel simpel is. In de praktijk is het niet altijd zo eenvoudig. Zelf merk ik dat het deugd doet om te kunnen sparren met een collega of coach. Door uitgedaagd te worden in mijn denken en voelen, krijg ik terug een (meer) heldere kijk. Mijn focus wordt telkens weer (een beetje meer) duidelijk. (Jaja, je leest het goed, ik zet de woordjes ‘meer’ tussen haakjes. Omdat het niet met een vingerknip gaat. Elke gesprek geeft mij nieuwe inzichten en brengt mij een beetje dichter bij mijn doel, maar het blijft een stap-voor-stap-verhaal.) Ik heb zo een aantal mensen om me heen waarbij ook ik van tijd tot tijd te rade ga. En telkens opnieuw merk ik nadien dat ik weer stappen zet. Als het dan toch te veel is, dan kan ik alleen maar aanraden om een coach te raadplegen. Afhankelijk van het thema dat voor jou het meeste speelt. Ikzelf kan je helpen met loopbaancoaching via VDAB of stress & burnout coaching. En ik heb gelukkig vele collega’s die hetzelfde doen. Als er iets is waar ik in deze maatschappij van ‘NV ik’-jes blij om ben, dan is het wel dat de stap naar persoonlijke begeleiding veel kleiner is geworden. Dat persoonlijke ontwikkeling meer en meer uit de taboe-sfeer geraakt.

Voldoening en trots

Om de cirkel rond te maken, kan ik wel nog zeggen wat dat steeds groter wordend bewustzijn van het NV Ik en de behoefte aan zelfontplooiing ook nog betekent. We zijn dan wel veel meer dan onze voorouders gericht op persoonlijke ontwikkeling en groei, de voldoening en de trots zijn er evengoed en exponentiële mate wanneer we vanuit bewustzijn onze passie beleven. Daar ben ik zeker van. Als ik verhalen mag delen zoals dat van Evelien, dan ben ik trots. Trots dat ik met mijn passie mensen kan helpen om in de strijd met Altijd te druk toch wat meer voor zichzelf te kiezen.

Ben je geboeid door deze blog? Doe mij een plezier en geef Co.Con een like op facebook en deel de post verder!

Geef Co.Con een like!

La rentrée, symbool van de nieuwe start

La rentrée, symbool van de nieuwe start

La rentrée ofte 1 september voor de Fransen. Là-ren-trée. Een zalig woord heb ik dat altijd gevonden. Wie mij een beetje beter kent weet misschien dat Frans mijn lievelings-vreemde-taal is. Dat Engels accent ligt mij niet goed in de mond – ook al heb ik in het 6de middelbaar de prijs voor Engels gekregen, maar dat had wellicht meer te maken met de Spaanse furie in mij die gesproken bij een discussie met de leraar. Maar Frans, I love it… oeps J’adore ça … . 

Een frisse start

Terug naar la rentrée. In één begrip hebben ze het in Frankrijk over de terugkeer naar school na de grote zomervakantie. Bij ons is dat steevast 1 september, in la douce France verschilt dat per locatie al eens van dag. Als je het zo bekijkt is het lekker makkelijk om daar gewoon een term voor te hebben.

Waarom het begrip mij steeds zo heeft aangetrokken heb ik nooit geweten. Maar als ik er nu verder op inzoom, dan stel ik vast dat ik spontaan tot de associatie met ‘een frisse start‘ kom. De mogelijkheid die je elk jaar krijgt om opnieuw te beginnen. Telkens een nieuwe kans. Telkens een nieuwe uitdaging. En al het voorgaande kan je achter je laten als je dat wil.

Met volle moed vooruit

En laat die steeds terugkerende nieuwe kansen nu net datgene zijn wat ik als coach iedereen zo hard gun en graag mee help realiseren. Ongeacht welke beslissingen of welke keuzes je ooit gemaakt hebt, je hebt altijd de mogelijkheid om te kiezen voor een nieuwe start. AL-TIJD. Ook al lijkt het niet evident. Ook al is het niet altijd makkelijk en vanzelfsprekend. Dagelijks werk ik met mensen die een nieuwe start maken na een burn-out of een straffe wending nemen in hun loopbaan. Maar ook zij die na een sessie aan de slag gaan om nieuw geleerde communicatieskills toe te passen bij hun collega’s maken een nieuwe start. Met volle moed gaan ze aan de slag. 

Het zit ‘m ook in de kleine dingen

Beslissen om ergens een nieuwe start te maken hoeft niet te gaan om grootse of drastische realisaties. Maar liefst wel over datgene wat diep uit je binnenste komt. Ik heb het hier dus niet over de talloze ‘goede voornemens’ die jaarlijks op nieuwjaar worden gelanceerd. Wel over de beweging die je maakt of de stappen die je zet omdat het voelt als de juiste nieuwe weg. Elke keuze die je maakt om opnieuw te starten is een goeie keuze en brengt je dichter bij je persoonlijke missie. Ook als blijkt dat je nadien toch terug moet bijsturen of weer moet afslaan. Gaandeweg teken je zo je eigen, persoonlijke landkaart.

Fouten maken is toegelaten

Maar ook het leren uit je fouten en jezelf toestaan dat niet alles perfect hoeft te zijn hoort bij ‘een frisse start’ nemen. Dat betekent dat je mild mag zijn voor jezelf, want hé, uit elke fout kan je leren en telkens weer komt er een kans om het opnieuw te proberen. Denk maar aan de tijd dat je auto leerde rijden. In het begin is dat sukkelen, tot en met. Zelf ben ik ooit nog uitgestapt aan ‘De Sterre’ in Gent – jaja, nu is dat schoon aangelegd, maar 20 jaar geleden was het daar hel om te leren rijden. Ik was een schijtluis als leerling-chauffeur en ook telkens over een brug was ik in paniek dat net ik diegene zou zijn die naar beneden zou storten. En toch ben ik telkens opnieuw ingestapt en heb ik beetje bij beetje leren rijden. Ter info: met trots kan ik nu zeggen dat mijn man mij ‘een goeie chauffeur’ vindt. En dat is een compliment, want hij is op dat vlak kritisch publiek. 

Het is door fouten te maken en telkens opnieuw de moed te hebben om een frisse start te nemen dat je als mens kan groeien. Schenk jezelf dus ook die kansen. 

Afgedwaald en terug naar af

Ik ben intussen wat afgedwaald van dat schone Franse woord, dus ik kom nog even terug. Ik hoop dat jij via mijn verhaal een beetje geïnspireerd bent door de schoonheid van het woord La Rentrée – met een grote R. Ik hoop dat ik je wat heb kunnen prikkelen om met meer mildheid naar jezelf, je fouten en je kansen te kijken. Als kers op de taart geef ik nog mee dat La Rentrée ook thuiskomst betekent. En als dat geen mooi sluitstuk is van dit verhaal: geef je zelf telkens opnieuw kansen om een frisse start te nemen, dan kom je op den duur zeker en vast helemaal thuis bij jezelf. Bij de pure, ware ik. Bij de passie die diep vanbinnen leeft.

Ik wens jou de kracht, de moed en de fun van het steeds opnieuw herbeginnen, telkens wanneer het nodig is. 

Help, daar gaan we weer! Stress in de opvoeding

Help, daar gaan we weer! Stress in de opvoeding

Uit het leven gegrepen: “mama, ge moogt op uw kop staan!”.  Dat is wat mijn 5-jarige ergens eerder deze maand als boodschap gaf, zij het ietwat verbloemd, toen ik vroeg of hij de bordjes van tafel wou afruimen. Tegelijk had ik zijn zus gevraagd om even te stofzuigen. Mijn strong willed – kleuter dacht er anders over: “neen ik ruim de tafel niet af, ik wil stofzuigen!”

Het loopt niet altijd gesmeerd

Kinderen kunnen al eens het bloed van onder je nagels halen. Je kent het wel: in je hoofd heb je een stappenplan voorzien om alles zo efficiënt en rustig mogelijk te laten verlopen. Tot plots de wil van ene peuter – het kan ook een tiener zijn, die kunnen er ook wat van! – roet in het eten komt gooien. Wat eerst een strak plan leek, draait in een mum van tijd om tot een strijd over controle. Ineens verloopt datgene waarmee je bezig was niet meer zoals voorzien en als daar dan nog wat tijdsdruk bij komt kijken, heb je het ideale recept om een stevige portie stress aan te wakkeren. Ben je dan nog eens perfectionist, dan wordt alles nog is extra aangewakkerd. De kans is groot dat je toch controle wil houden en dat je voet bij stuk houdt: “nee, jij gaat niet stofzuigen, jij bent pas 5 jaar. Jij kan dat nog niet, want dan heb ik meer werk met jou helpen. Het moet vooruit gaan. Jij gaat de tafel afruimen!”. 

Kan het ook anders? Ja!

Waarom vertel ik dit verhaal nu? Wel, ik wil dit voorbeeld meegeven om te laten zien dat je voor een stuk zelf in de hand hebt of en hoeveel stress je toelaat in situaties die je niet onder controle hebt. Niet dat ik mezelf als perfecte voorbeeld zie. Oh nee, er zijn vaak opvoedingssituaties waarin het mij niet lukt om de kalmte te bewaren. Als het waar is dat je grijze haren krijgt door je kinderen, dan is het niet voor niets dat de mijne plots als onkruid uit mijn kruin schieten de voorbije 5 jaar. Maar die dag begin augustus is het WEL gelukt om rustig te blijven.

Het geheim?

Hoe heb ik dat gedaan en wat is het geheim? Wel, als er zich een gebeurtenis voordoet heb je eigenlijk zelf de keuze welke gedachte je daarbij toelaat en hoe je vervolgens reageert. Ik heb dus zelf de keuze gemaakt om geen welles-nietes ruzie te starten, maar heb gezegd “het is goed, stofzuig maar, daar en daar en daar moet je zeker passeren, want daar ligt het vuil. Ik zal dan de bordjes doen”. En weet je, dat is dus eigenlijk behoorlijk goed gegaan. De vloer lag proper – mits op het einde een kleine interventie – en de afwasmachine werd geleegd en gevuld. Zonder tijd te verliezen.

Kies waar je energie naartoe gaat

Ik geef toe, feit dat het die dag zaterdagochtend was en het op zich niet zo erg was dat alles wat langer zou kunnen duren speelde in het voordeel van mijn keuze. En toch ben ik ervan overtuigd dat het een manier is om controle te kunnen loslaten. Controle die we soms te veel willen naar ons toe trekken, wat vervolgens stress bezorgt.

Het gaat er vooral om te kiezen wanneer het wel of niet belangrijk is om de controle vast te houden. Choose your battles. Toen diezelfde 5-jarige er op reis rotsvast van overtuigd was dat hij zonder zwembandjes in het zwembad kon springen, want “kijk mama, ik kan zwemmen”, heb ik voet bij stuk gehouden. Terecht lijkt mij. Maar om 6u30 staan discussiëren over de kleur van een onderbroek of het feit dat groen gestreept t-shirt niet past bij een turquoise geruite short, daar verlies ik geen energie meer aan. Al moet ik soms wel even slikken of ziet het raar als zoonlief bij 30 graden op de klasfoto als enige een t-shirt met lange mouwen draagt. 

Kies dus zélf waar je energie naartoe gaat en waar je misschien de controle wat kan loslaten. Lijkt dit onoverkomelijk? Probeer dan eens. Kies iets klein om te beginnen zie wat er gebeurt als je wat meer ruimte geeft. Je zal merken dat je al doende meer en meer zal leren om niet altijd on top of things te zitten. En je zal merken dat dat ook rust geeft. Veel rust.

In the end…

Hoe het die zaterdag is afgelopen? In mum van tijd waren alle werkjes gedaan en was iedereen rustig aan het spelen op een stressloze zaterdagochtend. Het had wellicht anders gelopen als ik mijn been had stijf gehouden en de kleine man geen kans had gegeven om te tonen wat hij kon. Want verbazend genoeg: hij heeft echt wel goed gestofzuigd voor een 5-jarige! Ook de voorbije weken is hij een aantal keren spontaan op de proppen gekomen met het voorstel om de kruimels onder tafel weg te zuigen. Dat het klepje van de toebehoren intussen stuk is nemen we er met een kleine grrr bij.

 

Hoe je met je denken je emoties kan sturen kan je leren. Het is een methode die je in een aantal coachsessies gemakkelijk onder de knie kan krijgen. Zoek je hulp, aarzel dan niet om contact op te nemen om te kijken wat ik voor jou kan betekenen.

Ga zorgeloos de vakantie in!

Ga zorgeloos de vakantie in!

En hup! Het is zover, we zijn 1 juli. Druppelsgewijs gaan we vanaf vandaag met z’n allen een paar weekjes zomerverlof in. De ene wat sneller dan de anderen. Voor wie pas half augustus aan de beurt is, is het nog wel even wachten. Maar er is hoop, die langverwachte vakantie komt er echt wel aan!!! En hoe hard we meestal massaal uitkijken naar het ‘even tussenuit’, de aanloop naar die rust is voor velen vaak erg stresserend. Ga zorgeloos de vakantie in!

Lange leve de zwoele zomer!

De zomer is zo een seizoen dat voor mij altijd wel iets heeft. De sfeer is anders. Het wegvallen van heel wat jaaractiviteiten die plaats maken voor zomerse BBQ’s en zwoele laatavond-apéro’s. Zalig de geuren en kleuren op het einde van een hete dag. Ik kan er echt van genieten om gewoon even buiten te lopen, neus in de lucht en snuiven maar.

Help we gaan op reis!

Er is een tijd geweest dat het voor mij niet zo evident was om zorgeloos en zonder stress de vakantie in te gaan. Ik ben daar ongetwijfeld niet de enige in. Hoe vaak is het mij niet overkomen dat ik doorwerkte tot de laatste avond in een tempo dat eigenlijk niet houdbaar was. Om uitgeput te vertrekken en ja, de eerste week van de vakantie vervolgens ziek door te brengen. Als ik even terugblik, dan moet ik eerlijk vaststellen dat het sinds ik gestart ben met werken eigenlijk de standaard procedure is geweest om in verlof te kunnen gaan: “nog efkes op de tanden bijten, het is bijna gedaan!”. Wat velen niet weten is dat het ons stresssysteem is dat helpt om dat extra tandje bij te geven. Daardoor gaan we in overdrive en wordt ons systeem overprikkeld. Het lijkt simpel: als het gedaan is met werken, dan is de stress zo wel weer weg. Maar de werkelijkheid is iets ingewikkelder. Een overprikkeld stresssysteem leg je niet zomaar stil. En dan komen de klachten op het moment dat het moeten overleven op de achtergrond verdwijnt: je wordt ziek!

Het kan ook anders

Dit jaar is het anders gegaan. Ik heb mijn lessen al een beetje geleerd  (en ja, ik kan nog meer leren, ik ben zeker niet perfect) waardoor ik de voorbije weken aanvoelde dat ik het niet zou halen aan het tempo waaraan ik bezig was. Dus heb ik de voorbije weken wat geschrapt en is de versnelling wat teruggeschroefd. Dat is niet makkelijk, maar ik voel nu wel de deugd van ‘minder’. Uiteraard heb ik dingen moeten afwerken en is het druk geweest. Alleen was het deze keer niet onrealistisch druk.

En hoe doe je dat dan precies?

Om met meer rust de vakantie in te gaan zijn er een aantal tips die kunnen helpen:

  1. Plan de weken voor je vertrek realistisch in. Je hebt 8 werkuren in een dag, laat je niet verleiden om de weken voor je verlof gigantisch in het rood te gaan met je overuren. (Ik heb geschrapt en gepland voor de laatste 2 weken)
  2. Maak lijstjes en begin tijdig met het inpakken. (De valiezen van de kinderen zijn hier al een week klaar!)
  3. Bouw een buffer in: zet je out of office een dag eerder aan. (Niet gelukt, outlook-probleempje 🙂 )
  4. Laat de mensen met wie je samenwerkt ruim op voorhand weten dat je met verlof zal gaan en geef aan tot wanneer je ten laatste beschikbaar bent. (Ik heb de voorbije week aan klanten meermaals laten weten tot wanneer men mij nog nieuwe input mocht bezorgen en wanneer iemand anders in de lead zou komen)
  5. Perfectie is niet nodig! Als je onder tijdsdruk staat dan kan je er misschien voor kiezen om te gaan voor ‘goed genoeg’ en niet per sé voor ‘perfect. (Ik zou kunnen kiezen om hier 10 tips mee te geven, maar hé, met 5 kom je ook al een heel eind!)

Bovenal geniet!

De allerbelangrijkste tip die ik je wil meegeven is: geniet van de rust, de tijd, je gezin, je vrienden. Laat het moeten voor heel even achterwege en doe enkel datgene waar je zin in hebt. Zo kunnen je batterijen optimaal opladen en heb je écht deugd van je verlof.

 

FIJNE VAKANTIE!

 

Co.Con sluit de deuren tijdens de maand juli. In augustus zijn wij er weer om met volle energie mee te wandelen op je pad!

 

Uitdaging van de dag: “Omarm je ploeterproces!”

Uitdaging van de dag: “Omarm je ploeterproces!”

Een kort berichtje vandaag, onder het moto ‘de lat hoeft niet altijd ongrijpbaar hoog te liggen’. Over ploeteren, even ten onder gaan en opnieuw trappelen om het hoofd boven water te houden.

Ploeteren en watertrappelen

Ploetermoeder. Het is een woord geweest dat altijd tegelijk een lach en een traan heeft opgeroepen. Of is het eerder ‘groen lachen’? Af en toe een beetje zelfspot kan wel helpen om te relativeren wanneer het even lastig is, maar tegelijk confronteert dat ‘ploeteren’ mij vaak met de dagelijkse realiteit. Hoe hard ik ook mijn best doe om voor evenwicht te zorgen, het lukt niet altijd. Ook al wéét ik het écht wel, en voel ik aan mijn lijf dat het nodig is.

Ik probeer al watertrappelend alle bordjes in de lucht te houden van mijn (verplichte??) dagelijkse bezigheden. Zo voelt het met momenten. De combinatie van een goeie mama – vrouw – coach – consultant én onderneemster zijn, is bij momenten erg veel. Zeker als er dan nog opportuniteiten aan komen waaien om na een drukke werkweek ook nog heel fijne – en dus ook wel drukke – weekends door te maken.

Trop is teveel

Afgelopen weekend had ik bijvoorbeeld een super fijn maar erg druk weekend. Van vrijdagavond tot maandagavond zat het bomvol met à l’improviste BBQ’s, gezellige afspraakjes, verjaardags- en communiefeesten. “Maar dat ís toch ontspannend???” hoorde ik mezelf deze ochtend citeren.

Maar eigenlijk… ging mijn drukke werkweek van vorige week door al die activiteit quasi zonder pauze over in een nieuwe, drukke werkweek. En ergens besef ik dat wel – of nee, mijn lijf VOELT dat. Ik ben moe, mijn stem is het aan’t begeven en ik heb een klein beetje moeite om alles in een helder perspectief te krijgen. O ja… mijn oerbrein is het aan het overnemen.

Roer omgooien en weer keuzes maken

Het bewustzijn, daar begint het mee. Dat lukt mij op zich aardig. Ik heb intussen niet veel nodig om mijn neus genoeg op de feiten te drukken en te weten dat ik niet zomaar mag verder blijven doen. Ik heb het zelfs nog niet zo lang geleden helemaal uitgeschreven in mijn blog over doseren.

En ja, ik herinner mij dat daar ook in staat dat het zoeken naar balans een blijvende opdracht is. Om mezelf niet voorbij te lopen is het NU tijd om weer stil te staan bij mijn keuzes en het roer om te gooien. Of nee. Eigenlijk hoeft het zo drastisch niet. Ik weet heel goed waar ik naartoe moet. Alleen heeft de wind wat te hard geblazen en ben ik even uit koers.

Uitblazen en op adem komen

Op adem komen. Ademen. In. Uit. Lucht. Wind. Wind in mijn zeilen.

Ja, dat is het. Ik moet even uitblazen, wat zachter wind in mijn zeilen krijgen en dat gaat mij weer ruimte geven om te ademen. Ademruimte.

Even in de modder rollen en dan bloeien

Net zoals de lotusbloem groeit uit de modder, zo liggen er voor elk van ons ook kansen klaar na periodes van ploeteren. Het is ok om even te rollen in de modder. Voel en leef bewust om daaruit te leren wat je nodig hebt.

Ik heb vandaag alvast geleerd dat ik LICHT, ZON en LUCHT nodig heb. Voorlopig zijn het nog eerder vage begrippen. Ik laat het even zo en de tijd zal mij wel tonen hoe ik daarmee verder kan groeien.

Mijn ‘klein berichtje’ over ploeteren is wat langer geworden. Maar er staat precies in wat ik vandaag meedraag en wat ik met veel warmte wil uitdragen! Zodat ik voor anderen een steun kan zijn in hun ploeterproces en kan zeggen: “Het is ok en ook dat ploeteren mag er zijn”.
Omarm je ploetermomenten en laat het groeien je verder overkomen!

Heb je na het lezen nood om even samen van gedachten te wisselen, weet dat ik je dan graag ontvang om met volle aandacht naar jouw verhaal te luisteren.

Leren doseren. Hoe? Zo!

Leren doseren. Hoe? Zo!

Een tijdje geleden kreeg ik de vraag om voor de website www.elkedagenergie.be een blog te schrijven over een onderwerp binnen mijn expertiseveld. Omdat ik de laatste tijd heel vaak lees en hoor dat mensen moeite hebben met het vinden van een ideale balans in hun energiehuishouding, heb ik daarover mijn verhaal in de zoektocht naar evenwicht uitgeschreven. Je vindt hier meteen ook 6 tips om mee aan de slag te gaan.

De aanleiding

Daar zat ik dan. Van de ene dag op de andere zei mijn lichaam STOP. Ik heb altijd een sterke wil gehad om door te gaan. ‘Doe je best’ en ‘wees perfect’ zijn lange tijd mijn drivers geweest. Het heeft iets te maken met perfectionisme, dat weet ik nu. Die ongelooflijke drang om te pleasen en verantwoordelijkheid op te nemen. Té veel verantwoordelijkheid waardoor ik langzaam aan over mijn grenzen ben gegaan. Als ik terugblik, dan heeft het proces erg lang geduurd. Doseren stond niet echt in mijn woordenboek. Eerder ‘een tandje bij steken en dan lukt het wel’. Intussen ligt de tijd van uitgeblust al eventjes achter mij en heb ik keuzes gemaakt. Vooral de keuze om mijn eigen weg te gaan en te kiezen voor wat mij energie geeft in een job. Daarom ben ik nu zelfstandig. Zodat ik zelf kan bepalen hoe en op welke manier ik met mijn tijd omga. Maar ook met de intensiteit en de kwaliteit van wat ik doe. Zo doe ik nu wat ik graag doe, waar ik mijn energie uit haal, wat mijn passie is: het begeleiden van mensen in de zoektocht naar de kracht die diep van binnen leeft. Alleen, als je in je passie leeft, is de verleiding groot om opnieuw veel te blijven geven en al snel loop je jezelf terug voorbij. Wat mij voor die stap naar het zelfstandig zijn erg makkelijk leek, blijkt als ex-burnouter nog steeds een dagelijks zoeken naar evenwicht. Doseren en het zoeken naar balans lijkt heel makkelijk gezegd, maar is in werkelijkheid zo moeilijk gedaan. Het heeft iets te maken met die drivers. Ze zitten in lijf en leden, daar raak je niet zomaar van af. Op zoek gaan naar patronen en drijfveren is dus één iets. Als je ze kent, kan je er alvast wat bewuster mee omgaan. Maar dan nog is de verleiding vaak groot om tóch terug over de grens te gaan.

Worstelen met tijd 

Als ik nadenkt over hoe ik voor mezelf probeer te doseren op zoek naar balans, dan merk ik dat het voor mezelf veel te maken heeft met tijd. Tijd én energie. Twee sleutelwoorden in mijn eeuwige zoektocht naar balans. Ik heb ik iets met tijd. Tijd is mijn vriend. Maar tegelijk ook mijn vijand. Ik weet dat het belangrijk is om zuinig te zijn met mijn tijd. MIJN tijd. ME time. En toch blijft het worstelen. Dag in, dag uit, want als ik ervoor kies om tijd in te bouwen voor het opladen van energie, heb ik vaak het gevoel dat er te weinig tijd overblijft voor alle leuke dingen.
Binnen maar ook buiten

Je kan je tijd maar één keer geven. Tijd komt nooit meer terug.

Intussen heb ik geleerd over mezelf dat ik een Extraverte introvert ben. Het is wat vergelijkbaar met een extraverte HSP (high sensation seaker), met dat verschil dat ik niet sta te springen om heel avontuurlijke dingen te proberen. Ik heb rust en tijd voor mezelf nodig om energie op te laden. Als ik me niet goed voel, dan kruip ik liefst in een hoekje van de zetel onder een warm dekentje. Maar als ik me goed voel, dan is het zalig om urenlang met iemand de diepste gesprekken te voeren. En gezellige etentjes of apero met goeie vrienden vind ik fantastische. En net dat maakt het vaak zo moeilijk om te doseren. De rust die ik eigenlijk zo hard nodig heb, gun ik mezelf vaak niet omdat er zo veel interessants voor me ligt dat ik niet wil missen. FOMO om het met een chic woord te zeggen: Fear Of Missing Out!

Doseren. Hoe? Zo!

De sleutel lijkt te liggen in het doseren, het zoeken naar balans. Evenwicht. Het klinkt bekend als je een burnout hebt of gehad hebt. Iedereen geeft je de ‘gouden raad’ om te doseren. Maar zo eenvoudig dit wordt gezegd, zo moeilijk is het om in praktijk om te zetten. Want wat is dat ‘doseren’? En hoe begin je daar mee als je midden in de uitputting of de rush zit? Letterlijk gezien betekent ‘doseren’ het opsplitsen in kleine hoeveelheden. Als ik even terugblik naar mijn eigen verhaal, dan is het doseren begonnen met het bewust kiezen voor hoe ik mijn tijd verder zou indelen. Ik ben ‘gedoseerd’ terug aan het werk gegaan, 3 dagen in de week. In kleine stukjes zodat er voldoende tijd was om te recupereren. Maar ook op vlak van energie kan je op zoek gaan naar mogelijkheden om te doseren. Als je de ene dag extra van je energie gegeven hebt, is het belangrijk om daarna wat te minderen. Doseren gaat dus eigenlijk over het zoeken naar een balans in het gebruiken van je tijd en energie.
Om je alvast een stapje vooruit te helpen, geef ik hier een aantal tips mee die ik zelf probeer toe te passen in het doseren. De ene dag lukt het al beter dan de anderen, maar ze zijn voor mij een goede leidraad.

1. Bepaal hoe jouw balans er uit ziet

Hoe de ideale balans er uit ziet is voor iedereen verschillend. Neem dus even de tijd om te bepalen welke onderdelen in jouw leven van belang zijn en hoeveel aandacht je daar aan wil besteden. Het kan handig zijn om dat visueel te maken door middel van een spinnenwebmodel of een agenda. Als je weet wat er voor jou belangrijk is, dan wordt het makkelijker je daar ook op te richten en keuzes op af te stemmen.

2. Leer bewust eigen keuzes maken

Meestal wordt er gezegd dat je moet leren ‘nee-zeggen’. Ik ben niet zo fan van die tip. Want het type persoonlijkheid dat in burnout gaat heeft het heel erg moeilijk met dat nee zeggen. En als je dan verplicht wordt om dat te leren en dat blijkt niet te lukken, heb je meteen een recept voor nieuwe faal-ervaring. Niet goed dus. Ik hou liever van bewust keuzes leren maken. Je hoeft niet altijd neen te zeggen. Wat wél belangrijk is, is dat je leert om voordat je keuzes maakt of beslissingen neemt eerst stil te staan bij wat je zelf wil. En liefst niet met je hoofd, maar wel met je hart. Probeer ook van moeten mogen te maken en van willen kunnen. Je màg doen wat je kàn, wat haalbaar is binnen je fysieke mogelijkheden en volgens de keuzes die je hebt gemaakt. Voortaan is het goed om komaf te maken met te moeten wat je allemaal wil. Want dat is bij een bevlogen perfectionist vaak onrealistisch veel.

3. De kunst van het plannen

Plan niet alleen je afspraken goed, maar ook je momenten van rust. Het kan goed zijn voor jezelf om te bepalen hoeveel dagen, dagdelen of avonden je aan een bepaalde activiteit wil spenderen. Voor mezelf betekent dit bijvoorbeeld dat ik maximaal 2 avonden per week uit huis wil zijn en vrijdagavond is heilige familietijd. De weken waarin wij donderdag date-dag hebben, plan ik dus maar 1 avond-coaching in. Het is écht belangrijk om dit voor jezelf te beslissen. Bij de start van mijn praktijk had ik daar niet bewust over nagedacht, waardoor ik al snel merkte dat ik mijn agenda elke avond vol propte. Van balans was zo snel niet veel meer over.

4. Communiceer over je noden

Iemand anders kan niet in je hoofd kijken. Het is dus o zo belangrijk dat je uitspreekt wat je behoeften zijn. En liefst ook op voorhand, zodat het niet nodig is om je te verdedigen wanneer je dreigt over de grens te gaan. En wanneer het toch gebeurt dat je dreigt door te buigen, durf dan terugkomen op gemaakte afspraken. Doe je dat niet, dan verval je terug in je patroon van pleasen. Een vraag die je jezelf kan stellen om een keuze te maken is ‘Voor wie of waarom wil ik dit doen?’. Is het antwoord niet ‘Voor mezelf’, dan weet je wat je te doen staat!

5. Ontspannen

De beste manier om te ontspannen is voor iedereen verschillend. Voor sommigen is yoga en meditatie dé relaxatie bij uitstek. Ikzelf wordt er tureluur van. Loop dus niet zomaar mee in de hypes die je langs alle kanten worden opgedrongen, maar zoek wat écht bij jou past. Het kan helpen om een lijstje te maken van 5 korte en 5 lange activiteiten die voor jou ontspannend zijn. Hang dit op een plaats waar je vaak komt of vaak behoefte hebt aan ontspanning, zodat je bij nood snel even kan spieken.

6. Leer je alarmsignalen kennen

Tot slot misschien nog de belangrijkste tip: leer je eigen, persoonlijke alarmsignalen kennen die aangeven dat de balans zoek is en je over je grenzen gaat. Ook deze signalen zijn voor iedereen anders. Vaak zijn het kleine, heel typische dingetjes die je laten merken dat ‘het weer zover is’. Omdat dit zo belangrijk is te weten wat jouw eigen typische ‘kantjes’ zijn, is dit een onderdeel dat ik bij Burnout begeleiding ook altijd zal helpen in kaart brengen. Bewustzijn is immers de eerste stap naar mogelijke actie.

Voel je na het lezen van deze tekst nood aan extra ondersteuning in je zoektocht, weet dan dat ik je als coach graag verder help en neem gerust contact op. Een traject bij Co.Con heeft als doel je inzicht te geven in jouw energiebalans, jouw keuzes en de acties die jou verder kunnen helpen. JIJ en jouw unieke situatie zijn het uitgangspunt.